Masukร่างสูงซี้ดซ้าดออกมาเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังขมิบตัวตนของเขาจากภายในจนมันคับแน่นกว่าเดิม ขายาวก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นโดยไม่ต้องออกแรงส่งมากนักจุดเชื่อมต่อของเธอและเขาก็ตอกอัดเข้าหากันเองโดยอัตโนมัติจนสองร่างโป๊เปลือยต่างก็ครางกระเส่าดังออกมาอย่างไม่ต้องเกรงใจใครปึก ปึก ปึก“อ๊า ~”ไมอาพ่นเสียงครางห
“ทำไมนายให้คนของวังกลับกันไปหมดเลยล่ะ” ไมอาหันไปถามคามินที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจหลังจากเห็นว่ารถตู้คันใหญ่ขับเคลื่อนออกไปนอกพระราชวังแล้วโดยมีย่ารดาและลูกฝาแฝดของเธออยู่ภายในรถคันนั้นด้วยเพื่อไปเที่ยวพักร้อนช่วงปิดเทอม แต่หญิงสาวก็ยังไม่เข้าใจเพราะคามินเป็นคนเสนอทริปเที่ยวทะเลให้กับผู้เป็น
ห้าปีผ่านไป…ร้านหอมละมุน“อคิณกลับเข้ามาข้างในเลยนะ แม่เห็นนะ” ไมอาทำเสียงเข้มดุลูกชายตัวน้อยที่กำลังจะแอบหนีออกไปทางประตูด้านหลัง“…เปล่าสักหน่อย ผมแค่เดินผ่านประตูเฉยๆ” เสียงของเด็กชายพูดออกมาพลางทำเฉไฉ แล้วรีบสาวเท้าเดินไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องดูการ์ตูนอยู่กับลูกสาว“อย่าดุลูกสิไม
ห้องพักพิเศษร่างแบบบางถูกเข็นกลับเข้ามาภายในห้องพักพิเศษที่คามินได้ทำการจัดแจงเหมาทั้งชั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว หญิงสาวนอนอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนหนาก่อนที่พยาบาลจะปรับระดับให้ตัวของเธอตั้งขึ้นเป็นท่านั่งแล้วอุ้มเอาเจ้าทารกตัวน้อยมาส่งให้ผู้เป็นแม่นัยน์ตาสวยมองทารกที่เอาแต่หลับตาด้วยแววตาเอ็นดูรักใคร่ส่วน
วังเปรม“ระวังนะๆ ดีๆ เดินดีๆ …ใจเย็นๆ ค่อยๆ” เสียงทุ้มที่เอาแต่พร่ำบอกพลางแขนแกร่งก็โอบรอบตัวหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินลงไปตามบันไดทีละขั้น“…เดินเร็วไปนะ ช้ากว่านี้อีก” คามินหันไปมองใบหน้าสวยพร้อมกับส่งสายตาดุ“นี่! ฉันแทบจะคลานอยู่แล้วนะ ช้ากว่านี้ไม่น่าจะทันหมอนัดหรอก” เสียงหวานแหวใส่สามีของเธอที่ก
“อื้มมม…แผล่บ” ไมอาอ้าปากรับนิ้วแกร่งเข้ามาภายในปากของเธอก่อนจะทั้งอมและดูดมันด้วยลีลาเร่าร้อนจนนิ้วของเขาเปียกชื้นทั่วทั้งนิ้วร่างเล็กนอนเปลือยเปล่าคู้ตัวซ้อนอยู่ด้านหน้าของคามินที่ตอนนี้เขาเอาแต่กดกระแทกลำกายของตัวเองเข้ามาจนกลางตัวของเธอแนบแน่น เนื้อตัวของคนทั้งคู่แนบชิดติดกันประหนึ่งมีกาวทาเอาไ
ครืดดด ครืดดดด ~แสงจากหน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นบนโทรศัพท์ที่แตกกระจายอยู่บนพื้นคอนกรีต แม้หน้าจอจะแตกละเอียดจนไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นใครโทรเข้ามาแต่ตัวเครื่องของมันก็ยังสั่นอยู่แบบนั้น“ฮือออ คามิน คะ คามิน นายอย่าเพิ่งหลับนะ ฮืออ…”ใบหน้าสวยของไมอาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอนั่งกองอยู่กับพื้นถนนแล้วพยาย
ทันทีที่คนตัวสูงเดินพ้นออกมาจากงานเลี้ยงตาของเขาก็สอดส่ายหาใครบางคน คามินมองซ้ายมองขวาครู่เดียวก็เจอกับร่างเล็กที่นั่งอยู่ภายในสวน ขายาวกำลังจะก้าวเดินเข้าไปหาแต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นผู้ช่วยประจำตัวอย่างนนท์เดินเข้าไปก่อน เขายืนมองสถานการณ์ตรงหน้าที่นนท์น่าจะเพิ่งออกไปซื้อของมาแล้วมาแบ่งให้กับไมอาท
วังเปรม“นั่นไมอาไม่ใช่หรอครับ” คามินที่กำลังเดินลงมาจากบันไดเอ่ยถามย่าของเขาที่นั่งอยู่ด้านล่างหลังจากเห็นไมอาเพิ่งเดินออกไป“ใช่ ยัยหนูบอกว่าตื่นเช้ามาทำบุญเลยเข้ามาส่งขนมให้แต่เช้าเลย” หญิงสูงวัยตอบหลานชายของตัวเอง“งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ ย่าไม่ต้องรอกินข้าวนะ” พอได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบสาวเท้าเดินตาม
“ทำไม กับข้าวแม่อร่อยจนร้องไห้เลยหรือยังไง” แม่ของพิมพาวางช้อนข้าวลงแล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้าของลูกสาวตนเองพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดหยดน้ำใสๆ ที่กำลังไหลออกมา“อื้อ อร่อยมากจนน้ำตาไหลเลย” เสียงหวานไพเราะติดสะอื้นเล็กน้อยแม้ทุกคนในครอบครัวจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของตัวเอง และผู้ชายที







