CHAPTER 4:

RHIANNA'S POV

One week later...

"Good morning, Ma'am Rhianna!"

Napangiti ako nang bahagya habang tumatango sa empleyadong bumati sa akin.

"Good morning."

Eksaktong alas-siyete pa lang ng umaga ngunit nagsisimula nang maging abala ang buong executive floor.

Pitong araw ko nang pilit sinasanay ang sarili kong makatrabaho si Caius Del Santiago. At sa loob ng pitong araw na iyon...wala siyang ginawa kundi tratuhin ako bilang empleyado.

Wala siyang binanggit tungkol sa nakaraan.

Hindi niya ako tinawag sa dati kong palayaw. Hindi rin siya nagtanong kung kumusta na ako.

Para bang wala kaming pinagsamahan.

At sa totoo lang ay mas mabuti na siguro iyon.

Dahil kung kaya niyang kalimutan ang lahat...dapat kaya ko rin.

Huminga ako nang malalim bago pumasok sa opisina niya.

Tatlong marahang katok.

"Come in."

Binuksan ko ang p***o at agad ko siyang nakita.

Nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window habang nakatanaw sa lungsod. Suot niya ang isang navy blue suit na perpektong nakabagay sa seryoso niyang aura.

Hindi man lang siya lumingon nang marinig akong pumasok.

"Good morning, Sir."

"Morning," tipid niyang sagot.

Lumapit ako sa mesa niya at inilapag ang tablet na hawak ko.

"I've prepared your schedule for today."

Naglakad siya pabalik sa desk niya at tahimik na umupo sa swivel chair at binuksan ang laptop.

"Proceed."

Tumango ako.

"At eight-thirty, you'll have a board meeting with the directors.

Tahimik lang siyang nakikinig habang may tinitingnan sa screen.

"Ten o'clock, site inspection at the North Harbor Project."

"Okay,"

"One-thirty this afternoon, lunch meeting with the representatives from KMS Infrastructure."

"Move it to two."

Agad kong itinala ang pagbabago. "Noted, Sir."

"Continue."

"Four o'clock, contract signing with the Japanese investors."

Tumango lang siya.

"And at six-thirty, dinner with--"

Biglang nag-vibrate ang cellphone niyang nakapatong sa mesa.bHindi man lang niya ito agad pinansin.

Nagpatuloy muna akong magsalita.

"...the legal--"

Nag-angat siya ng isang kamay bilang hudyat na huminto na muna ako sa pagsasalita.

"Yes, Sir."

Kinuha niya ang cellphone at sinulyapan ang screen. Hindi ko sinasadyang mapadako ang tingin ko roon.

Isang pangalan lamang ang nakita ko bago niya tuluyang maiangat ang telepono.

My Love...

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Muli kong ibinaba ang tingin.

Hindi ko dapat pinapansin iyon. Personal na buhay niya iyon. At wala na akong karapatan.

"Yes..." panimula niya at puno ng lambing ang kaniyang boses.

...

"I'm in the office."

...

"I know."

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya.

Napakurap ako.

Sa loob ng isang linggo ay ngayon ko lang siya nakitang ganoon. Hindi man siya ngumiti... Ngunit nawala ang matigas na anyo ng kaniyang mga mata.

At sapat na iyon para mas lalong kumirot ang dibdib ko.

"I'll see you tonight."

...

"Take care."

.....

"I like you too,"

Maikli niyang ibinaba ang tawag at muling ibinalik ang cellphone sa mesa na parang walang nangyari.

Tumingin siya sa akin. "Continue."

"Y-Yes, Sir."

Bahagya akong nag-clear ng lalamunan bago muling tumingin sa tablet.

"At six-thirty this evening, dinner meeting with the legal consultants regarding the new acquisition."

Bigla siyang nanahimik na para bang may iniisip.

"Sir--"

"Cancel it. I have another commitment tonight."

Napalunok ako.

Hindi ko na kailangang itanong kung ano iyon.

Alam ko na ang sagot.

"I'll inform them immediately."

"Okay," tugon niya ng walang gana.

Tinapos ko ang natitira niyang schedule. Pagkatapos kong mag-report ay isinara ko ang tablet.

"Is there anything else you need, Sir?"

Ilang segundo niya akong tinitigan.

"Wala na."

Tumango ako. "Then, I'll excuse myself."

Tahimik akong lumabas ng opisina.

Pagkasara ng p***o sa likuran ko, saka lamang ako napabuntong-hininga.

~~~~~~~

Pagsapit ng tanghalian ay tuluyan na ring sumakit ang batok ko kakatingin sa monitor. Napabuntong-hininga ako bago isinara ang laptop.

"Madam Rhianna!"

Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses.

Si Bianca iyon, isa sa mga Accounting Staff na una kong naging malapit sa loob lamang ng isang linggo. Kasama niya ang dalawa pa naming katrabaho, si Marco mula sa Purchasing Department at si Ethan na kabilang naman sa Legal Department.

"Sabay ka na sa'min mag-lunch," nakangiting aya ni Bianca.

Ngumiti rin ako. "Sige."

Hindi nagtagal ay nasa cafeteria na kaming apat.

Hindi gaanong matao dahil maaga pa para sa lunch break ng ibang departamento.

Habang kumakain ay napunta ang usapan sa trabaho.

"Kumusta ka na sa Executive Floor?" tanong ni Marco habang sinusubo ang pagkain.

Napatawa ako nang mahina. "Buhay pa naman ako kaya sa tingin ko ay ayos lang,"

Natawa silang tatlo.

"Sabi ko na nga ba." Umiling si Ethan. "Hindi biro maging secretary ni Sir Caius."

"Totoo ba talagang sobrang strict niya?" usisa ko.

Nagkatinginan silang tatlo.

"Sobra sa sobra," dagdag ni Bianca.

"Pero fair naman siya," ani Marco. "Kapag nagkamali ka, pagsasabihan ka niya. Kapag mahusay ang trabaho mo, wala kang maririnig na kahit ano."

"At ang katahimikan na iyon ay papuri na niya sa'yo," natatawang sabi ni Ethan.

"Actually..." Bianca ang muling nagsalita. "Ikaw nga ang pinakamatagal na secretary niya."

Napakurap ako. "Ha? Totoo?"

Tumango siya. "Seven days ka na."

Napakunot-noo ako.

"Ibig sabihin?"

"Ang previous secretary niya..." sabat ni Marco. "Tatlong araw lang, nag-resign na."

"Yung sumunod naman..." nakangising dagdag ni Ethan. "Five days."

"Tapos iyong isa..." nakangisi ring ani Bianca. "Umiiyak araw-araw kasi hindi niya kaya ang temper ni Bossing,"

Napatawa ako. "Grabe naman.... totoo ba talaga?"

"Hindi kami nagbibiro, Rhianna.."

Natawa ulit ako.

"Ganito ba talaga siya noon pa?"

"Noon pa. Tahimik, cold, masungit, workaholic...at hindi pwedeng titigan kasi lalabas si anger," si Marco at agad naman siyang siniko ni Ethan.

"Halos wala kang makikitang emosyon sa mukha."

Tahimik akong nakinig.

"Hindi ko nga alam kung marunong bang ngumiti 'yon," biro ni Marco.

"Marunong na..." sabi ni Bianca habang nakangiti.

"Talaga?"

"Oo."

"Kailan lang? Baka hindi si Sie Caius iyon at namalikmata ka lang--"

"Totoo nga!" asik ni Bianca. "Ngumingiti na siya lalo na kapag kasama niya si Ma'am Elise,"

Elise? Siya ba iyong girlfriend niya?"

"Sino si Ma'am Elise?" tanong ko, pilit na pinananatiling normal ang boses.

"Ha?" Napatingin sa akin si Bianca. "Hindi mo pa siya kilala?"

Narinig ko siyang may kausap sa phone at nautusan din ako na magbigay daw ng flowers sa girlfriend niya...pero hindi ko alam kung ano ba talaga ang pangalan niya," paliwanag ko.

"Si Ma'am Elise Monteverde.... Fiancée ni Sir Caius. At ang dahilan sa likod ng bawat ngiti niya," si Marco na ang nagpaliwanag.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

"...Fiancée?"

Tumango si Ethan.

"Actually..." ani Marco habang umiinom ng tubig. "Open secret na rito sa kumpanya."

"Nag-propose si Sir mga two months ago... at huwag ka te, sobrang bongga raw ng proposal," dagdag ni Bianca. "Hindi nga lang nila pinost sa social media dahil parehong private ang dalawa."

"May date na rin yata ang kasal nila," sabi ni Ethan.

"Narinig ko rin 'yan."

"Next month ba?"

"Hindi. Basta sa pagkakaalam ko, bago matapos ang taon."

Tahimik akong nakatitig sa tray ng pagkain ko.

Hindi ko na halos marinig ang mga sumunod nilang sinabi. Parang unti-unting humina ang lahat ng ingay sa paligid.

Hindi lang pala girlfriend. Kundi fiancée na.

May tao na siyang pinili para makasama habang buhay.

"...Rhianna?"

Napakurap ako.

Napatingin silang tatlo sa akin.

"Ayos ka lang?" nag-aalalang tanong ni Bianca.

Mabilis akong ngumiti. "Ah... oo."

"Parang namutla ka."

"Medyo kulang lang siguro ako sa tulog."

"Sabi na nga ba." Natatawang umiling si Marco. "Huwag mong gayahin si Sir Caius. Baka pati ikaw maging workaholic at maging cold na rin bigla,"

Pinilit ko ang sarili kong matawa sa kanila habang nginunguya ang pagkain na halos hindi kona malasahan dahil sa sobrang pait na nararamdaman ko.