CHAPTER 5:

CAIUS' POV

Alas-siyete na ng gabi nang tuluyan kong maisara ang huling folder sa ibabaw ng mesa ko.

Tahimik ang buong executive floor.

Karamihan sa mga empleyado ay kanina pa nakauwi, ngunit gaya ng nakasanayan ko, ako na naman ang isa sa mga huling aalis ng gusali dahil sinisiguro kong tapos na ang trabaho ko.

Inayos ko muna ang nga gamit ko at pagkatapos ay kinuha ko ang coat ko at tuluyang lumabas ng opisina. Pagdating ko sa lobby, agad akong sinalubong ng malamig na hangin ng gabi.

At pagtingin ko sa labas ay nakita ko si Rhianna.

Nakatayo siya sa gilid ng driveway ng Del Santiago Corporation. Hawak niya ang bag niya habang panay ang tingin sa kalsada, halatang naghihintay ng masasakyan.

Hindi pa pala siya nakakaalis.

Bahagyang kumunot ang noo ko.

Bakit hindi pa siya umuuwi sa ganitong oras?

Napatingin ako sa relo ko.

Lampas alas-siyete na.

Masyadong gabi para maghintay siya roon nang mag-isa.

Bago ko pa napag-isipan nang maayos ang ginagawa ko ay dire-diretso akong naglakad papunta sa kotse ko.

I unlocked the driver's door, at agad na pumasok sa loob.

Ihahatid ko na lang siya.

Isang simpleng desisyon.

Walang ibang ibig sabihin.

Hinawakan ko ang manibela at akmang paandarin ang makina nang may isa pang sasakyang biglang huminto sa harap niya.

Isang itim na BMW.

Hindi ko muna pinaandar ang kotse ko. At tahimik na nakatingin sa direksyon nila.

Bumukas ang driver's door. At doon lumabas ang isang lalaki. Matangkad. Maayos ang pananamit at halatang may kaya sa buhay.

Habang pinagmamasdan ko sila ay sumagi bigla sa isipan ko na baka ito ang asawa niya.

Nakita kong lumapit siya kay Rhianna at bahagyang yumuko na para bang may sinabi rito.

At ang lalong nagpahigpit sa pagkakakuyom ko sa manibela nang makita ko siyang ngumiti nang malawak sa lalaki.

Hindi iyong pilit na ngiti na ilang araw ko nang nakikita sa opisina.

Kundi isang tunay na ngiti.

Yung ngiting matagal ko nang hindi nakita.

Unti-unting tumigas ang panga ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Wala akong dahilan para mairita.

Wala akong karapatang mairita.

Siya ang umalis noon.

Siya ang piniling iwan ako at ipagpalit sa iba. Kaya bakit parang may kung anong kumikirot sa sikmura ko habang pinapanood silang mag-usap?

Nakita kong binuksan ng lalaki ang passenger door para sa kanya.

At walang pag-aalinlangang sumakay si Rhianna.

Iyon lang ang hinintay ko.

Hindi ko na hinayaang umalis pa ang BMW bago ko mariing pinaharurot ang sarili kong sasakyan palabas ng driveway. Napasingit ako sa kalsada nang mas mabilis kaysa sa karaniwan. Mabilis ang takbo ng kotse ko habang papunta sa restaurant kung saan naghihintay si Elise.

Pero kahit nakatutok ang mga mata ko sa daan, hindi ang reservation namin ang nasa isip ko.

Kundi ang eksenang kakakita ko lang.

Mahigpit kong hinawakan ang manibela.

Then I forced myself to take a slow breath.

It doesn't matter.

Dapat wala na akong pakialam.

**********

*A few hours later....*

"So..." basag ni Elise sa katahimikan. "I met with the wedding planner this afternoon."

Tahimik akong nagpatuloy sa pagkain.

"Hm."

"May pinapili siyang tatlong venue sa akin and I told them that I'll ask for your opinion first,"

"That's good," sagot ko at tumango-tango.

"At kailangan na rin daw nating mag-finalize ng guest list."

Tumango ako. "Ikaw na ang bahala."

Napanguso siya. "Caius."

Ibinaba ko ang kubyertos.

"Yes?"

"Hindi pwedeng ako lang lagi ang nagde-decide dahil tayong dalawa naman ang ikakasal," aniya.

Tahimik akong tumingin sa kanya.

"We should decide for it. The two of us,"

"But you are the bride. Gusto kong magustuhan mo ang kasal kaya gusto kong ikaw ang magdesisyon at pumili sa lahat," dipensa ko.

Kumiling lamang ang kaniyang ulo at unti-unting ibinaba ang tingin sa kaniyang pinggan.

"Tinanong din ako ni Mommy tungkol sa honeymoon."

"Choose qhatever you think is best."

Napabuntong-hininga siya. "You're doing it again."

"What?"

"You're physically here..." saglit siyang tumigil. "But your mind isn't."

Tahimik akong napatingin sa kanya.

Hindi ko agad itinanggi.

Dahil tama siya.

Mula pa nang umalis ako sa opisina. Hindi ko maialis sa isip ko ang nakita ko sa harap ng kumpanya.

"Caius...."

Bahagya akong natigilan nang tawagin ako ni Elise.

"What?"

Napangiti siya nang bahagya.

"I've been calling your name three times."

Doon ako natauhan at agad na ngumiti kahit pilit.

"Sorry."

Nanatili siyang nakatingin sa akin.

"Is there something bothering you?"

"Wala naman,"

"Are you sure?"

"Yes."

Ilang segundo siyang nanahimik.

Pagkatapos ay marahan niyang inabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.

"Pagod ka lang siguro."

Hindi ako umimik.

Hindi ko rin inalis ang kamay ko.

Pero hindi ko rin ito ginantihan.

"After the wedding..." nakangiti niyang saad. "...baka kailangan mo nang magbakasyon."

Tahimik akong tumango. "Maybe."

O baka nagbago na talaga ang isip ko at ngayon na muli kong nakita si Rhianna ay ayaw ko ng magpakasal?