EP. 01｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (2/2)

“ขออนุญาตค่ะ” ฉันเอ่ยพูดอย่างมีมารยาทออกไปก่อนที่จะจัดการเสิร์ฟอาหารที่ลูกค้าสั่งลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก

ที่นี่จัดว่าเป็นร้านที่มีชื่อเสียงในย่านแห่งนี้มากและก็เป็นร้านที่คัดกรองแต่ลูกค้าที่จ่ายไหวหรือเรียกง่าย ๆ ว่ากระเป๋าตังค์หนักนั่นแหละ

ในพื้นที่ของร้านจะมีหลายโซนไม่ว่าจะเป็นโซนนั่งชิลทานอาหารฟังเพลงสบาย ๆ ซึ่งโซนนี้เป็นโซนที่ฉันทำอยู่ หรือห้องลับที่อยู่ใต้ร้านจะเป็นผับ และอีกส่วนก็เป็นโซนที่เอาไว้ให้พวกคนใหญ่คนโตนั่งคุยกันโดยจะมีพี่สาวสวยคอยให้บริการ

แน่นอนว่าร้านมีชื่อเสียงแบบนี้สวัสดิการของพนักงานก็ดีตามไปด้วย เงินเดือนไม่อะไรหรอกนะแต่ทิปนี่สิหนักทุกเดือนเลยฉันนี่แฮปปีสุด ๆ ^0^

“มึงดูนั้นสิสวยฉิบหายเลย” ขณะที่ฉันกำลังยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงผู้ชายซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตรงด้านหน้าของฉันพูดขึ้นมาพร้อมกับทำท่าทางให้เพื่อนหันไปมองตรงทางเข้าของร้าน

ฉันที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน... จึงมองตามไปด้วย

สะ...สวยมาก! ฉันตกใจในความสวยถึงกับต้องเอามือยกขึ้นมาปิดปากเลย ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเธอดูโดดเด่นที่สุดในกลุ่มเลยก็ว่าได้ แต่เอ๋ ~ ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้าเธอจังเลยเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่เลย

“รันทางนี้” จนกระทั้งมีคนเรียกชื่อเธอขึ้นมาจึงทำให้ฉันคิดออกในทันทีว่าเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหน

เธอชื่อ ‘ดารัน’ เป็นคนที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในช่วงเวลาที่ฉันยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ นอกจากเรื่องความสวยที่ขึ้นชื่อแล้วนิสัยและผลการเรียนของเธอก็ดีตามไม่แพ้กัน

ฉันรู้สึกอิจฉาเธอมาก ไม่ใช่เรื่องความสวยหรอกนะแต่ฉันอิจฉาที่เธอเป็นคนเฟรนด์ลีเพื่อนเยอะ แตกต่างจากฉันที่เรื่องการพูดคุยกับคนอื่นเป็นศูนย์ ไม่ใช่เพราะฉันคุยไม่เก่งนะ แต่เพราะฉันเป็นเด็กทุนส่วนใหญ่ก็เลยไม่ค่อยมีใครอยากคุยกับฉันกันสักเท่าไร

ยังไม่เคยบอกสินะว่าฉันเป็นเด็กทุนและจบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ใครหลายคนต่างรู้จัก ก็บอกแล้วว่าฉันไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวังก็เลยตั้งใจที่จะเข้าที่นี่มากแต่...สังคมค่อนข้างแย่ไปหน่อย

ถึงจะจบมากจากที่นี่ก็ไม่ได้แปลว่าจะหางานทำง่ายหรอกนะ ส่วนใหญ่ถ้าอยากได้งานดีหน่อยก็ต้องใช้เส้น เทียบกับฉันที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรู้ก็ต้องดิ้นรนแทน

แต่ยังไงฉันก็ไม่คิดท้อหรอกตราบใดที่พ่อกับแม่ของฉันยังต้องเปิดร้านอาหารตามสั่งอยู่แบบนี้ละก็ ฉันไม่คิดถึงเรื่องที่จะต้องท้อหรอกนะ!

“กูอยากได้”

ฉันละความคิดถึงเรื่องของดารันออกไปเมื่อเสียงของโต๊ะข้างหน้ายังคงพูดกันไม่หยุดแถมยังพูดแนวประมาณว่าผู้หญิงเป็นสิ่งของอีก ให้ตายสิผู้ชายพวกนี้มีแค่เงินที่เยอะสินะแต่มารยาทกลับไม่มีกันเลยสักนิด

หน้าไม่อายเหลือเกิน เอาเถอะฉันก็ได้แต่ด่าพวกนี้ในใจแค่นั้นแหละสุดท้ายจะเป็นยังไงการตัดสินใจก็ต้องไปดูที่ว่าดารันและเหล่าเพื่อนเธอจะเล่นด้วยหรือเปล่า

แต่เท่าที่รู้มา...เหมือนตอนช่วงที่ยังเรียนในมหาวิทยาลัยอยู่เธอไม่เคยมีข่าวว่าคบกับใครเลยนี่จะมีก็เพียงแต่ข่าว...

“-////-” อ๊าย! แค่คิดก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว

“เป็นอะไรไปดาหน้าแดงเชียวไม่สบายหรือไง ?”

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดบางเรื่องอยู่พี่ผู้จัดการคงเห็นว่าฉันทำอะไรแปลกตาเข้าก็เลยเดินมาถามสินะ

“อ่อเปล่าค่ะพี่! ไม่สบายอะไรกันคะดาแข็งแรงมากเลยต่างหาก!^^” ฉันรีบทำท่าทางให้ดูแข็งแรงในทันทีและสลัดความคิดถึงเรื่องบางอย่างออกไป

“แปลกคนจริง” พี่ผู้จัดการพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้แล้วก็เดินออกไปด้วยสายตาที่มองฉันเหมือนเป็นพวกไม่เต็มบาทน้ำไม่เต็มแก้ว T^T

ก็แหม ~ พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไรใจของฉันก็เต้นไม่หยุดจนชอบเผลอทำตัวเหมือนคนบ้าออกไปแบบนี้ตลอดเลยนั้นก็เป็นเพราะเรื่องพี่ชายของดารันไงเล่า!!!

น้องสาวว่าสวยแล้วอย่าให้พูดถึงพี่ชายเลยอย่างกับเจ้าชายในนวนิยายที่ฉันชอบอ่าน ไม่ว่าจะหล่อนิสัยดีและชอบช่วยเหลือคนอื่นแล้วยังเรียนเก่งครบจบในแบบฉบับของผู้ชายที่แสนเพอร์เฟกต์ ~

เพราะแบบนั้นก็เลย...ทำให้ฉันเกิดมีรักแรกพบขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งมีแค่ฉันที่แอบรักพี่เขาข้างเดียว ส่วนอีกฝ่ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนอย่างฉันแอบรักพี่เขาอยู่

ไม่ใช่แค่ไม่รู้นะฉันคิดว่าบางทีพี่เขาคงไม่รู้จักฉันหรือไม่คิดว่าฉันมีตัวตนอยู่เลยก็ว่าได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่เขามาเหยียดเด็กทุนแบบฉันหรอก แต่เพราะฉันชอบทำตัวเหมือนเป็นพวกไร้ตัวตนซะมากกว่าก็เลยทำให้หลายคนต่างไม่รู้จักฉัน

ส่วนฉันดันเป็นพวกชอบเก็บข้อมูลและรู้จักทุกคนไปซะหมด ก็โธ่...คนเรามันต้องเซอร์เวย์นี่น่าใครเข้าหาได้บ้างและใครบ้างที่ไม่ควรเข้าหา ฉันลิสต์รายชื่อเอาไว้หมดแล้วจะได้ไม่ต้องไปมีปัญหากับใครเข้าสุ่มสี่สุ่มห้านี่เนอะ

“น้องพนักงานตรงนั้นน่ะ มานี่หน่อยสิ” จู่ ๆ พวกผู้ชายที่ฉันนินทาด่าในใจไปก่อนหน้านี้ก็กวักมือพร้อมกับเอ่ยเรียกฉัน

“คะ ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ ?” ฉันจึงเดินไปพร้อมกับเครื่องมือสุดไฮเทคของทางร้านที่สามารถรับออร์เดอร์ได้โดยไม่ต้องมาจดหรือเขียนลงกระดาษให้เสียเวลา

“เอาของหวานอะไรก็ได้ที่ขึ้นชื่อของร้านไปส่งให้โต๊ะนั้นทีสิแล้วบอกด้วยว่าพวกพี่เป็นคนสั่งให้” ผู้ชายที่ดูท่าทางน่าจะเป็นหัวกลุ่มของแก๊งเอ่ยสั่งกับฉันพร้อมกับพยักหน้าแบบแนบเนียนไปทางโต๊ะที่ดารันกับกลุ่มเพื่อนของเธอนั่งอยู่