LOGINบทที่ 2
หลายนาทีผ่านไป
“ขออนุญาตค่ะ” ฉันพูดแบบเดิมก่อนที่จะเสิร์ฟของหวานที่ขึ้นชื่อของทางร้านลงบนโต๊ะของลูกค้า และแน่นอนว่าพวกเธอทุกคนต่างมองฉันอย่างไม่เข้าใจ
“เอ่อ...คือโต๊ะพวกเราไม่ได้สั่งนะคะ” ผู้หญิงท่าทางดูใจดีและน่ารักที่อยู่ในกลุ่มของดารันเป็นฝ่ายอาสาพูดขึ้น
“พอดีว่าคุณผู้ชายทางด้านนั้นเขาเป็นคนสั่งให้ค่ะ” ฉันเอ่ยอธิบายออกไปพร้อมกับผายมืออย่างมีมารยาทไปทางด้านโต๊ะของผู้ชายหน้าหม้อชอบหลีสาวพวกนั้น
และพอเห็นว่าฉันได้ทำตามอย่างที่สั่งแล้วพวกเขาก็รีบทำหน้ายิ้มโดยทันทีที่เหล่าสาวสวยกลุ่มนี้ได้ก้มหัวให้เป็นแนวว่าขอบคุณนะคะอะไรทำนองนี้
“ไม่ถึงหนึ่งนาทีเชื่อฉันสิ” แต่ระหว่างนั้นที่ฉันยังไม่ได้เดินออกไปจากโต๊ะเมื่อเสิร์ฟของหวานเสร็จก็มีผู้หญิงที่ดูท่าทางน่าจะแรงที่สุดในกลุ่มเนื่องจากการแต่งตัวของเธอเผ็ดและแซ่บมากได้พูดอะไรสักอย่างออกมา
“อะไรเหรอ ?” ฉันละความสนใจไปเพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันแล้วอีกอย่างพวกเธอก็ไม่ได้จะสั่งอะไรเพิ่มฉันจึงทำการเดินไปยืนอีกที่แทนแต่ก่อนจะเดินออกมาเสียงของดารันเธอก็เอ่ยถามเพื่อนด้วยความสงสัย
“รอดูสิจ๊ะ^^” แน่นอนว่าระยะที่ฉันยืนอยู่กับระยะโต๊ะของกลุ่มนางฟ้า(ตั้งชื่อให้เลยแล้วกัน)นั้นห่างกันไม่ได้มากมายอะไรมันจึงทำให้ฉันพอได้ยินเรื่องที่พวกเธอกำลังพุดคุยกันอยู่บ้างนิดหน่อย
“ไม่เสียใจเลยที่เธอมาด้วยนะวันนี้ยัยรัน!” ผู้หญิงอีกคนที่นั่งข้างดารันเป็นฝ่ายเอ่ยพูดต่อพร้อมกับโอบกอดดารันอย่างดีใจ
ส่วนดารันเองฉันคิดว่าเธอคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดังกล่าวที่กำลังเกิดขึ้นสินะ นั้นเป็นเพราะว่าเธอในตอนนี้กำลังมีสีหน้าที่งงงวยเป็นอย่างมากอยู่นั้นเอง
แต่สำหรับฉันเข้าใจดีเลยว่าพวกเพื่อนของเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ยิ่งได้เห็นพวกผู้ชายโต๊ะนั้นกำลังลุกขึ้นและเดินมาทางนี้แล้วด้วยยิ่งทำให้ฉันมั่นใจเข้าไปกันใหญ่
แสดงว่าดารันเธอคงเป็นคนสำคัญในการเป็นจุดเด่นที่จะทำให้ผู้ชายหลายคนต่างสนใจมาที่กลุ่มของพวกเธอ แล้วก็นะอีกอย่างจากการที่ฉันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านทำให้ฉันมีสกิลที่คาดการณ์ไม่ผิดหรอก ฮ่า ๆ
พอดีกว่าหลังจากนี้มันไม่ใช่เรื่องของฉันแล้วเลิกยุ่งเรื่องของคนอื่นสักทียัยดาเอ๊ย! ทำงาน ทำงาน ~
“ดาลูกค้าโต๊ะสามจ้ะ”
ขณะที่ฉันกำลังเป็นบ้าเป็นบอตบตีกับตัวเองอยู่ภายในจิตใจก็มีเสียงของคุณป้าใจดีเอ่ยพูดขึ้นมาเพื่อบอกให้ฉันเอาอาหารไปเสิร์ฟตามปกติ คุณป้าท่านนี้ทำงานมาก่อนฉันนานมากแล้วและเป็นคนที่ใจดีกับฉันมากที่สุดอีกด้วย
“รับทราบค่า^^” ฉันพยักหน้าคล้ายกับเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นจากนั้นก็รีบนำอาหารไปเสิร์ฟในทันที สุดท้ายฉันก็ทำงานเพลินจนไม่ได้สนใจกลุ่มนางฟ้านั้นอีกต่อไป
“เกิดเป็นคนสวยนี่ดีจังเลยน้า” ฉันที่กำลังทำความสะอาดโต๊ะของลูกค้าที่เพิ่งลุกออกไป อยู่ ๆ ก็มีเสียงของพี่ร่วมงานอีกคนที่ทำหน้าที่เดียวกันกับฉันพูดขึ้นมา
“ทำไมเหรอพี่ ?” ปากฉันขยับพูดพร้อมกับมือที่กำลังยกจานซ้อนกันลงกับถาดที่เตรียมมา
“ก็ดูโต๊ะนั้นสินั่งจีบกันคิกคักนานสองนานแล้วไม่ยอมออกไปสักที แถมผู้ชายพวกนั้นก็รวยมากอีกต่างหากแกเห็นไหมดาผู้ชายพวกนั้นเป็นนักธุรกิจกันหมดเลยนะ” พี่เขาพูดพร้อมกับทำหน้าที่ไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไร ฉันเองก็เงยหน้าขึ้นไปดูด้วยว่าพี่เขากำลังพูดถึงโต๊ะไหน
แต่พอเห็นว่าเป็นโต๊ะเดิมก็เลยเข้าใจและก็คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองลืมสนใจพวกนั้นไปแล้วเลยไม่คิดว่ายังนั่งกันอยู่อีกอาจจะเพราะลูกค้าช่วงดึกมักจะมีเยอะมากเสียด้วยจนทำให้ไม่มีเวลาหันไปสนใจรอบข้างเลย
“ในที่สุดก็เจอคนที่ทำให้มึงรู้จักคุณค่าชีวิตคนอื่นมากกว่าแค่ชีวิตน้องสาวของตัวเองได้แล้วสินะ” เวหาพูดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจในเพื่อนคนนี้ให้กับดอนซึ่งเป็นเพื่อนที่เวหารักมากที่สุดที่เวหาพูดแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันดอนไม่เคยเห็นคุณค่าชีวิตของใครเลยนอกจากของน้องสาวตัวเองซึ่งเธอคือสิ่งสำคัญมากที่สุดของดอนเลยก็ว่าได้เพราะงั้นกับคนอื่นดอนจึงสามารถฆ่าได้อย่างไม่มีสามัญสำนึกอย่างที่มนุษย์ควรจะมีและในวันนี้เวหาได้เห็นแล้วว่าเพื่อนของเขาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน“ทำไมมึงถึง...” แน่นอนว่าดอนยังคงรู้สึกช็อกกับสิ่งที่เห็นอยู่ไม่สิ...ถ้าจะพูดให้ถูกก็ทั้งช็อกและดีใจมากกว่าที่เวหาเพื่อนของตนยังไม่ตาย“เรื่องมันซับซ้อนมึงก็น่าจะรู้ดีนิว่าความคิดของพวกคนเบื้องบนในองค์กรมันเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว” ชายน่าเกรงขามเป็นฝ่ายเฉลยออกมาให้เองว่าทำไมเวหาถึงมีชีวิตอยู่มาได้จนทุกวันนี้ถ้าสำหรับคนทั่วไปนี่อาจจะไม่ได้เรียกว่า ‘เฉลย’ เลยด้วยซ้ำเพราะไม่เห็นว่าจะมีใครอธิบายอะไรแต่สำหรับดอนหรือเวหาต่างรู้ดีว่าหากต้องการจะหาคำอธิบายจากคนเบื้องบนต่อไปก็คงเห็นทีจะเสียเวลาเปล่าในเมื่อรู้แล้วว่าเวหา
แต่ครอบครัวฝ่ายที่ดูแลรันกับพี่ดอนมาซึ่งเป็นคนขององค์กรก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้และไม่ได้น้อยใจที่พี่ดอนเลือกอีกฝ่ายให้เป็นผู้ใหญ่ในงานแต่งครั้งนี้ให้เนื่องจากพวกเขาเข้าใจดี“ตื่นเต้นไหม ?” เสียงของรันเอ่ยขึ้นจนฉันต้องสลัดเรื่องในอดีตที่ตนกำลังคิดเพลิน ๆ อยู่ออกไปแทน“มากเลย ดากลัวทำผิดคิวด้วย” ฉันตอบเธอออกไปตามความจริงทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวไม่รู้มาก่อนเลยว่าการแต่งงานจะมีขั้นตอนละเอียดแบบนี้ก็ถึงว่าฝ่ายจัดงานชอบนัดให้ฉันกับพี่ดอนมาซ้อมก่อนถึงงานวันจริงอยู่บ่อยครั้งทีแรกไม่เข้าใจหรอกนะถ้าพูดตามตรงแต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงต้องซ้อมเพราะพวกเขาคงอยากให้งานของเราสองคนออกมาดีที่สุดการแต่งงานในชีวิตมีครั้งเดียวนี่เนอะก็ต้องจัดเต็มจัดใหญ่ไม่แปลกหรอก“เอาน่า” รันใช้มือตบลงที่บ่าของฉันเพื่อหมายจะปลอบใจตอนนี้เราสองคนรอเพียงแค่เวลาจนกว่าทีมงานจะขึ้นมาตาม ก่อนหน้านี้เขาให้เลือกว่าอยากให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนฉันก็เลยเลือกรันเพราะเธอคือเพื่อนสนิทของฉันเพียงคนเดียวฉันจึงรู้สึกสบายใจกว่าถ้าหากมีรันมาอยู่ด้วยกันก่อนงานเริ่มถ้าหากถามว่าทำไมไม่เลือกพี่ชายละก็...รายนั้นตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันเสียอีกถ้
สำหรับฉันรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าใจของตัวเองตอบตกลงออกไปเป็นพันครั้งได้แล้วมั่งเกี่ยวกับเรื่องของการแต่งงานฉันมั่นใจว่าพี่เขาจะปกป้องฉันได้อย่างที่พูดแต่ที่สับสนเพราะฉันเองก็ไม่อยากให้พี่ชายมาน้อยใจกับคำตอบของฉันเพราะฉันอยากให้ทุกคนมีความสุขกันมากกว่าฉันไม่อยากแต่งงานโดยมีคนไม่เห็นด้วยแบบนี้มันก็เลยทำให้ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุให้พวกเขาสองคนไม่พอใจกันแล้วต่อไปจะมีความสุขกันได้เหรอ...จริงไหม ?“ดาหนูอยากแต่งงานกับพี่เขาหรือเปล่า ?” ครั้งนี้เป็นคุณพ่อที่เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบสงบของทุกคน“หนู...” อย่างที่บอกว่าภายในใจของฉันมันพร้อมที่จะพูดออกไปอย่างเต็มปากว่า ‘อยากแต่งค่ะ’ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่พูดไม่ออกนอกจากมองพี่ดาวเหนือด้วยความกังวลใจแทนฉันไม่อยากให้พี่เขาสองคนต้องมาทะเลาะกันแบบนี้เลยด้วยซ้ำมันน่าหนักใจมากเลยที่ฉันต้องมาตอบเรื่องพวกนี้แล้วถ้าตอบออกไปว่า ‘ไม่แต่ง’ เพื่อให้พี่ชายตัวเองสบายใจถ้างั้นพี่ดอนก็ต้องเป็นฝ่ายเสียใจนะสิแบบนั้นฉันก็ทำไม่ลงอีก“พี่เคยบอกหนูแล้วใช่ไหมคะว่าพี่ไม่ชอบเวลาที่หนูขมวดคิ้วแบบนี้ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบไหนพี่รับได้ทั้งหมดเพราะงั้นอย่าเครียดเลย
บทที่ 30 END“ผมเข้าใจคุณนะคุณดาวเหนือเพราะผมเองก็มีน้องสาวเหมือนกันและการที่มีผู้ชายประวัติไม่ดีอย่างผมเข้าในชีวิตน้องสาวของคุณแบบนี้มันคงเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับได้” ครั้งนี้เป็นพี่ดอนที่เป็นฝ่ายพูดออกไปด้วยท่าทางจริงจังจริงใจเหมือนอย่างที่พี่เขาชอบทำเป็นประจำทุกครั้ง“ใช่! งานที่คุณเคยทำมามันอาจส่งผลกระทบกับน้องสาวของผมในอนาคตได้คุณกล้ารับปากเลยหรือเปล่าว่าจะไม่มีใครจ้องทำร้ายคุณอีกและมาใช้น้องสาวของผมเพื่อเป็นเครื่องมือเหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับน้องสาวของคุณ” พี่ดาวเหนือเองก็หยิบยกประเด็นหลักขึ้นมาพูดแบบที่ตรงกับเหตุการณ์จริงมากที่สุดจนฉันเองยังเผลอคิดตามในสิ่งที่พี่ชายพูดจนมันทำให้ฉันมีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้“ผมยอมรับว่าสิ่งที่คุณพูดออกมามันคือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้” พี่ดอนพูดพร้อมกับหันหน้ามามองฉันจากนั้นพี่เขาก็นำมือของตัวเองมากุมลงบนมือของฉันอย่างแผ่วเบาเสมือนว่าอยากให้ฉันได้ฟังในสิ่งที่พี่เขากำลังจะพูดหลังจากนี้ให้ดี“ผมไม่สามารถรับปากได้ว่าในอนาคตจะมีใครจ้องทำร้ายอีกหรือเปล่าซึ่งมันคือผลจากงานในอดีตของผมและผมเองก็ย้อนกลับไปแก้ไขมันไม่ได้ด้วยเช่นกัน
พ่อในทีนี้อาจจะไม่ใช่คนที่สายเลือดเดียวกันก็จริงแต่ยังไงเขาก็คือคนที่ก่อตั้งองค์กรและรับเด็กกำพร้าที่ถูกครอบครัวจริง ๆ ขายใช้หนี้มาพูดแบบนี้น่าจะเข้าใจได้ง่ายกว่า“พอดีลืม” ชายน่าเกรงขามตอบออกมาเพียงแค่ไม่กี่คำและคำตอบของเขาชายชราเองก็รู้ว่ามันไม่ได้มีความหมายอย่างที่เจ้าตัวพูดสักนิดชายชรารู้ว่าเด็กตรงหน้าคนนี้ตั้งใจช่วยเหลือซีเรียซมาแต่แรกอยู่แล้ว สำหรับเขาไม่ว่าคนในองค์กรทำอะไรก็ย่อมรับรู้มาโดยตลอดและก็เฝ้าสังเกตดูอยู่ทุกครั้งรวมถึงเรื่องนี้ด้วยที่เด็กของเขาได้กระทำลงไปซึ่งเป็นการหาหลักฐานเพื่อช่วยให้ซีเรียซรอดพ้นข้อกล่าวหาจนทำให้ต้องเสียคนในองค์กรไปเยอะพอสมควรเพราะฝ่ายศัตรูดันมีคนหนุนหลังที่ดีแต่เพียงสู้องค์กรของเขาไม่ได้นั้นคือสิ่งที่ชายชราคนนี้ภาคภูมิใจไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งขององค์กรหรือจะเป็นความรู้สึกของเด็กตรงหน้าที่ในอดีตของเด็กคนนี้หากได้รับรู้มาอย่างดีมันอาจจะทำให้แปลกใจได้เหมือนอย่างที่ชายชราคนนี้เป็น จนถึงจนาดต้องเดินทางมาหาเจ้าเด็กหัวดื้อคนนี้เพื่อจะถามเองกับปากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชายชราคนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องถามอีกต่อไปแล้วเพราะคำตอบที่เห็นมันชัดเจนจนเขาไม่ต้อง
แต่ถ้าหากอยู่กันสองคนขึ้นมาแล้วละก็จะได้เห็นอีกหลากหลายมุมที่คนอื่นไม่มีโอกาสได้เห็นเหมือนกันกับฉันหรอกนะจะบอกให้ :p“ดาก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้วสักหน่อย พี่เถอะคิดดีแล้วจริงเหรอคะ” ฉันจ้องมองคนตรงหน้าด้วยใจที่สั่นกลัวเล็กน้อยแค่กลัวคำตอบที่จะได้รับกลับมาก็เพียงเท่านั้น“พี่ไม่เคยคิดเลยต่างหากเพราะที่ผ่านมาพี่ใช้ตรงนี้ตัดสินใจมาตลอดรวมถึงเรื่องแต่งงานด้วย” พี่ดอนไม่ได้ทำเพียงแค่พูดอย่างเดียวแต่พี่เขากลับเอื้อมมือมาจับที่ข้อแขนของฉันจากนั้นก็ออกแรงดึงให้มือฉันแนบลงบนหน้าอกของพี่เขาจนฉันรู้สึกถึงแรงเต้นหัวใจของคนตรงหน้าซึ่งเต้นแรงไม่ต่างไปจากของฉันเลยสักนิดเดียว“ดาทำอาหารไม่เก่ง งานการก็ยังไม่คงที่ดีแล้วก็ดาอาจจะไม่ใช่แม่ที่ดีของลูกด้วยพี่ดอนยังอยาก...” ฉันเงียบลงในประโยคสุดท้าย“ไม่ต้องคิดอะไรมากไปกว่านี้แล้วรู้แค่เพียงว่าพี่จะเป็นฝ่ายดูแลหนูเองหลังจากนี้ก็พอโอเคไหมคะ ?” พี่เขาดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้จากนั้นก็ลูบมือลงที่หลังของฉันหมายที่จะปลอบใจไม่ให้ฉันคิดไปมากกว่านี้“ค่ะ” ฉันซบหน้าลงบนอกที่อบอุ่นของพี่เขาชีวิตของฉันตอนนี้เหมือนทุกสิ่งอย่างมันเต็มอิ่มลงตัวไปหมดแล้ว“ไม่ว่าจะเป็นหนูหรื