EP. 01｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (1/2)

บทที่ 1

หมู่บ้านบุญยกร

21.00 น.

ปัง ๆ

“ดา!”

“อือ...” ฉันสะลึมสะลือเปล่งเสียงในลำคอขานตอบคนด้านนอกห้องออกไปด้วยความงัวเงีย และคงคิดว่าระดับเสียงเพียงเท่านี้คงทำให้คนด้านนอกห้องของฉันจะต้องไม่ได้ยินแน่ ๆ แต่ก็นะช่างเถอะ เพราะฉันอยากนอนต่ออีกสักแป๊บหนึ่ง

“วนิดา!”

“ค่าแม่!” จากที่งัวเงียอยู่ก็ต้องรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งอัตโนมัติพร้อมกับเปล่งเสียงดังขานตอบออกไปให้คนด้านนอกได้ยินว่าเรานั้นตื่นแล้ว สุดท้ายก็ต้องหยุดความคิดอยากที่จะนอนต่อเอาไว้เมื่อคนด้านนอกห้องเปล่งเสียงออกมารอบนี้แสดงถึงความโมโหและโกรธเป็นอย่างมาก

“จริง ๆ เลยนะให้ตายสิ รีบอาบน้ำและลงมาทานข้าวได้แล้ว! เดี๋ยวก็ได้ไปทำงานสายกันพอดี ไม่รู้งานอะไรกันถึงได้ต้องออกไปทำดึกดื่นป่านนี้” เสียงบ่นของแม่ค่อย ๆ เบาลงบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าท่านนั้นคงกำลังจะเดินลงไปชั้นล่างแล้วนั้นเอง

“โอ๊ย ~ ง่วงชะมัดเล้ยย” ฉันบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางหันหน้าไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะลายการ์ตูนสุดแสนน่ารักคาวาอี้ไปด้วยว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลากี่โมงแล้ว

“สามทุ่มเหรอ อืม...ยังพอมีเวลาอยู่แฮะ” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวและเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่รีบร้อนเพราะยังมีเวลาเหลือเฟือกว่าจะถึงเวลาทำงาน

สวัสดีค่ะฉันชื่อ ‘นิดา’ หรือจะเรียกให้สั้น ๆ แค่ ‘ดา’ ก็ได้แต่เมื่อกี้ที่ทุกคนได้ยินแม่ฉันเรียกแบบเต็มยศนั้นคือชื่อจริงของฉันเอง แม่จะชอบเรียกด้วยชื่อนั้นก็ต่อเมื่อเวลาที่ท่านกำลังโมโหมากแล้วแค่นั้นแหละ ;-;

ไม่อยากจะบอกเลยว่าเวลาที่แม่ของฉันโมโหขึ้นมาเมื่อไรบ้านแตกทุกที ขนาดพ่อก็ยังเอาไม่อยู่เลยเพราะงั้นคนในบ้านทุกคนจึงเชื่อฟังแม่มาก รวมถึงฉันด้วย

ส่วนเรื่องที่แม่ฉันบ่นอีกเรื่องก็คือเรื่องงาน...อันนี้เป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกไม่สบายใจมากเป็นที่สุดเพราะเรื่องนี้มันทำให้ฉันต้องโกหกพ่อและแม่

อันที่จริงแล้วพ่อแม่คิดว่าฉันทำงานปกติทั่วไปในออฟฟิศแต่ในความเป็นจริงคือฉันกำลังตกงานอยู่และยังไม่สามารถหางานใหม่ได้ก็เลยเลือกที่จะไปทำแบบพาร์ตไทม์ตามแหล่งต่าง ๆ ก่อนระหว่างที่รอให้บริษัทที่เคยสมัครไปเรียกตัว

ก็เลยมาจบลงโดยการที่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารแนวบาร์กึ่งผับแทน

คงเข้าใจกันแล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงบอกพ่อแม่ไม่ได้ ไม่ใช่ว่างานนี้มันไม่ดีอะไรหรอกนะเพียงแต่ว่าถ้าพวกท่านรู้ก็คงต้องให้ฉันออกมาอย่างแน่นอน แต่ฉันไม่อยากกลับไปขอเงินพ่อแม่ใช้แล้วฉันอยากหาใช้เองโดยที่ไม่รบกวนพวกท่านมันคงจะดีกว่าใช่ไหมล่ะ

“ดา! รีบลงมากินข้าวได้แล้ว!” เสียงของแม่ตะโดนดังขึ้นมาถึงในห้องน้ำเลย เอาพลังเสียงมาจากไหนเนี่ยแม่ของฉัน =_=

ห้องรับประทานอาหาร

“วันนี้อยากให้พ่อไปส่งหรือเปล่า ?”

ระหว่างที่ฉันกำลังจะนั่งลงกับเก้าอี้เพื่อทานข้าวคุณพ่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันก็เอ่ยถามออกมาด้วยเสียงอบอุ่น

คุณพ่อของฉันท่านเป็นคนใจเย็นและหล่อมากแถมยังดูสุขุมสุด ๆ อายุของท่านไม่ได้ทำให้คุณพ่อดูแก่เลยสักนิด อยากจะแอบกระซิบบอกด้วยว่ามีสาวน้อยใหญ่เคยมาตามติดคุณพ่อด้วย

แต่!! พ่อฉันท่านไม่ยุ่งด้วยหรอกนะ เดาสิว่าตอนนี้ผู้หญิงพวกนั้นหายไปไหนกันแล้ว...

“มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ ไม่ได้ยินที่พ่อเขาถามหรือยังไงยัยดา!” เสียงของแม่ฉันดังขึ้นเรียกให้ฉันที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดเสียนานต้องหันกลับมาสนใจยังปัจจุบันต่อ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อหนูไปเองน่าจะไวกว่า” ฉันตอบพ่อออกไปพร้อมกับเลื่อนจานข้าวมาตรงหน้าในระหว่างที่แม่เองก็กำลังตักข้าวลงมาในจานของฉันไปด้วย

“กินเข้าไปเยอะ ๆ จะได้อ้วนขึ้นบ้าง ดูสิผอมยังกับอะไรไม่มีน้ำไม่มีนวลเอาซะเลย” แม่เองก็พูดต่อส่วนพ่อของฉันเพียงแค่พยักหน้าเข้าใจและไม่ได้พูดอะไรต่อผิดกับแม่ที่เอาแต่ตักข้าวลงมาในจานของฉันไม่หยุด

“พอแล้วแม่ จะให้หนูกลายเป็นหมูเลยใช่ไหมแล้วแบบนี้หนูจะไปมีแฟนได้ยังไงกัน” ฉันรีบดันมือของแม่เอาไว้ก่อนที่ข้าวในจานของฉันจะกลายเป็นภูเขาขนาดใหญ่แทน

“แฟน ? ใครอนุญาตให้มีแฟนไม่ทราบฮะ?!”

แม่ฉันอารมณ์เปลี่ยนทันทีเมื่อฉันพูดถึงเรื่องแฟนขึ้นมา บ้านอื่นคงมีแต่พ่อที่หวงลูกสาวแต่บ้านฉันฝ่ายแม่ต่างหากที่หวงลูกสาว

“เอาน่า เลิกทะเลาะกับลูกได้แล้วคุณ” สุดท้ายพ่อของฉันก็ต้องเป็นฝ่ายเข้ามาห้าม

“คุณก็เหมือนกันหัดดุลูกบ้างสิ ไม่ใช่เอาแต่ตามใจลูกแบบนี้!” แต่ก็นะ แม่ของฉันก็หันไปทะเลาะกับพ่อต่อ

“จ้า ๆ มากินข้าวกันดีกว่าเนอะ” ลูกไม้สายอ้อนของพ่อได้ผลกับแม่เสมอ

“ตาบ้า!” เพราะแม่ของฉันแพ้ลูกไม้ของพ่อทุกที

“อะแฮ่ม! รบกวนคู่รักสุดหวานแหววช่วยเกรงใจลูกสาวที่โสดคนนี้ด้วยเถอะค่ะ!” ฉันแกล้งทำเสียงเป็นแซวพ่อกับแม่ที่เอาแต่หยอกล้อกันไม่สนใจเลยว่ายังมีฉันคนนี้นั่งอยู่ด้วย

ถึงแม่ฉันจะขี้โมโหไปหน่อยซึ่งไม่เข้ากับลักษณะภายนอกของท่านเลยสักนิดก็เถอะ นั้นเพราะแม่ของฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็กดูบอบบางแต่จัดว่าสวยมากอย่างกับดารา

ซึ่งมันค่อนข้างที่จะตรงข้ามกับนิสัยของแม่ไปหน่อย แหะ ๆ เอาเถอะยังไงท่านก็ดูแลฉันดีมากและรักฉันมากจนฉันสามารถสัมผัสถึงความรู้สึกนั้นได้ว่าท่านทั้งสองคนตรงหน้านั้นรักฉันมากแค่ไหนฉันจึงไม่อยากทำให้ท่านทั้งสองผิดหวังกับฉัน

เดโม่บาร์แอนด์ไนต์คลับ