Curse 4 : ประโยคแรก

ชุดนอนไม่ได้นอน…

คือสิ่งที่ทำให้เซเลน่าถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเหล่าขณะมองมันอย่างคิดไม่ตก จริงอยู่ที่ว่าเธอไม่ใช่เด็กเรียบร้อยถึงขั้นแต่งตัวเป็นแม่ชี แต่ชุดที่พิตต์เพื่อนชายคนสนิทเตรียมมาให้มันกลับดูโป๊เกินไป

นอกจากจะเป็นซีทรูอวดผิวขาวเนียนใต้ร่มผ้า ชายชุดนอนก็ยังแหวกขึ้นมาถึงกลางอก ถ้าไม่มีกางเกงขาสั้นสีเดียวกันสวมทับท่อนล่าง ไม่ต่างอะไรกับใส่ชุดชั้นในเลยสักนิดเดียว

“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้นแม่คุณ”

“แกก็ดูชุดที่นังพิตต์เตรียมมาให้ฉันสิ”

“สวยออก เหมาะกับแกจะตาย”

“ถามจริง? นี่มันชุดนอนตรงไหน”

“ชุดนอนไม่ได้นอนไง รีบไปเปลี่ยนเหอะ เดี๋ยวอีพิตต์มาก็โดนมันด่าอีกหรอก”

“ปวดหัวโว๊ยยย!” เซเลน่าโวยวายอย่างสุดจะทน ก่อนจะคว้าชุดที่วางอยู่บนเตียงกระทืบเท้าปึงปังเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ และกลับออกมาในอีกห้านาทีต่อมา

“อูย แซ่บที่สุด” แอนนาแซวตาโต เพราะนานๆ ทีจะเห็นเซเลน่าแต่งตัวแบบนี้

“เอาชุดแกมาเปลี่ยนกับฉันเถอะ ไหนๆ แกก็อยากอ่อยแฮร์รี่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แฮร์รี่ไม่ชอบผู้หญิงแต่งตัวโป๊ขนาดนั้น แบบนี้กำลังดี”

หญิงสาวปั้นหน้าบึ้งใส่เพื่อนอย่างอารมณ์เสีย พลางก้มมองชุดนอนสุดวาบหวิวบนเรือนกายตัวเอง ยิ่งเธอเป็นผู้หญิงมีทรวดทรงองค์เอวก็ยิ่งขับกล่อมให้ดูเซ็กซี่โดยไม่ได้ต้องทำอะไรมากมาย

“ไปกันเหอะ พวกมันส่งข้อความมาบอกว่าลงไปรออยู่หน้าโดมแล้ว”

“อือ” เซเลน่าครางตอบเหมือนคนซังกะตาย ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมทับด้านนอก จากนั้นก็เดินออกมาจากหอพักที่เริ่มครึกครื้น เพราะเพื่อนร่วมหอพักคนอื่นๆ กำลังทยอยไปปาร์ตี้เหมือนกัน

“แม่อยู่นี่จ้านังชะนีน้อย” พิตต์โบกมือเรียกทันทีที่เซเลน่ากับแอนนาเปิดประตูออกมาจากหอพักนักศึกษา

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นอะอีเซล”

เซเลน่าเบะปากใส่เพื่อนยิ่งกว่าเดิม แถมยังเงียบประท้วงด้วย “…”

“ก็ชุดที่พิตต์มันเอามาให้นั่นแหละ มันโวยวายบอกว่าโป๊เกินไป”

“โอ๊ย! ใส่ๆ ไปเถอะ หล่อนสวยเอ็กซ์เซ็กซ์แตกขนาดนี้ สานฝันกะเทยอย่างฉันหน่อยไม่ได้รึไง”

“มันโป๊เกินไปป้ะ อีกนิดก็แก้ผ้าแล้วนะ” เซเลน่าเถียงทันควัน พร้อมกับเลิกเสื้อเชิ้ตขึ้นให้เพื่อนเห็นกับตาตัวเองว่าชุดนอนมันวาบหวิวขนาดไหน

เอ็มมา “สิบเต็มไม่หัก!”

พิตต์ “หล่อนจะได้ผัวก็คืนนี้แหละ”

“ฉันไม่ถอดเสื้อนะ ใส่แม่งแบบนี้แหละ”

“ตามใจหล่อนก็แล้วกัน มีของดีแต่หวงอยู่ได้” พิตต์เบะปากใส่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะสับเท้าเดินนำทั้งสามสาวไปทางหอพักซึ่งเป็นสถานที่จัดงานปาร์ตี้ ทำให้พวกเธอต้องรีบเดินตามไป

เดินมาได้สักพักหนึ่งเซเลน่าก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมแชมเปญไว้ที่หอพัก เพราะเงื่อนไขการเข้าร่วมงานจะต้องมีของฝากมาแลกรับกำไลข้อมือ

“พวกแกฉันลืมแชมเปญไว้ที่ห้อง เดินไปกันก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันรีบตามไป”

พิตต์ “เอ๊า แล้วไม่ดูให้มันดีก่อน ให้พวกฉันเดินกลับไปเป็นเพื่อนมั้ย”

“ไม่ๆ แกไปรอหน้างานเลย”

“โอเค เดินระวังๆ ด้วย”

เซเลน่าพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับมาทางเดิมอีกครั้ง เมื่อถึงหอพักก็รีบวิ่งขึ้นมาหยิบแชมเปญในถุงกระดาษซูเปอร์มาร์เก็ต เสร็จแล้วจึงเร่งฝีเท้าเดินมายังสถานที่จัดงานปาร์ตี้ ซึ่งอยู่ห่างจากหอพักของเธอประมาณสิบนาที

ระหว่างเดินฝ่าความเงียบงันมีลมเย็นๆ พัดผ่านรอบกายจนขนลุกชัน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินตามมาข้างหลัง ทำให้หญิงสาวหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปทางเดินภายในความมืด

ปรากฏว่าไม่มีใคร ไม่มีแม้แต่เจ้าของเสียงฝีเท้าที่เธอได้ยินเมื่อสักครู่ เซเลน่าไม่เคยคิดเป็นสิ่งอื่นใดนอกจากภัยร้าย เพราะเธอเติบโตมากับเรื่องที่ต้องค้นหาคำตอบทางวิทยาศาสตร์ให้ได้ เรื่องเหนือธรรมชาติจึงไม่อยู่ในสารบบความคิดของเธอ

เธอหันกลับมาแล้วออกเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดิน คราวนี้เสียงฝีเท้าแบบเดิมดังแว่วเข้ามาในหูอีกครั้ง ราวกับว่าเธอเริ่มเดินอีกฝ่ายก็เดินตามเหมือนกัน

มือบางกำคอขวดแชมเปญในมือแน่น แล้วกลั้นใจหันกลับไปมองด้านหลังเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้าดันเป็นคนที่ไม่ควรมายืนอยู่ตรงนั้น

“เซส?”

“…” เจ้าของชื่อมองหญิงสาวด้วยสายตาไร้ซึ่งความรู้สึกใด

“เดินอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นนาย”

เซเวียสใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะตอบคำถามของเซเลน่า ซึ่งเป็นประโยคแรกหลังจากเห็นหน้าค่าตากันมาแล้วสี่ปี “ก่อน…เธอ”