CHAPTER 3

CLARA ALCANTARA POV

Pagpasok ko pa lang sa mansyon, sinalubong na ako ng mabibigat na yabag ni Marcus. Nakatayo siya sa paanan ng hagdan, suot pa rin ang jacket niya at magulo ang buhok. Halatang buong magdamag niya akong hinintay. Nag-aapoy sa galit ang mga mata niya, hindi dahil nag-alala siya sa kalagayan ko, kundi dahil hindi niya matanggap na umalis ako nang walang paalam.

"Saan ka nanggaling, Clara?" masungit niyang tanong. Mababa ang boses niya, pero ramdam ko ang galit sa bawat salita. "Ilang oras kitang tinatawagan, pero hindi mo sinasagot ang phone mo! Naglalakwatsa ka habang ako, hindi makatulog kakaisip kung ano ang puwedeng mangyari sa pangalan ng pamilya natin dahil sa ginagawa mo!"

Natigil ako sa paglalakad at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. Ito ang lalaking nakita kong may kasamang ibang babae sa hotel noong nakaraang gabi. Napailing ako habang napapangiti nang mapait.

"Naglalakwatsa?" sarkastiko kong tanong habang inilalapag ang susi ng kotse sa coffee table. "Ikaw talaga ang may ganang magsabi niyan, Marcus? Hindi ba't ikaw ang abalang-abala sa Grand Horizon Hotel kasama ang kliyente mong nakapula?"

Bahagyang namutla ang mukha niya. Halatang hindi niya inaasahang alam ko ang nangyari sa hotel. Pero ilang segundo lang ang lumipas, bumalik din ang yabang sa mukha niya. Tinaasan niya ang boses niya para itago ang kaba.

"Ah, sinusundan mo pala ako? Pwe! Kaya ka ganyan umasta dahil praning ka na naman at kung anu-ano ang iniimbento mo!" depensa niya habang palapit nang palapit sa akin. "Wala kang ebidensya, Clara! Huwag mo akong subukan sa mga ganyan mong kalokohan."

"Wala akong ebidensya?" Kinuha ko ang phone ko at ipinakita sa kanya ang litratong nakuha ko sa hotel kagabi. Malinaw ang kuha ni Marcus habang kasama ang babae. "Gusto mo bang ipakita ko ito sa board of directors ng kumpanya ninyo? O mas gusto mong ipadala ko mismo sa lolo mo para makita niya kung paano mo sinasayang ang mana mo sa mga kalokohan mo?"

Pagkakita niya sa litrato, tuluyang nawala ang kulay sa mukha niya. Agad niyang inabot ang phone ko para agawin iyon, pero mabilis kong inilayo ang kamay ko.

"Tama na, Marcus." Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. "Tapos na tayo. Ayoko na sa ganitong buhay. Handa na ang divorce papers ko, at bukas na bukas, pipirmahan mo ang mga iyon."

Parang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Mabilis siyang lumapit at hinawakan nang mahigpit ang magkabilang braso ko. Napadaing ako sa sakit.

"Divorce? Baliw ka ba, Clara?!" sigaw niya sa mukha ko. Halos lumabas na ang mga mata niya sa sobrang galit. "Alam mong kapag naghiwalay tayo nang wala tayong anak, o kapag ako ang lumabas na may kasalanan sa harap ng lolo ko, mawawala sa akin ang posisyon ko sa kumpanya! Hindi kita papayagang hiwalayan ako!"

"Bitawan mo ako, Marcus! Nasasaktan ako!" Pilit kong hinihila ang mga braso ko para makawala sa mahigpit niyang hawak.

"Hindi kita bibitawan!" sigaw niya habang hinihila ako paakyat ng hagdan papunta sa kuwarto namin. Halatang hindi na siya nag-iisip nang maayos sa sobrang galit at desperasyon. "Kung ayaw mong makipag-ayos, ibibigay ko sa iyo ang gusto mo bilang asawa. Magbubuntis ka ngayon din para wala ka nang dahilan para umalis!"

Doon na tuluyang sumabog ang galit ko. Nawala ang takot na nararamdaman ko at napalitan iyon ng matinding galit sa ginawa niya. Pagdating namin sa kuwarto, malakas niya akong inihagis sa kama. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Buong lakas ko siyang sinampal sa mukha.

Pak!

Umalingawngaw ang tunog ng sampal sa buong kuwarto. Natigilan si Marcus at napahawak sa pisngi niya. Nanlaki ang mga mata niya, halatang hindi niya inakalang gagawin ko iyon.

Hindi ko na hinintay na makabawi siya. Agad akong tumayo, kinuha ang maliit kong bag, at lumabas ng kuwarto. Malakas kong isinara ang p***o sa likod ko bago pumunta sa guest room.

Pagkaupo ko sa isang sulok ng kuwarto, saka ko lang napansing hinihingal ako at nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa takot, galit, o sa lahat ng nangyari sa loob ng ilang oras.

Habang nakaupo ako at pilit na pinapakalma ang sarili, naalala ko ang numerong nakita ko sa contact list ng dating phone ni Marcus—ang numero ng tiyuhin niya, si Ethaniel Villaroman.

Hindi ko maiwasang maalala ang nangyari sa club kagabi. Galit siya at halatang pinagdududahan niya ako, pero kailangan kong linawin ang lahat. Ayokong maging problema pa iyon sa pagitan namin kung sakaling magkita ulit kami sa corporate world.

Kinuha ko ang phone ko, mabilis na nag-type ng mensahe, at ipinadala iyon sa kanya.

“Mr. Villaroman, gusto ko lang linawin na hindi ko sinasadya ang nangyari kagabi sa hotel. Wala akong masamang balak o intensyon laban sa inyo. Pasensya na sa abala.”

Matagal akong naghintay ng sagot. Ilang minuto ang lumipas, hanggang sa naging isang oras, pero wala akong natanggap na kahit ano mula sa kanya. Walang reply, walang tawag, ni simpleng sagot man lang na nabasa niya ang mensahe ko.

Napabuntong-hininga ako at inilapag ang phone sa bedside table. Pagkatapos, pumikit ako nang mariin at humiga nang mag-isa sa malamig na kama ng guest room. Halo-halo ang nararamdaman ko—pagod, galit, at kaba sa kung ano pang puwedeng mangyari pagkatapos ng gabing iyon.