CHAPTER 2

CLARA ALCANTARA POV

Ang ingay ng bass mula sa sound system ng underground club ay parang tumatama diretso sa sintido ko. Mainit, amoy mamahaling tequila, pawis, at pabango ang hangin sa loob. Nakasuot ako ng itim na satin slip dress at isang eleganteng silver mask na halos takpan ang kalahati ng mukha ko, pero ramdam ko pa rin ang mga titig ng ibang tao sa paligid.

Si Bea ang nagdala sa akin dito. Pagkarating na pagkarating namin, iniabot niya sa akin ang isang baso ng margarita at sinabing, "Uminom ka lang nang uminom hanggang sa makalimutan mo ang pagmumukha ng gagong asawa mo."

At iyon nga ang ginawa ko. Sunod-sunod kong nilagok ang alak. Uminit ang lalamunan ko, at unti-unting lumabo ang mga alaala ng tagpong nakita ko sa hotel kanina. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang matinding kagustuhang lumaya—isang pakiramdam na matagal kong inilihim at pinigilan dahil sa pagiging sunud-sunuran ko kay Marcus.

Nang maging mabigat na ang ulo ko at bahagyang manghina ang tuhod ko sa tama ng alak, nagpasya akong lumabas sa mas tahimik na bahagi ng VIP lounge para huminga ng sariwang hangin.

​May lalaking naka-upo sa isang sulok ng dulo ng bar, malayo sa ingay ng karamihan. Naka-itim din siyang polo na bahagyang nakabukas ang mga butones sa itaas, at suot ang isang itim na maskara na nagpatingkad lalo sa matutulis niyang panga at malamig na mga mata. Kahit madilim, may kakaibang presensya siya—isang uri ng awtoridad na hindi mo kayang balewalain. Siya iyong tipong lalaki na kahit anong tago, mapapalingon ka talaga.

Nang magtama ang mga mata namin, hindi siya umiwas. Sa halip, tinitigan niya ako nang diretso, parang sinusukat ang bawat galaw ko.

​Dahil sa alak at sa pagnanasang lumaya kahit sandali lang mula sa sirang buhay ko, naging matapang ako. Lumapit ako sa kanya, dinala ng sarili kong mga paa.

​"Masyadong seryoso ang mukha mo para sa isang lugar na para sa mga gustong magsaya," sabi ko, medyo malambot ang boses dahil sa tama ng alak pero diretso akong tumingin sa mga mata niya.

Isang tipid na ngisi ang sumilip sa labi niya. Nagsalin siya ng alak sa baso niya nang hindi inaalis ang tingin sa akin. "Depende sa kung ano ang hinahanap mo rito. May mga pumupunta para magsaya, at may mga pumupunta para takasan ang katotohanan."

"Pareho na siguro," sagot ko habang umupo sa bakanteng stool sa tabi niya. Umorder ako ng isa pang baso ng hard drink. "Ikaw, ano ang tinatakasan mo?"

"Responsibilidad," maikli niyang tugon. Isang salita lang, pero may lalim na parang galing sa isang taong pasan ang buong mundo.

Hindi ko na tinanong kung ano iyon. Tumayo ako at inabot ang kamay ko sa kanya. "Gusto ko munang makalimot kahit ngayong gabi lang. Sasamahan mo ba ako, o tatanda ka dyan sa kakaisip sa trabaho mo?"

May kakaibang kislap sa mga mata niya bago niya tinanggap ang kamay ko. Matindi ang hawak niya—mainit at matatag. Sa isang iglap, hinila niya ako palayo sa bar. Hindi na namin hinintay ang elevator; sa pamamagitan ng private staff stairs, dinala niya ako sa pinakamataas na penthouse suite ng hotel kung saan naroon ang club.

Pagpasok na pagpasok pa lang namin sa kwarto, sinalubong na kami ng kadiliman na tanging ang ilaw mula sa siyudad sa labas ng malaking salamin ang nagbibigay-liwanag. Agad akong isinandal ng lalaki sa pader. Ang mga halik niya ay mabilis, mabigat, at puno ng gutom—parang mga taon din siyang nagpigil.

Nawalan na ako ng kontrol. Hinawakan ko ang leeg niya, sinabunutan nang bahagya ang maiksi niyang buhok habang tinutugon ang bawat halik niya. Parang binubura ng bawat haplos niya ang lahat ng sakit, panghihinayang, at galit na iniwan sa akin ni Marcus. Hubad naming isinuko ang mga sarili sa kama, habang ang lamig ng aircon sa kwarto ay nilalabanan ng nag-aapoy naming hininga at mga ungol na pumupuno sa tahimik na kuwarto.

Pero sa kalagitnaan ng matinding init ng sandali, habang magkalapat ang mga katawan namin at halos mawalan na ako ng ulirat sa sarap, may biglang humatak sa gilid ng silver mask ko. Natanggal ito at nalaglag sa sahig.

Sabay kaming natigilan. Dumilat ang mga mata ko, at ang mga mata niya—ang malamig at matalim na mga matang iyon—ay nanlaki sa gulat nang masilayan ang mukha ko sa liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana.

Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Ang init kanina ay napalitan ng lamig.

"Clara?" mahinang sambit niya, basag ang boses pero may halong matinding disbelief.

Namilog ang mga mata ko. Nanlamig ang buong katawan ko nang mamukhaan ko kung sino ang lalaking kasama ko sa loob ng kwarto. Ang matipunong katawan, ang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango, ang boses...

Si Ethaniel Villaroman. Ang kapatid ng lolo ni Marcus—ang nag-iisang billionaire at tycoon na pinakakatatakutan at iginagalang sa pamilya nila. Ang tiyuhin ng asawa ko.

"Ikaw..." nanginginig kong bulong, sabay urong sa gilid ng kama habang sapo ang dibdib ko gamit ang kumot.

Napakunot ang noo ni Ethaniel. Ang gulat sa mukha niya ay mabilis na napalitan ng pagdududa at galit. Tumayo siya mula sa kama, kinuha ang robe at isinuot habang matalim akong tinitigan. Ang dating maamong init sa mga mata niya ay naging kasingtulis ng kutsilyo.

"Clara Alcantara," malamig niyang sabi, bakas ang matinding pagkadismaya at paghihinala. "Alam mo ba kung sino ako mula pa sa simula? Plano ba ito ng pamilya ninyo para i-trap ako?"

"Hindi!" mabilis kong tanggi, basag ang boses at nanginginig ang mga kamay. "Hindi ko alam na ikaw yan! Walang kinalaman si Marcus dito!"

"Talaga lang ha?" lumapit siya nang kaunti, ang boses niya ay mababa pero nagbabanta. "Isang babaeng kasal sa walang kwenta kong pamangkin, biglang susulpot sa isang underground club, aakayin ako rito, tapos sabay nating madidiskubre ang mukha ng isa't isa? Napakaganda naman ng pagkakataon."

​"Akala ko ba matalino ka?" galit na ganti ko kahit tumutulo na ang luha sa mata ko dahil sa matinding hiya. "Kung pinlano ko ito, sana nagdala ako ng camera o hindi na ako natakot sa itsura mo ngayon!"

Hindi na siya nakapagsalita agad sa diretsong sagot ko. Pero bago pa niya ako muling mapagbintangan o mapag-usapan pa namin ang sitwasyon, kinuha ko ang damit ko sa sahig, mabilis na nagbihis, at patakbong lumabas ng kwarto. Iniwan ko siyang nag-iisa sa malawak na suite habang nag-aapoy ang galit sa dibdib ko.