CHAPTER 4

CLARA ALCANTARA POV

Makalipas ang isang linggo, tahimik akong nanatili sa guest room at hindi na pinansin si Marcus. Ginugol ko ang mga araw na iyon sa pagtatrabaho sa laptop ko, tinatapos ang mga financial consultancy proposal at strategic report para sa mga dati kong kliyenteng patuloy na nagtitiwala sa kakayahan ko. Handa na ang mga divorce papers, at malinaw na sa isip ko ang araw na tuluyan na akong makakalaya sa pagsasama namin.

Hindi na ako ang babaeng tahimik lang habang naghihintay kung anong oras uuwi ang asawa niya. Sa bawat type ko sa keyboard, lalo kong napapatunayan sa sarili ko na kaya kong buhayin ang sarili ko nang hindi umaasa sa pamilya Villaroman. Pero bago ko pa maipadala ang pormal na demanda sa abogado ni Marcus, may lumabas na notification sa phone ko. Mensahe iyon mula sa kanya. Gusto raw niyang mag-usap kami nang maayos sa isang pampublikong restaurant sa BGC para pag-usapan ang "kinabukasan" ng pagsasama namin.

“Pagdating ko sa restaurant, nakita ko siyang nakaupo sa isang mesa malapit sa malaking glass window na tanaw ang pagdaan ng mga sasakyan sa labas. Nakasuot siya ng mamahaling tailored suit, pero hindi nito natatakpan ang pagod at puyat sa mga mata niya.”

Umupo ako sa tapat niya nang walang emosyon sa mukha. "Diretsuhin mo na ako, Marcus. Ano na naman bang drama ito?"

Nagbago ang ekspresyon niya. Pilit niyang pinakalma ang boses habang inilalapit sa akin ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa.

"Clara, please. Pakiusap, pag-isipan mo muna itong mabuti. Alam kong nagkamali ako, pero ginagawa ko lang ang lahat para sa pamilya natin. Alam mo namang kapag nag-divorce tayo ngayon at may lumabas na eskandalo, mawawala sa akin ang posisyon ko sa kumpanya dahil sa mahihigpit na kondisyon ng lolo ko."

Binuksan ko ang folder at binasa ang laman nito. Isa iyong detalyadong kasunduan na nagsasaad na bibigyan niya ako ng buwanang sustento, mga luho, at isang maliit na ari-ariang ipapangalan sa akin. Kapalit nito, kailangan naming manatiling mag-asawa sa paningin ng publiko sa loob ng dalawang taon habang inaayos niya ang imahe niya.

Tiningnan ko ang mga papel. Hindi ko maiwasang maawa, pero hindi para sa kanya. Naawa ako sa sarili kong muntik nang pumayag sa ganitong klase ng buhay. Marahan kong isinara ang folder at itinulak iyon pabalik sa kanya.

"Para sa reputasyon mo at sa mana mo, gusto mo pa rin tayong magpanggap na masaya habang patuloy mo akong niloloko? Nababaliw ka na ba talaga, Marcus?"

Nawala ang kunwaring pagpapakumbaba sa mukha niya. Tumalim ang tingin niya at biglang lumakas ang boses niya, dahilan para mapalingon sa amin ang ilang customer at waiter sa mga katabing mesa.

"Huwag kang magmataas sa akin, Clara! Sino ka ba para tumanggi nang ganyan? Wala kang trabaho, wala kang sariling pera, at kung hindi dahil sa akin, wala kang mararating sa buhay! Kung wala ako, wala kang kakainin!"

Dahil sa galit at sa paulit-ulit niyang pagmamaliit sa akin, kinuha ko ang kopya ng kasunduan at pinunit iyon nang ilang beses sa harap niya. Pagkatapos, itinapon ko ang mga piraso ng papel sa harapan niya.

"Wala akong kakainin? Noon iyon, Marcus. Noong panahong sunud-sunuran pa ako sa iyo at hinayaan mong gamitin ko ang pag-resign ko bilang utang na loob sa iyo. Pati ang credit sa mga proyekto ko, inangkin mo para lang umangat ka sa paningin ng lolo mo." Seryoso ko siyang tiningnan habang nag-aapoy sa galit ang mga mata niya. "Pero tapos na ang panahong iyon. Tapos na tayo."

Tuluyan nang nawalan ng kontrol si Marcus. Halatang hindi niya matanggap ang ginawa ko sa harap ng ibang tao. Bigla siyang tumayo at naitulak ang upuan niya. Bago pa ako makatayo o makaiwas, mabilis niyang iniangat ang kanang kamay niya para sampalin ako.

Mariin akong pumikit at naghanda sa sakit na inaasahan kong mararamdaman. Pero ilang segundo ang lumipas at wala akong naramdamang hapdi.

Nang dumilat ako, nakita kong may isang pamilyar, at malaking kamay na mahigpit na nakahawak sa pulso ni Marcus. Natigilan siya, at habang namumula ang mukha niya sa galit at pagtataka, unti-unting nawala ang kulay nito nang makita kung sino ang pumigil sa kanya.

Nakatayo sa tabi namin si Ethaniel Villaroman. Suot niya ang isang dark gray na suit, at malamig ang ekspresyon ng mukha niya habang hawak ang pulso ng pamangkin niya. Halos tumahimik ang buong restaurant sa pagdating niya. Maging ang mga taong kanina pa nanonood sa amin ay napaatras.

"U-Uncle Ethan?" nauutal na tanong ni Marcus. Nanginginig ang boses niya habang pilit na hinihila ang kamay niya palayo. "Anong ginagawa mo rito? Pamilya namin ito. Personal na usapan ito—"

"Personal?" malamig na putol ni Ethaniel.

Mababa ang boses niya, pero sapat iyon para agad tumahimik si Marcus. Binitiwan niya ang pulso nito na para bang ayaw na niyang hawakan pa ang pamangkin niya.

"Ang pananakit sa isang babae sa harap ng maraming tao ay hindi personal na usapan, Marcus. Kabastusan at kaduwagan iyon."

Pagkatapos, lumingon sa akin si Ethaniel. Bahagyang lumambot ang malamig niyang mga mata nang makita ang mukha ko, pero nang ibinalik niya ang tingin kay Marcus, bumalik ang dati niyang ekspresyon.

"Gusto mong ikaw mismo ang sumira sa pangalan mo sa kumpanya? Sige lang, ituloy mo ang ginagawa mo," dagdag niya habang inaayos ang manggas ng suit niya.

Diretso niyang tiningnan si Marcus bago nagpatuloy sa malamig at seryosong boses.

"Pero tandaan mo ito. Touch her again, and I’ll make sure your company goes bankrupt by tomorrow morning."