CHAPTER 5

CLARA SANTOS POV

Matapos akong ipagtanggol ni Ethaniel sa restaurant at mapahiya nang husto si Marcus sa harap ng maraming tao, tumanggi akong sumama sa kanya sa kabila ng mga pagbabanta, pagsigaw, at paulit-ulit niyang pagmamakaawa sa labas ng building. Habang pinapanood kami ng mga taong dumadaan at nagbubulungan, nanatili akong matatag sa desisyon ko. Ilang beses na akong nagtiis at nagbigay sa kanya ng pagkakataong magbago, pero wala rin namang nangyari. Kaya sa halip na magpadala sa takot o sa mga pangakong hindi naman niya tinupad, tinanggap ko ang alok ng driver ni Ethaniel na ihatid ako sa condominium unit ng best friend kong si Bea sa Ortigas. Ayoko nang bumalik sa malaki at nakakasakal na mansyon ng mga Villaroman na naging saksi sa sakit na dinanas ko sa piling ni Marcus.

Pagdating ko sa unit ni Bea, sinalubong niya ako ng mahigpit at matagal na yakap, na para bang natatakot siyang mawala ako sa paningin niya. Doon ko lang naramdaman kung gaano ako kapagod at kung gaano kabigat ang lahat ng pinagdaanan ko. Habang nakaupo kami sa sofa at umiinom ng mainit na tsaa, ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng nangyari sa BGC, pati na ang pagdating ni Ethaniel para pigilan si Marcus at ilayo ako sa marahas nitong kamay.

Pero hindi lang iyon ang ikinuwento ko. Pakiramdam ko, kailangan kong maging tapat kay Bea dahil isa siya sa iilang taong palaging nandiyan para sa akin. Kaya sinabi ko rin sa kanya ang tungkol sa gabing iyon sa underground club—ang masked party, ang marangyang hotel suite, at ang matinding gulat ko nang malaman kung sino talaga ang lalaking nakasama ko.

Nanlaki ang mga mata ni Bea at napanganga habang nakatitig sa akin. Ilang segundo siyang natahimik na para bang pinoproseso pa ang lahat ng narinig niya bago biglang pumalakpak at tumawa nang malakas.

"Wait, let me get this straight," natatawang sabi ni Bea habang hawak ang braso ko. "Yong asawa mong cheater na mahilig mang-agaw ng credit, pinalitan mo ng bilyonaryong tito niya? Oh my God, Clara! Kung alam ko lang na ganyan ang magiging plot twist ng buhay mo, sana matagal na kitang dinala doon para hindi ka na nagtiis sa palpak mong kasal!"

"Bea, hindi ito biro," saway ko sa kanya habang umiiling. Ramdam ko ang pag-init ng mga pisngi ko dahil sa hiya at kaba. "Uncle niya si Ethaniel! Paano kung isipin niyang sinadya ko talaga iyon para magkaroon ng kakampi o mang-blackmail kapag kumalat ang balita?"

Umiling si Bea bago inubos ang natitirang tsaa sa baso niya. "Girl, gising! Kung gusto ka talagang sirain ni Ethaniel Villaroman, sana ginawa na niya iyon noong gabing nangyari sa inyo sa hotel na 'yun. Pero ano ang ginawa niya? Pinuntahan ka niya sa restaurant at pinahiya 'iyunh sariling pamangkin niya sa harap ng maraming tao para ipagtanggol ka. Deserve mo naman ang gwapo at bilyonaryong uncle niya kaysa sa ungas mong asawa. Ganti na rin iyon sa lahat ng sakit at pangmamaliit na dinanas mo dahil sa lalaking 'yun!"

Kahit pilit akong pinapatawa ni Bea, hindi pa rin mawala sa isip ko ang mukha ni Ethaniel noong huli kaming nagkita—malamig, seryoso, at punong-puno ng misteryong hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung ano ang tingin niya sa akin pagkatapos ng nangyari saamin sa hotel. Isa lang ang sigurado ako. Ayokong magkaroon ng panibagong problema dahil sa kanya.

Habang nananatili ako sa unit ni Bea, mas pinili kong ituon ang atensyon ko sa sarili ko at sa mga susunod kong gagawin. Wala na akong pakialam sa mga problemang kinakaharap ni Marcus. Ang mahalaga sa akin ay ang desisyon kong tapusin na ang lahat ng ugnayan ko sa kanya. Wala akong mapapala kung patuloy kong iisipin ang mga ginawa niya. Sa halip na mag-aksaya ng oras sa nakaraan, mas mabuting gamitin ko iyon para buuin ulit ang buhay ko.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras sa pag-iyak sa nakaraan. Kinabukasan, maaga akong nagising habang mahimbing pang natutulog si Bea. Kinuha ko ang laptop ko, umupo sa maliit na mesa sa tabi ng bintana, at binuksan ang mga dokumentong matagal ko nang itinago. Tinapos ko ang resume ko at inayos ang portfolio na naglalaman ng mga planong ako ang gumawa pero inangkin ni Marcus bilang sarili niyang trabaho.

Habang sinusuri ko ang bawat dokumento, naalala ko ang mga gabing halos hindi ako natutulog para matapos ang mga proyektong ipinagkatiwala sa akin. Ako ang naglaan ng oras at nag-isip ng mga solusyon, pero si Marcus ang nakakuha ng papuri at pagkilala. Dati, tiniis ko iyon dahil asawa ko siya at naniwala akong balang araw ay kikilalanin din niya ang mga sakripisyo ko. Pero nagkamali ako. Hindi ko na hahayaang maulit iyon.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras sa pag-a-apply sa maliliit na kumpanya o sa paglapit sa mga dati kong kakilala na baka gamitin lang ulit ang talento ko para sa sarili nilang kapakinabangan. Alam ko ang tunay kong halaga at kung gaano kalaki ang kaya kong gawin bilang financial analyst at corporate strategist. Gusto kong magkaroon ng pagkakataong patunayan ang sarili ko nang hindi umaasa sa pangalan o impluwensiya ng asawa ko.

Nang isubmit ko online ang resume at aplikasyon ko, wala akong ibang tinarget kundi ang pinakamalaki at pinakamakapangyarihang korporasyon sa bansa—ang kumpanyang pag-aari mismo ni Ethaniel Villaroman.

Alam kong hindi magiging madali ang makapasok sa kumpanyang iyon. Maraming kwalipikadong aplikante ang posibleng nag-aagawan sa mga posisyon doon, pero hindi iyon sapat na dahilan para umatras ako. Kung gusto kong magsimula ulit, kailangan kong maniwala sa sarili kong kakayahan.

Hindi ko ginawa iyon para sundan o akitin si Ethaniel, gaya ng posibleng isipin ng mga taong mahilig manghusga. Ginawa ko iyon dahil gusto kong patunayan ang sarili ko. Gusto kong makita nila na ang babaeng minsang tinapak-tapakan, inagawan ng credit sa mga proyekto, at pinilit mag-resign ay kayang bumangon at magsimula ulit.

Hindi na ako babalik bilang isang asawang sunod-sunuran at tahimik na sumusunod sa gusto ng iba. Sa pagkakataong ito, sisimulan kong buuin ang sarili kong kinabukasan. Handa akong tumayo sa sarili kong mga paa, ipaglaban ang kakayahan ko, at harapin ang mga taong susubok na hilahin akong pababa.