CHAPTER 1

CLARA ALCANTARA POV

Alas-dos ng madaling araw nang makauwi ako sa aming mansyon sa Forbes Park. Masakit ang likod ko at nanlalambot ang mga mata ko sa puyat. Pero sa kabila ng pagod, may ngiti sa labi ko habang tinitigan ang laptop screen ko sa bag. I just finished drafting a complex financial restructuring proposal para sa isang international firm na kumuha sa akin bilang freelance consultant.

Sa loob ng tatlong taon, pinilit akong mag-resign ni Marcus sa dating kong kumpanya bilang lead corporate strategist. Ang sabi niya noon, “Wala kang dapat alalahanin kundi ang maging mabuting asawa ko. Ang pamilyang Villaroman ay hindi kailangang magtrabaho ang manugang.”

Pero ang totoo, iyon ang paraan niya para burahin ang pangalan ko sa corporate world. Noong mga unang taon namin, kinuha pa niya ang credit sa isang malaking merger na pinagpuyatan ko nang ilang linggo para lang umangat siya sa mata ng board of directors nila. But tonight? Tonight proved that I still’ve got it. Hindi na ako ang Clara na sunud-sunuran lang sa bahay na ito.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o ng aming kwarto para hindi siya magising. Pero natigilan ako nang tuluyang bumukas ang ilaw.

Napahinto ang tingin ko sa gitna ng malaki naming king-size bed. Isang piraso ng pulang designer lingerie—isang bagay na hinding-hindi ko bibilhin o isusuot kailanman—ang nakalatag doon. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa katawan ko. Kumalat sa kuwarto ang amoy ng pamilyar na pabango, na nahaluan pa ng amoy ng mamahaling alak.

Bago pa ako makagalaw, bumukas ang p***o ng walk-in closet at lumabas si Marcus. Naka- bathrobe lang ito, basang-basa ang buhok at halatang kakatapos lang maligo.

"Bakit ang aga mong umuwi?" tanong niya habang nagpupunas ng buhok gamit ang tuwalya. Walang bakas ng gulat o kaba sa mukha niya. Para bang normal lang na may makitang pambabaeng underwear sa kama namin.

"Marcus..." Mahinahon ang boses ko pero ramdam ko ang pag-init ng lalamunan ko. Hinawakan ko nang mahigpit ang strap ng bag ko. "Kanino ito?"

Bumaling siya sa kama, tinapunan ng tamad na tingin ang pulang tela, saka tumawa nang bahagya, na para bang wala lang sa kanya ang lahat.

"Ah, iyon ba? May inakyat lang akong kliyente kanina para sa isang business meeting. Siguro naiwan dito ng isa sa mga kasama nila," mabilis niyang sagot, ni hindi man lang tumingin sa mga mata ko.

Kliyente? Sa kwarto namin? Sa ibabaw ng mismong kama namin?

"Marcus, mukha ba akong tanga sa paningin mo?" Hindi ko na napigilang taasan ang boses ko. Nawala na ang pagod ko at napalitan iyon ng matinding galit. "Sa kuwarto natin? Sa kama natin? May kliyente bang nag-iiwan ng sexy lingerie?"

Biglang nagbago ang itsura ng mukha niya. Nawala ang mapaglarong ngiti at napalitan ng irita. Inihagis niya ang tuwalya sa ibabaw ng armchair at lumapit sa akin nang may pagbabanta.

"Sobra ka na naman sa pagiging praning, Clara! Ilang beses ko bang kailangang sabihin sa iyo na busy ako sa pagpapatakbo ng kumpanya para sa pamilya natin? Kung anu-ano na naman ang pumapasok sa utak mo kasi wala kang ginawa kundi tumambay dito habang ako ang nagpapakahirap sa labas!" bulyaw niya, ibinabalik sa akin ang sisi gamit ang pamilyar niyang gaslighting tactic. "Wala akong oras sa mga immature mong drama."

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Ang lalaking ito na pinakasalan ko dahil akala ko ay mahal ako, ngayon ay walang hiyang nakatayo sa harapan ko habang pinapalabas na ako pa ang may problema.

Hindi na ako sumagot. Tumalikod ako at lumabas ng kuwarto. Wala akong mapapala sa pakikipagtalo sa isang taong ayaw namang umamin sa ginawa niya.

Naupo ako sa sofa sa sala at kinuha ang phone ko. Ilang beses akong huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Pero makalipas ang ilang minuto, umilaw ang screen ng cellphone ko at isang unregistered number ang nag text.

“Kung gusto mong malaman kung nasaan ang asawa mo at kung bakit hindi siya naaapektuhan sa mga drama mo, pumunta ka sa Grand Horizon Hotel, Suite 1402. Magdala ka ng sariling mata para maniwala ka.”

Matagal kong tinitigan ang mensahe. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito, pero malinaw ang gusto nitong mangyari. Gusto nitong makita ko ang isang bagay na hindi ko pa alam.

Tumayo ako, kinuha ang susi ng kotse ko, at lumabas ng bahay nang walang lingon-lingon.

Pagdating ko sa Grand Horizon Hotel, mabilis akong umakyat gamit ang elevator. Tahimik ang hallway ng 14th floor. Huminto ako sa tapat ng Suite 1402. Bahagyang nakabukas ang p***o. Mula sa maliit na siwang, naririnig ko ang tawanan at mga ungol ng dalawang taong tila walang pakialam kung may ibang makakarinig sa kanila.

Dahan-dahan akong sumilip.

At doon ko nakita ang eksenang hinding-hindi ko inakalang mararanasan ko.

Si Marcus, ang asawa ko, ay hubad at nakapatong sa isang babaeng suot ang pulang lingerie na nakita ko kanina sa kama namin. Magulo ang buhok ng babae, at nakapulupot ang mga braso nito sa leeg ni Marcus habang naghahalikan silang dalawa.

Wala akong naramdamang pagnanais na umiyak. Hindi rin ako nakasigaw o nakagawa ng eksenang karaniwang napapanood sa mga pelikula.

Sa halip, biglang tumahimik ang isip ko.

Parang nagsimulang magdugtong-dugtong ang lahat. Ang mga gabing sinasabi niyang may meeting siya, ang malamig niyang pakikitungo sa akin tuwing anniversary namin, at ang mga pangakong paulit-ulit niyang binitawan pero hindi naman tinupad. Hindi pala ako nag-iisip ng kung anu-ano. Hindi ako praning. Hindi ako nagkakamali. Niloloko niya ako. At sa wakas, nakita ko na mismo ang katotohanang ilang beses niyang sinubukang itago sa akin.

Huminga ako nang malalim, kinuha ang phone ko, at tinawagan ang best friend kong si Bea.

"Bea, gising ka pa ba?" tanong ko nang sagutin niya ang tawag sa unang ring pa lang.

"Clara? Anong oras na ha? May problema ba?" nagtatakang tanong nito sa kabilang linya.

"Wala na kaming problema ni Marcus," mahinahon kong sabi habang nakatitig pa rin sa p***o ng suite. "Tapos na kami. Samahan mo ako sa labas. Gusto kong uminom."

"Hala, seryoso ka ba? Sige, sige! Susunduin ba kita o magkita na lang tayo sa Secret Garden? May alam akong exclusive underground club doon. Puro singles ang pumupunta, at lahat ay kailangang magsuot ng mask. Bagay sa iyo ngayong gabi. Kahit papaano, makakalayo ka muna sa impyernong yan."

"Sige. Doon na lang tayo magkita," maikli kong sagot.

Ibinaba ko ang tawag at huling beses na tumingin sa pintong iyon. Wala na akong kailangang makita pa. Wala na rin akong kailangang hintaying paliwanag mula kay Marcus.

Inilagay ko ang phone ko sa bag at naglakad palayo. Sa bawat hakbang ko, mas lalo kong nararamdamang ayoko nang bumalik sa dati.

Hindi ko pa alam kung ano ang mangyayari pagkatapos ng gabing ito. Pero sigurado akong hindi na ako mananatili sa isang relasyong wala nang respeto at katapatan.