Rome Game วิศวะเกมรัก

Rome Game วิศวะเกมรัก

last updateLast Updated : 2026-01-09
By:  Sweet_MoonOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
395views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาเป็นคนที่ฉันไม่ชอบหน้า แต่เขาดันเป็น ‘คนแรก’ และ ‘คนสุดท้าย’ ที่ฉันโหยหามาตลอด

View More

Chapter 1

วิศวะเกมรัก :: INTRO [100%]

"Li-lima ratus juta? Itu artinya … jika perempuan yang jadi istri ke-2 bosmu melahirkan seorang anak, maka dia akan mewarisi kekayaan keluarga Dharmawangsa?"

Paman dari Sarah itu terkejut mendengar kabar yang disampaikan kerabat jauh mereka itu.

Siapapun wanita yang mau menjadi Istri muda dari Tuan Adipati Dharmawangsa, jelas akan beruntung sekali.

Meski sudah berusia 42 tahun, tetapi pria itu tak hanya kaya dan seorang pewaris tunggal. Seluruh orang di negara ini pun tahu bahwa kharisma dan ketampanan Adipati jelas mampu membuat para gadis muda berlomba naik ke ranjangnya.

"Benar sekali," konfirmasi sang tamu, “tapi, ini informasi yang sangat rahasia, ya.”

Mendengar itu, Ali semakin tertarik. Ia sadar bahwa keponakannya sudah besar dan memiliki wajah yang cantik. Bahkan, tidak kalah dari para gadis kota yang perawatan jutaan rupiah.

Bukankah lebih baik bila Sarah saja yang menjadi calon istri Tuan Adipati?

Hidup gadis itu akan terjamin dan juga … Ali bisa ikut mendapatkan kesempatan luar biasa untuk berbesan dengan keluarga Dharmawangsa!

“Bagaimana jika keponakanku saja yang menjadi istri kedua bosmu?” ucap Ali bernegosiasi.

"Tidak! Aku tidak mengizinkan,” tolak Layla dengan cepat.

Ibu Sarah yang sedari tadi mendengarkan percakapan antara sang kakak dan tamunya itu, tampak tak senang.

“Lagi pula, Sarah juga pasti tidak akan setuju," tambahnya.

Ali lantas menatap tajam sang adik. "Ck. Kamu diam saja, Layla! Aku yang akan mengurusnya."

Layla terdiam, enggan melawan sang kakak.

Setelah wanita itu ditinggal meninggal sang suami, Ali lah yang menjadi sosok ayah bagi sang putri.

Meski tidak banyak membantu, tetapi kakaknya itu jelas dihormati oleh Sarah.

Terpaksa, ia pun mendengar percakapan Ali dan sang tamu tentang keuntungan sebagai istri kedua sang bos. Meskipun tidak senang, Layla turut serius mendengarkan.

"Ssst!" Ali mendadak memberi isyarat untuk diam setelah melihat kedatangan Sarah– keponakannya.

Perempuan dengan wajah menawan itu tersenyum manis kala muncul di hadapan mereka.

“Selamat sore,” sapa Sarah segera menghampiri sang ibu, paman, serta tamu yang tak dikenalnya.

Ia segera menyalim ketiganya.

Meski wajahnya tertutupi debu dan pakaiannya tampak lusuh akibat bekerja sebagai kuli di pasar, tetapi pesona Sarah tak dapat dihindari.

Terkadang, sang ibu tak tega melihat keadaan putrinya itu.

Saking miskinnya mereka, Sarah harus bekerja keras demi mencari beberapa cangkir beras untuk di rumah.

Padahal, dulu hidup mereka berkecukupan. Tapi, putrinya itu tak pernah mengeluh….

‘Seandainya kecelakaan itu tak pernah terjadi,’ batin Layla pedih mengingat dirinya dan Sarah yang diusir, serta dicoret dari daftar waris sang suami oleh mertuanya.

"Sarah, apa kau ingat dengan paman ini?" tanya Ali tiba-tiba, “dia Paman Romi!”

Perempuan berusia 22 tahun itu terdiam dan berpikir sejenak. Sayangnya, Sarah tak bisa mengingatnya.

"Maafkan aku, Paman. Aku belum bisa mengingatnya," ucapnya tak enak sembari menggelengkan kepala.

Romi terkekeh. "Tidak masalah. Saat itu, kau memang masih kecil. Jadi, wajar saja jika kau tidak mengingatku. Setelah kejadian itu, kita memang belum pernah bertemu lagi."

Sarah tidak mengerti maksud perkataan Romi tentang ‘kejadian’ apa yang dimaksud. Oleh sebab itu, ia memilih tersenyum dan mengangguk untuk menghargai tamu pamannya itu.

Hanya saja, Sarah tak sengaja menoleh pada ibunya. Seketika, ia menyadari bahwa Layla terus saja diam. Kekhawatiran pun muncul dalam dirinya. "Kenapa ibu diam saja? Apa ibu sedang tidak enak badan?"

Layla sontak menggeleng. Tak lupa, ia mengulas senyum pada Sarah. "Ibu baik-baik saja. Ibu hanya sedang mendengarkan cerita mengenai pengalaman Paman Romi saat bekerja di kota."

Mendengar itu, Sarah mengangguk lega. "Baiklah kalau begitu. Silakan dilanjutkan, Paman. Aku ingin membersihkan diri lebih dulu."

Perempuan itu pun berpamitan pada mereka untuk mandi sebentar.

Lagipula, dia merasa tidak enak jika kerabatnya mencium aroma keringat bercampur matahari yang tidak sedap dari dirinya.

Hanya saja, langkah kakinya terhenti begitu mendengar ucapan sang Paman. "Sarah. Tunggu!"

Perempuan itu segera berbalik badan menatap Ali. “Iya, Paman?”

"Kami sebenarnya sedang membicarakan tentang acara pernikahanmu."

Deg!

“Pe–pernikahan?” beo Sarah sangat terkejut.

Matanya melebar ketika Ali mengatakan hal tersebut. Setahunya, saat ini sang kekasih sedang bekerja di luar kota.

Mungkinkah Arjuna-kekasihnya telah datang melamarnya tanpa memberitahunya lebih dulu?

Sontak kedua netra Sarah berbinar bahagia.

Diedarkannya pandangan ke semua sudut ruang tamu untuk memastikan apakah Arjuna sedang bersembunyi untuk memberikannya kejutan.

Namun, tampaknya pria itu tak ada di sana….

"Bu, apa benar tadi Arjuna datang melamarku? Tapi, kenapa dia tidak bilang dulu padaku?" tanyanya bingung.

Layla sendiri tidak kalah terkejutnya dengan Sarah.

Raut wajah wanita itu seketika berubah menjadi sendu–tak mampu menjawab pertanyaan Sarah.

Putrinya itu sepertinya telah salah paham, dan mengira Arjuna lah yang melamarnya.

"Bukan dengan Arjuna," jelas Ali cepat, “tapi, dengan pria pilihan kami, Sarah."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
วิศวะเกมรัก :: INTRO [100%]
Rome Game วิศวะเกมรักBetween us, it's just a game... where I'm a pawn on the board,for him to place wherever he wants.ระหว่างเรามันก็แค่เกม... ที่มีฉันเป็นเบี้ยอยู่บนกระดาน ให้เขาจับวางตรงไหนก็ได้คำเตือนจากไรต์ : อ่านเพื่อความสนุกและความบันเทิง การพนันทุกชนิดผิดกฎหมายและไม่แนะนำให้ทำตาม ชีวิตจริงไม่ได้เป็นเหมือนในนิยายที่ไรต์สร้างขึ้นมานะคะ ห้ามลอกเลียนแบบการเล่นพนันทุกชนิดที่มีในนิยายเรื่องนี้ พี่โฬมมีตัวตนแค่ในนิยายเท่านั้น การได้เงินจากพนันก็เช่นเดียวกัน*โปรดใช้วิจารณญาณ ห้ามลอกเลียนแบบตัวละครพี่โฬมนะจ๊ะ ด้วยความหวังดี*ติ๊ง~ยอดเงินเข้า 50,000 “อ่า... กูนี่มันเจ๋งที่สุดเลยว่ะ”“อะไร?”“ปั่นสล็อต ลงไปห้าร้อยได้มาห้าหมื่น”“ขี้โกง”“กูไม่ได้โกงนะ กูเก่งต่างหาก”ผมตอบไอ้เกียร์ที่นั่งกดมือถือโดยเอาเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสมองไอ้ตัวขี้เซาที่นอนตัวยาวอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนตัวเล็ก พอมันทิ้งตัวลงนอนปุ๊บผมก็ถามมันทุกวันนั่นแหละว่า ‘ชาติที่แล้วมึงเกิดเป็นหมีโคอาลาใช่ไหมไอ้เจค’ นอนได้ทั้งวี่ทั้งวันจริงๆคว่ำสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะหยิบซองบุหรี่สีดำฟ้า Marlboro i
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 1 นินิว วิศวะคอมฯ [50%]
Rome Game #1นินิว วิศวะคอมฯ ‘คุณนลาภัศ เมธาปกรณ์ รับยาช่อง 2 ค่ะ’น้ำเสียงอ่อนหวานของพยาบาลประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ขานเรียกชื่อฉันเพื่อให้ไปรับยาที่ช่องรับยา 2 หลังจากนั่งรอมาเกือบสิบนาที จึงลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินค่ายาและรับยามาตรวจเช็ก“คุณหมอจะให้ยารับประทานสำหรับสามเดือนนะคะ นี่ใบนัดตรวจค่ะ”“ขอบคุณนะคะ”“รับประทานยาตามที่แนะนำไว้บนซองได้เลยนะคะ”ฉันฉีกยิ้มให้กับพยาบาลที่แนะนำเรื่องของยา แม้ว่าจะกินยาพวกนี้มาเกือบครบปี ยังไงเพื่อความปลอดภัยพยาบาลจะถามไถ่ทุกครั้งและบอกว่าควรกินเวลาไหนหรือถามเรื่องแพ้ยา เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยก็ยัดถุงยาใส่ลงกระเป๋าสะพายข้างสีขาว ออกจากโรงพยาบาลเอกชนและเงยหน้ามองท้องฟ้าที่วันนี้ถึงจะมีแดด ทว่าท้องฟ้ากลับมืดมิดไร้สีฟ้า... สีแห่งความสดใสหลุบสายตามองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะได้เวลาเข้าเรียนวิชาเคมีแล้ว ดังนั้นฉันจึงสาวเท้าออกจากโรงพยาบาลเพื่อนั่งรถเมล์ต่อไปยังมหาลัย เพราะกลุ่มแชทที่มีเพื่อนสนิทสามคนเด้งมาหารัวๆ ฉันจึงมีเวลาตอบกลับไปเพียงแค่...Ninew : กลับจากโรงพยาบาลแล้ว อีกประมาณยี่สิบนาทีถึงYel : รอที่เดิมนะเพื่อนเลิฟ ฉันซื้อชาเขียวเ
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 1 นินิว วิศวะคอมฯ [100%]
ฉันกับพี่โฬม เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เราไม่ได้มีปัญหาหรือเรื่องบาดหมางต่อกัน ฉันแค่ไม่ชอบการกระทำของเขา ใช่ มันอาจจะดูงี่เง่าที่ทำไมฉันถึงต้องไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา ฉันไม่ได้ชอบเขา ไม่ได้รู้สึกดีๆ อะไรกับเขาแค่เกลียด... ที่เขาเล่นพนันมันก็เท่านั้น ฉันเกลียดการพนันทุกชนิดเพราะมันเป็นปมอดีตอันขมขื่นของฉัน มันดูบ้าที่เกลียดการพนัน ทำไมถึงได้เกลียดคนที่เขาเล่นพนันคนอื่นด้วย ฉันแค่ไม่ได้เกลียดถึงขนาดรังเกียจไม่อยากยุ่ง แค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นต้องหลุดไปอยู่ในบ้วงแห่งความโลภต่างหาก ถึงจะรู้ว่าพี่โฬมร่ำรวยแค่ไหน ฉันเองก็ไม่ชอบใจอยู่ดีที่เห็นเขาแหกปากดีใจตอนปั่นสล็อตได้เงินหรือเล่นพนันออนไลน์ทุกรูปแบบแล้วชนะเขาชนะมันถูก ถ้าหากแพ้ขึ้นมาจนหมดตัวล่ะ แค่ไม่อยากเห็นอะไรทำนองนี้เสียเท่าไหร่ ยิ่งห่างก็เหมือนยิ่งใกล้กันมากขึ้น ฉันมักจะได้ยินเขาคุยเรื่องพนันหรือไปพนันเรื่องต่างๆ แบบโดยบังเอิญมันเลยพลอยให้ฉันคิดเล็กคิดน้อย เผลอใช้สายตามองเหยียดเขา อันที่จริงฉันเป็นพวกที่มองคนด้วยสายตาจิกเล็กน้อย ฉันไม่ได้หยิ่งจองหองกับทุกคนแค่กับบางคนเช่นพี่อัฐ แบบนั้นคือสมควรได้รับอีกด้านของฉันจริงๆ นั่นแห
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 2 หนี้สิบล้าน [50%]
Rome Game #2หนี้สิบล้านรู้มาว่าเขาชอบกินชามะนาวมาก ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันซื้อมันมาจากหน้ามหาลัยพอเข้ามาถึงคณะฉันก็เลี้ยวมาที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะประจำที่พี่เจคชอบนอน วันนั้นเขานอนตรงไหนถึงได้ยินเสียงฉันทะเลาะกับพี่อัฐด้วยก็ไม่รู้ พอมาถึงก็เห็นร่างสูงนอนอยู่จริงๆ ด้วย พอฉันชะโงกหน้าไปมองก็เห็นว่าเขาหลับอยู่จะปลุกดีไหมนินิว... พี่เจคน่ะหลับเก่งมาก ถ้าหากวางไว้บนโต๊ะเขาไม่รู้ว่าเป็นของใครก็คงจะทิ้งมันเอาไว้แน่เลย“มีอะไร”“โอ๊ะ” ตกใจหมด เห็นดวงตาคมลืมขึ้นพี่เจคก็กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือยีเส้นผมของตัวเอง “หนูซื้อชามะนาวมาค่ะ พี่น่าจะชอบ”“รู้ได้ไง” จะให้บอกเหรอว่าไปอ่านเว็บบอร์ดมหาลัยมามีเรื่องส่วนตัวของพี่เจคกระจึ๋งหนึ่งคือเขาชอบชามะนาว ส่วนของพี่เกียร์ก็พอๆ กับพี่เจค ส่วนของพี่โฬมเหรอยาวเป็นหางว่าว “ช่าง”ยื่นแก้วชามะนาวให้พี่เจคเขารับมันจากมือฉันด้วยนะประเด็น มีคนเคยบอกว่าพี่เจคนี่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องของใครด้วย“เมื่อวานพี่เจคมาช่วยหนู จากพี่อัฐ” เขาดูดชามะนาวแทบจะไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่ฉันพูด “ขอบคุณนะคะที่ไม่ให้หนูถูกมองว่าบ้าที่...”“ไอ้อัฐมากกว่าที่บ้า” ตอบขึ้นมาขณะเอาแก้วชามะนาว
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 2 หนี้สิบล้าน [100%]
หล่อนแสร้งทำเป็นเห็นใจฉัน จริงๆ แล้วก็คือนางงูพิษที่จ้องจะแว้งกัดฉันอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ ฉันรู้ดีถึงได้ระวังตัวอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำที่ส่อให้ฉันเป็นผู้ผิด เหอะ ฉันไม่ใช่นางเอกนะเดือน แต่ฉันเป็นนินิวที่มีเวอร์ชั่นที่หลากหลายจนเธอไม่มีวันรู้ “ยังไงนินิวก็เป็นลูกของคุณแม่นารีนะ”“ฉันเป็นลูกของแม่ ส่วนเธอไม่ใช่” ฉันถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปวางมือลงบนบ่าหล่อน “อยากทำตัวเป็นหงส์ก็ทำต่อไปเถอะเดือน”“...” สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ถอนออกมาแรงๆ คงจะโกรธสินะ แค่วีนต่อหน้าเพื่อนไม่ได้ก็เท่านั้น“ถึงยังไงเธอก็คงไม่ลืมกำพรืดของตัวเองใช่ไหม ว่าเคยเป็นอีกามาก่อน”“!”ดวงตาสวมคอนแทคเลนส์สีฟ้าเบิกกว้างที่ฉันยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เดินหาร้านไอศกรีมเพื่อกินระบายความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นมาอีกแล้ว ทำไมเวลาจะผ่อนคลายทีไรมักจะมีเรื่องให้คิดไม่ตก โดยเฉพาะเรื่องของคนในครอบครัวรวมไปถึงเรื่องเก่าๆ ที่ฉันควรสลัดมันทิ้งไปอารมณ์ที่เจอกับเดือนทำให้การกินไอศกรีมมันเลยไม่อร่อย จนเสือมาส่งฉันที่บ้านในเวลาเย็นแล้ว ฉันเดินเข้ามาภายในบ้านก็ต้องมึนงงที่เห็นรถหรูหนึ่งคันจอดอยู่ แน่นอนว่ามันไม่ใช่รถของที่บ้านเพราะด
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 3 จูบแรก [50%]
Rome Game #3จูบแรกความมืดแผ่เข้ามาปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าและรวมไปถึงจิตใจของฉัน ทันทีที่แม่เดินไปส่งท่านรณกรก็กลับเข้ามาในบ้าน โดยที่ฉันลุกขึ้นยืนมองแม่ด้วยสีหน้าผิดหวัง “นี่แม่ตั้งใจจะขายหนูให้กับท่านจริงๆ เหรอ”“ฉันไม่ได้บอกว่าจะขายแก แค่ยื่นข้อเสนอตัวแกให้เขาต่างหาก”“มันก็เหมือนขายตัวไม่ใช่หรือไง!” ตวาดใส่ผู้ให้กำเนิด ตอนนี้แม้แต่จะเรียกแม่ฉันยังไม่อยากเรียกเลย มันกระดากปากมันเจ็บใจและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่พ่อจากไปเสียอีก “แม่ทำแบบนี้กับหนูได้ยังไง นี่หนูเป็นลูกของแม่จริงๆ ใช่ไหม”“...” คำถามที่แลดูสั่นเครือทำให้แม่เงียบ“หนูถามจริงๆ แม่เกลียดหนูที่หน้าเหมือนพ่อ หรือแม่เกลียดหนูที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ทั้งที่มันควรเป็นของแม่”“ตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อแกสร้างหนี้เอาไว้จนตัวตาย แกคิดว่าฉันไม่เหนื่อยหรือไงที่จะต้องหาเงินมาใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อน่ะ!”“แล้วหนี้ของท่านรณกรหนูเป็นคนก่องั้นสิ คนรับกรรมทำไมต้องเป็นหนูด้วย” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองและเป็นครั้งแรกที่พ่อเลี้ยงไม่คิดจะเข้ามาแทรกกลางราวกับสิ่งที่แม่ทำมันถูก ทุกคนอยากให้ฉันไปจากที่บ้านหลังนี้ เพราะถ้าหากไม่มีฉันคงจะเป็นครอบครัวที่มีค
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 3 จูบแรก [100%]
คำถามของพี่โฬมทำให้ฉันเงียบ ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นนี่นา แค่คิดว่าไม่อยากกลับบ้านเลยคิดว่าไปไหนก็ได้ที่เขาไปก็ได้ทั้งนั้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเสมองไปทางอื่นโดยไม่มองเขาตรงๆ “ดึกแล้ว มันอันตรายกับผู้หญิงสวยๆ อย่างน้อง”ชมฉันว่าสวยเหรอ เพราะความสวยของฉันเลยถูกขายให้กับชายแก่ที่เป็นเจ้าหนี้พ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าหากฉันไม่สวยแม่จะยังขายฉันให้ท่านอยู่หรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยในความรู้สึกที่ดำดิ่งของตัวเอง“หนูไม่ได้พกมือถือมาด้วย หนูกลัวตัวเองลืมว่าอยู่ที่ไหน” อย่างน้อยเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อไปกับพี่โฬมดีกว่า “คือหนูชอบลืมบ่อยๆ น่ะค่ะ มันแบบมีเรื่องให้คิดจนมีอาการหลงลืมบ้าง”“ยังไม่แก่ ลืมเก่งจังนะ” พี่โฬมไม่เข้าใจไงว่าโรคที่ฉันเป็นมันหนักหนาแค่ไหน จะถูกมองว่าบ้าก็คงไม่แปลกหรอก “พี่ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของใครหรอกนะ พี่ไม่ใช่คนดี น้องรู้”ก็ไม่รู้ไงว่าเขาดีหรือไม่ดี อย่างน้อยพี่โฬมก็ยังมีน้ำใจพาฉันมาโรงพยาบาลทั้งที่แผลโดนชนก็ไม่ได้หนักหนาอะไร“พี่รีบ กลับบ้านซะ” หลุบสายตามองนาฬิกาที่ข้อมือพี่โฬมก็แทรกตัวเข้าไปนั่งในรถ จังหวะที่ประตูจะปิดและพี่โฬมจะกดล็อกประตู ฉันก็รี
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 4 เจอกันบ่อยขึ้น [50%]
Rome Game #4เจอกันบ่อยขึ้นพอจะเข้าใจอะไรได้หลายอย่างเลยนะ ที่พี่โฬมลงพนันไปสองแสนมันก็เพราะว่าเพื่อนของเขาลงแข่ง แถมยังชนะแบบไม่เห็นฝุ่นด้วยซ้ำ พี่เจคกับฉันยืนมองหน้ากันท่ามกลางเสียงเชียร์ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจและหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันนะว่าทำไมถึงมองพี่เจคแล้วใจเต้นโครมคราม ก็ตั้งแต่เขามาช่วยฉันวันนั้นจากการกระทำเลวๆ ของพี่อัฐ ความรู้สึกมันก็...“หนูจะกลับเลยหรือเปล่า”“คะ! เอ่อ กลับเลยก็ได้ค่ะ” พี่โฬมวางมือลงบนบ่า ขณะที่ฉันเสมองผู้หญิงที่พี่โฬมคุยด้วย “พี่โฬมคุยกับเธออยู่”“ไม่เป็นไร เพราะพี่นัดกับเธอที่ผับ LC” พอเขาบอกแบบนี้ก็ถึงบางอ้อ จึงเดินตามหลังพี่โฬมออกจากสนามแข่งเหมือนเด็กน้อยเดินตามหลังผู้ใหญ่แล้วหมาไม่กัด เพราะตลอดทางเดินคือมีสายตาของผู้ชายมองฉันแบบร้องว้าวกันหมด ฉันรู้ตัวเองดีว่าสวยจนใครก็ตามที่มองก็พากันหลงใหล ไม่คิดว่าจะถูกมองจนแอบรู้สึกอึดอัดเท่านี้มาก่อนเวลา 22.55 น.รถของพี่โฬมถูกสั่งให้จอดหน้าปากซอยทางเข้าบ้าน อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวถูกกลืนหายไปกับการดูแข่งขันรถ มันกลับมาอีกครั้งขณะที่ฉันลอบมองซอยทางเข้าบ้าน ป่านนี้ขอให้พวกเขาหลั
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 4 เจอกันบ่อยขึ้น [100%]
มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยและชี้หน้ามาทางฉัน เล่นเอากระพริบตาถี่รัวจำต้องลุกขึ้นยืน ดูเหมือนยิ่งอยู่ใกล้พี่โฬมฉันเหมือนโดนเขาค่อยๆ ลากเข้าไปใกล้อย่างไม่รู้ตัวเลย “จะรีบไปไหน”“หนูจะไปรอเพื่อน”“คืนนี้ล่ะ” พี่โฬมเรียกรั้งฉันเอาไว้ซะก่อน พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่โฬมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอาจริงเพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองสูงเลยไหล่พี่เขามาแค่เซ็นเดียวเท่านั้น หุ่นดีไม่พอยังหล่อล่ำ มีเสน่ห์และยิ้มเก่งอีกต่างหาก “ว่ายังไง”“ไม่รู้ค่ะ หนูอาจจะไม่ว่าง”“พี่จะรอ”“หนูบอกว่าหนูอาจจะไม่ว่าง”“ไม่เป็นไร” ยักไหล่ไหวพลางเดินมาหยุดตรงหน้า โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นๆ จากลมหายใจของพี่โฬม เขาหล่อเป็นบ้าเลย ฉันชมเขาหล่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้สิ! “หนูบอกเองว่าจะเลี้ยง”“หนูไม่ได้พูดนะคะ แค่บอกว่าพี่โฬมชอบกินอะไรจะซื้อให้”“นี่ไง พี่ก็บอกหนูอยู่” ฟังภาษามนุษย์ออกไหมเนี่ย คนบ้า!“พี่จะรอก็แล้วแต่ หนูไม่ว่างและหนูไม่ไปด้วย หนูกลัวพี่จะพาหนูไปปล้ำ”“หึ”สีหน้าของพี่โฬมบ่งบอกทำนองว่า ‘ทีตัวเองจูบพี่เมื่อคืนล่ะ’ เล่นเอาฉันหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีพี่โฬม พร้อมดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอ
Read more
วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 5 เหตุผลที่ไม่ชอบหน้า [50%]
Rome Game #5เหตุผลที่ไม่ชอบหน้าน้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ชวนน่าหลงใหล ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินข้างใบหู กลิ่นหอมเย็นแปลกๆ จากปลายจมูกที่เฉียดบริเวณแก้มทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างและหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับพี่โฬมที่อมยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย“พะ พี่โฬม”“หนูมา”“ทำไมพี่ยังอยู่ ก็หนูบอกว่าไม่ว่าง”“แล้วหนูมาทำไม ถ้าหนูบอกพี่ว่าไม่ว่าง” คำถามย้อนกลับเล่นเอาฉันยืนนิ่งไม่ให้คำตอบ “หนูเองก็ไม่มั่นใจใช่ไหมว่าพี่จะรอหรือไม่รอ”“พี่จะรอทำไม หนูบอกแล้วว่าหนูไม่ว่าง พี่บ้าหรือเปล่า” ตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด ก่อนจะยกมือลูบไล้ต้นคอฝั่งที่พี่โฬมโน้มหน้าลงมาใกล้ สัมผัสจากลมหายใจร้อนๆ ของเขายังคงติดบนผิวเนื้อไม่จางหายไปไหนเลย “หนูกลับแล้ว”“เดี๋ยว” พี่โฬมคว้าต้นแขนฉันเอาไว้ก่อนจะได้เดินหนีเขา สายตาคมตวัดมองฉันตั้งแต่หน้าและไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ พลางขมวดคิ้ว “หนูรีบหรือหนูตั้งใจ”“อะไรคะ?”“ตั้งใจมาหาพี่ด้วย... ชุดนี้เหรอ” ฉันหลุบสายตามองตัวเองบ้างก็ต้องเบิกตากว้าง ความรีบทำให้ฉันไม่ได้เปลี่ยนชุด มีเพียงแค่เสื้อสายเดี่ยวรัดรูปรัดหน้าอกหน้าใจจนเห็นบราเซียสีดำลายลูกไม้ห่อหุ้มทรวงอกใหญ่โต กางเกงยีนส์ขาสั้นอวดเรียวขายา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status