LOGINเขาเป็นคนที่ฉันไม่ชอบหน้า แต่เขาดันเป็น ‘คนแรก’ และ ‘คนสุดท้าย’ ที่ฉันโหยหามาตลอด
View More"Li-lima ratus juta? Itu artinya … jika perempuan yang jadi istri ke-2 bosmu melahirkan seorang anak, maka dia akan mewarisi kekayaan keluarga Dharmawangsa?"
Paman dari Sarah itu terkejut mendengar kabar yang disampaikan kerabat jauh mereka itu.Siapapun wanita yang mau menjadi Istri muda dari Tuan Adipati Dharmawangsa, jelas akan beruntung sekali.Meski sudah berusia 42 tahun, tetapi pria itu tak hanya kaya dan seorang pewaris tunggal. Seluruh orang di negara ini pun tahu bahwa kharisma dan ketampanan Adipati jelas mampu membuat para gadis muda berlomba naik ke ranjangnya."Benar sekali," konfirmasi sang tamu, “tapi, ini informasi yang sangat rahasia, ya.”Mendengar itu, Ali semakin tertarik. Ia sadar bahwa keponakannya sudah besar dan memiliki wajah yang cantik. Bahkan, tidak kalah dari para gadis kota yang perawatan jutaan rupiah.Bukankah lebih baik bila Sarah saja yang menjadi calon istri Tuan Adipati?Hidup gadis itu akan terjamin dan juga … Ali bisa ikut mendapatkan kesempatan luar biasa untuk berbesan dengan keluarga Dharmawangsa!“Bagaimana jika keponakanku saja yang menjadi istri kedua bosmu?” ucap Ali bernegosiasi."Tidak! Aku tidak mengizinkan,” tolak Layla dengan cepat.Ibu Sarah yang sedari tadi mendengarkan percakapan antara sang kakak dan tamunya itu, tampak tak senang.“Lagi pula, Sarah juga pasti tidak akan setuju," tambahnya.Ali lantas menatap tajam sang adik. "Ck. Kamu diam saja, Layla! Aku yang akan mengurusnya."Layla terdiam, enggan melawan sang kakak.Setelah wanita itu ditinggal meninggal sang suami, Ali lah yang menjadi sosok ayah bagi sang putri.Meski tidak banyak membantu, tetapi kakaknya itu jelas dihormati oleh Sarah.Terpaksa, ia pun mendengar percakapan Ali dan sang tamu tentang keuntungan sebagai istri kedua sang bos. Meskipun tidak senang, Layla turut serius mendengarkan."Ssst!" Ali mendadak memberi isyarat untuk diam setelah melihat kedatangan Sarah– keponakannya.Perempuan dengan wajah menawan itu tersenyum manis kala muncul di hadapan mereka.“Selamat sore,” sapa Sarah segera menghampiri sang ibu, paman, serta tamu yang tak dikenalnya.Ia segera menyalim ketiganya.Meski wajahnya tertutupi debu dan pakaiannya tampak lusuh akibat bekerja sebagai kuli di pasar, tetapi pesona Sarah tak dapat dihindari.Terkadang, sang ibu tak tega melihat keadaan putrinya itu.Saking miskinnya mereka, Sarah harus bekerja keras demi mencari beberapa cangkir beras untuk di rumah.Padahal, dulu hidup mereka berkecukupan. Tapi, putrinya itu tak pernah mengeluh….‘Seandainya kecelakaan itu tak pernah terjadi,’ batin Layla pedih mengingat dirinya dan Sarah yang diusir, serta dicoret dari daftar waris sang suami oleh mertuanya."Sarah, apa kau ingat dengan paman ini?" tanya Ali tiba-tiba, “dia Paman Romi!”Perempuan berusia 22 tahun itu terdiam dan berpikir sejenak. Sayangnya, Sarah tak bisa mengingatnya."Maafkan aku, Paman. Aku belum bisa mengingatnya," ucapnya tak enak sembari menggelengkan kepala.Romi terkekeh. "Tidak masalah. Saat itu, kau memang masih kecil. Jadi, wajar saja jika kau tidak mengingatku. Setelah kejadian itu, kita memang belum pernah bertemu lagi."Sarah tidak mengerti maksud perkataan Romi tentang ‘kejadian’ apa yang dimaksud. Oleh sebab itu, ia memilih tersenyum dan mengangguk untuk menghargai tamu pamannya itu.Hanya saja, Sarah tak sengaja menoleh pada ibunya. Seketika, ia menyadari bahwa Layla terus saja diam. Kekhawatiran pun muncul dalam dirinya. "Kenapa ibu diam saja? Apa ibu sedang tidak enak badan?"Layla sontak menggeleng. Tak lupa, ia mengulas senyum pada Sarah. "Ibu baik-baik saja. Ibu hanya sedang mendengarkan cerita mengenai pengalaman Paman Romi saat bekerja di kota."Mendengar itu, Sarah mengangguk lega. "Baiklah kalau begitu. Silakan dilanjutkan, Paman. Aku ingin membersihkan diri lebih dulu."Perempuan itu pun berpamitan pada mereka untuk mandi sebentar.Lagipula, dia merasa tidak enak jika kerabatnya mencium aroma keringat bercampur matahari yang tidak sedap dari dirinya.Hanya saja, langkah kakinya terhenti begitu mendengar ucapan sang Paman. "Sarah. Tunggu!"Perempuan itu segera berbalik badan menatap Ali. “Iya, Paman?”"Kami sebenarnya sedang membicarakan tentang acara pernikahanmu."Deg!“Pe–pernikahan?” beo Sarah sangat terkejut.Matanya melebar ketika Ali mengatakan hal tersebut. Setahunya, saat ini sang kekasih sedang bekerja di luar kota.Mungkinkah Arjuna-kekasihnya telah datang melamarnya tanpa memberitahunya lebih dulu?Sontak kedua netra Sarah berbinar bahagia.Diedarkannya pandangan ke semua sudut ruang tamu untuk memastikan apakah Arjuna sedang bersembunyi untuk memberikannya kejutan.Namun, tampaknya pria itu tak ada di sana…."Bu, apa benar tadi Arjuna datang melamarku? Tapi, kenapa dia tidak bilang dulu padaku?" tanyanya bingung.Layla sendiri tidak kalah terkejutnya dengan Sarah.Raut wajah wanita itu seketika berubah menjadi sendu–tak mampu menjawab pertanyaan Sarah.Putrinya itu sepertinya telah salah paham, dan mengira Arjuna lah yang melamarnya."Bukan dengan Arjuna," jelas Ali cepat, “tapi, dengan pria pilihan kami, Sarah."หลังจากกินปิ้งย่างและต่อด้วยของหวานจนอิ่มท้อง เราสองคนก็โบกมือให้กับน้องปั้นหยาและพี่เกียร์ที่ยังคงรอแฟนสาวเลิกงาน “พี่เจคยังไม่กลับอีกเหรอคะ”“ถามหามันทำไม” เอาอีกละ ถามอะไรเกี่ยวกับพี่เจคคือไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย“หนูก็แค่ถามเองนะ ทำไมต้องหงุดหงิดใส่หนูอีกแล้ว”“มันน่าจะอยู่สนามแข่ง” ตอบแค่นี้ก็จบปะ ทำไมพี่โฬมจะต้องใส่อารมณ์กับฉันด้วยก็ไม่รู้ “ไอ้เจคเหมือนจีบหนู”“ห๊ะ! ปะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พี่เจคจะมา...” พอเห็นหน้าพี่โฬมที่เอี้ยวมองฉันแวบหนึ่ง เขาก็ถอดเสื้อช้อปออกตามด้วยเสื้อยืดสีดำ “นี่อย่าบอกนะคะที่พี่โฬมไม่พอใจหนูเรื่องพี่เจค คือเรื่องนี้”“ไม่ใช่แค่นี้ อีกหลายเรื่องที่หนูปิดบังพี่”“ฟังหนูนะ” เดินไปดักหน้าพี่โฬมก่อนเขาจะเดินหนีเข้าห้องน้ำ “หนูไม่ได้คิดอะไรกับพี่เจค”เออ อาจจะมีช่วงแรกที่มีหวั่นไหวบ้างก็แค่นิดเดียวเอง หลังจากนั้นก็แทบจะไม่ได้หวั่นไหวอะไรกับพี่เขาเลยนะ แค่พี่เจคเขาเข้าใจอาการหรือโรคที่ฉันเป็นต่างหาก“ยอมรับค่ะ เคยหวั่นไหวกับพี่เจค”“ว่าไงนะ!”“แค่นิดเดียวค่ะ” ปิดบังไปก็เท่านั้นอะ พี่โฬมเล่นมองหน้าฉันราวกับไม่ชอบใจสุดๆ แบบนี้ เกิดมีเรื่องปิดบังเขาอีก เรื่องที่จะขอร
Rome Game #16เปิดประสบการณ์ใหม่‘แกดูสดใสมากขึ้นด้วยซ้ำตั้งแต่ได้รู้จักกับพี่โฬม’‘พี่เขาน่ะดูเป็นห่วงเธอจะตายไป’“นินิว”“...”“นิว!”“คะ มะ มีอะไรคะ”“หนูเป็นอะไร เหม่อนานแล้วนะ ไม่สั่งเค้กเหรอ?” หลุดจากภวังค์สบตากับพี่โฬมที่พยักเพยิดหน้าไปทางพนักงานที่กำลังรอฉันสั่งเครื่องดื่มกับเค้กที่อยากมากินก่อนไปกินปิ้งย่าง ฉันจึงเลือกสั่งชาเขียวเย็นและเค้กบลูเบอร์รี่ ส่วนพี่โฬมนั่งแค่น้ำแตงโมปั่นแก้วเดียวเท่านั้น “คิดมากเรื่องอะไรอีก”“เปล่าค่ะ” ไม่ได้คิดมากเรื่องอดีตหรอก แต่เป็นปัจจุบันเสียมากกว่าก็คำพูดของเยลกับทอยดังเข้ามาในโสตประสาท เรื่องที่ก่อนฉันจะหายไป พี่โฬมไปตามหาฉันกับเพื่อน เรื่องนี้พี่โฬมไม่ได้บอกดังนั้นก็เลยไม่กล้าที่จะถาม ตอนเขาว้าวุ่นหน้าตาจะเป็นยังไงนะ ให้เพื่อนอธิบายให้ฟังก็นึกไม่ออกอยากเห็นกับตาตัวเองมากกว่า“มีอะไรก็บอกพี่ เคยบอกแล้วใช่ไหม”“หนูรู้ค่ะ แค่คิดเรื่องเรียนนิดหน่อย” อ้างเรื่องเรียนดีกว่า อย่างน้อยพี่โฬมจะได้ไม่ถามซ้ำเนื่องจากฉันขาดเรียนไปหลายวัน จะคิดเรื่องเรียนก็คงไม่แปลกใจอะไร“วันหยุดที่จะถึงพี่จะไม่อยู่นะ”“เอ๊ะ? ไปไหนคะ” พนักงานเอาเครื่องดื่มกับเค้กมาเสิร
ความนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากแดงคล้ำกดแนบลงมาจนฉันหลับตาลงจิกนิ้วระบายบนถุงขนมปังนึ่งจนป่านนี้มันคงจะขดกันเป็นก้อนกลมๆ จากฝีมือของฉัน มันสำคัญด้วยเหรอ ในเมื่อกลับรู้สึกดีทุกครั้งที่พี่โฬมบดคลึงกลีบปากฉันด้วยจูบที่แสนร้อนแรง แม้เป็นเพียงจูบเพียงแค่ด้านนอกไม่ได้สัมผัสเข้ามาในโพรงปาก ก็เล่นงานหัวใจไม่รักดีดวงนี้ให้เต้นถี่ราวกับกลองรบ หนำซ้ำยังหวั่นไหวขยับบดเบียดริมฝีปากสู้กับพี่โฬมจนเขาครางอย่างพึงพอใจเรื่องบอกอาการที่เป็นก็อีกส่วนไม่เกี่ยวกับเอกสาร หากแต่ว่าเรื่องทำให้เขาพอใจ ทำตัวดีมันก็ยังสำคัญกับฉันอยู่ดีนั่นแหละ แค่ไม่พูดพร่ำเพรื่อจนทำให้พี่โฬมคิดว่าที่ฉันทำมันมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง ถึงยังไงก็ยังอยากรู้จุดอ่อนของพี่โฬม จะถามได้จากใครล่ะถ้าไม่ใช่เพื่อนของเขา คุณพ่อแค่แนะนำว่าพี่โฬมไม่ได้ง่ายก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะรู้เรื่องราวทุกอย่างในชีวิตของลูกชายนี่นา ในเมื่อพี่โฬมคลุกคลีกับเพื่อนมากกว่าพ่อกับแม่“เก่งมาก” ถอนจูบออกเอ่ยปากชมฉัน ไม่วายก็กดจูบลงบนพวงแก้มใส “หนูจูบเก่งขึ้น”ดีใจเหรอ... คำชมของพี่โฬมทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไปหมด จำต้องกัดผนังในปากเพื่อดึงสติของตัวเอง“หนูทำดีแล้วใช่ไ
Rome Game #15หลุมพรางของคู่หมั้นเมื่อคืนรอให้พี่โฬมหลับฉันถึงจะย่องออกจากห้องมาหาน้ำดื่มพร้อมกินยาไปด้วย ช่วงสายของวันฉันเตรียมตัวที่จะไปเรียนหลังจากส่งข้อความบอกเพื่อนในกลุ่มแชท ทุกคนต้องรอคอยฉันอย่างมีความหวังและอยากจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ดังนั้นพอออกจากห้องน้ำ เลี้ยวเข้ามาในห้องแต่งตัวก็ต้องตกใจเพราะคิดว่าพี่โฬมออกไปรอนอกห้องแล้ว กลับกลายเป็นว่าเขายืนจัดทรงผมของตัวเองใช้ไดร์เป่าเส้นผมสีดำสนิทให้เปิดขึ้นเพื่อเห็นโครงหน้าหล่อๆ ของเขาหนำซ้ำยังหยิบน้ำหอมกลิ่นที่ฉันชอบฉีดลงบนตัว กลายเป็นว่าพี่โฬมไม่แตะน้ำหอมของตัวเอง เขาเลือกใช้น้ำหอมผู้หญิงที่ฉันชอบมากกว่า “หวงน้ำหอมพี่หรือเปล่า”“ไม่หวงค่ะ” ใครจะไปกล้าหวง ฉันมองค้อนพี่โฬมผ่านกระจกสะท้อนเงาบนโต๊ะกระจก ก่อนที่เขาจะหันมามองฉันที่กระโจมอกด้วยผ้าขนหนูสีขาวตัวเล็ก เอามือกุมปมผ้าขนหนูเอาไว้ใครจะไปคิดว่าพี่โฬมจะอยู่ในห้องกันล่ะ“หนูจะแต่งตัวเหรอ”“ใช่ค่ะ รอพี่โฬมออกไปก่อน”“ทำไม” เอนสะโพกพิงขอบโต๊ะกระจกพลางยกยิ้มมุมปาก “หนูก็แต่งตัวไปสิ พี่ไม่ว่า”“หนูโป๊นะคะ พี่โฬมจะ...” มายืนมองฉันแต่งตัวทำไมกัน ฉันก็อายเป็นปะ! ยังไม่หายโมโหเขาเรื่องเมื่
Rome Game #9เบี้ยล่างวันนี้แม่นัดให้ฉันไปเข้าสปาเพื่อเสริมสวย ถึงจะบอกว่าฉันสวยอยู่แล้วก็ตามทีและแม้ว่างานหมั้นจะจัดแบบภายในครอบครัวแม่ก็อยากทำให้ฉันสวย เพื่อพาไปขัดผิว ทำผมใหม่ทั้งหมด เลิกเรียนบ่ายนี้จำต้องรีบกลับบ้านตามคำสั่งของแม่ พอฉันทำตามอย่างว่าง่าย แม่ก็เอาใจใส่ฉันเอาแต่พร่ำบอกว่าให้เอาอก
ความรู้สึกที่ฉันกำลังบีบๆ คลำๆ นี่คืออะไรกันแน่นะ? รู้แค่ว่ามันนุ่มนิ่มและเต็มไม้เต็มมือ มันอาจจะใหญ่กว่ามือของฉันก็ได้ เพราะยิ่งบีบยิ่งนวดมันก็เหมือนจะยิ่งแข็งแรงสู้มือ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นมันนิ่มเสียจนเหมือนกำลังบีบตุ๊กตาหมีที่ห้องเลยล่ะ“อื้อ” เสียงครางดังเล็ดลอดผ่านบนศีรษะ ทำให้ฉันที่ได้ยินเสียง
Rome Game #8ขอบคุณที่ดึงสติ“นอนพักผ่อนได้เลย”“หนูขอไปนอนที่โซฟาได้ไหมคะ ไม่ก็ขอนอนบนพื้น”“ไม่ได้”“แต่ว่า...”“พี่สัญญากับหนูแล้วไง หนูไม่เชื่อใจพี่เหรอ”มันก็แค่คำสัญญาใช่ปะ ไม่ได้บ่งบอกว่าพี่โฬมจะทำหรือไม่ทำอะไรฉันไง หลังจากที่เคลียร์กันเรียบร้อยพี่โฬมก็จูงมือฉันเข้ามาในห้องนอนของเขาที่กว้างข
แกร๊ก~“มึงช่วยกูหน่อยดิ กูโทรหาน้องเป็นร้อยสายแล้ว น้องไม่ยอมรับ ไม่รู้ว่าป่านนี้ไปหลงอยู่ที่นะ...!”ฉันเกือบจะทำแก้วเซรามิคในมือร่วงหล่นบนพื้น เมื่อบานประตูถูกเปิดขึ้นด้วยร่างสูงคุ้นตา มือซ้ายถือสมาร์ทโฟนแนบข้างใบหู สีหน้าหล่อเหลาแลดูไม่สบอารมณ์อย่างมาก พอเงยหน้าจากการถอดรองเท้าก็ต้องเบิกตากว้างไ











