บทที่ 12 ข่าวลือ

“คุณเคยรักอะไรบ้าง...ที่ไม่ใช่ภาพจำ?”

เขาหันมาสบตา

แต่ไม่ทันได้พูดอะไร

เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

อคินรับสายโดยไม่พูดอะไรสักคำ… ไม่มีแม้แต่คำทักทายหรือเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบ และสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

ไลลานั่งนิ่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ เธอมองเขา—เงียบ…แต่ใจสั่น

สีหน้าของเขาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเศร้า

แต่เป็นอะไรบางอย่างที่คล้าย “ความไม่แน่ใจ...บางอย่าง”

“ฉันต้องออกไปธุระ” เขาพูดขึ้นทันทีที่วางสาย ดวงตาไม่สบเธอแม้แต่น้อย

“อย่าออกจากห้อง จนกว่าฉันจะกลับมา”

“ถ้าฉันต้องออกไป—”

“ไม่ได้ ไลลา”

เสียงของเขาตัดบททุกอย่างสั้น ๆ

“ถ้าฉันรู้ว่าเธอออกไป…เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม”

เขาไม่รอฟังคำตอบ

เสียงประตูคอนโดปิดลงพร้อมเงาสูงที่หายไปในความมืดของลิฟต์โดยสาร

รถยนต์คันสีดำแล่นฝ่าแสงไฟเมืองกรุงเทพฯ ไปยังตรอกด้านหลังของทองหล่อ

ที่นั่น—บาร์เงียบ ๆ ที่ไม่มีป้ายไฟ ไม่มีเมนู ไม่มีเพลง

มีแค่แสงไฟสีอำพัน กับกลิ่นควันบุหรี่ที่ขังอยู่ในโซนสูทของคนมีอดีต

คีรินทร์—เจ้าของบาร์ผู้ไม่เคยดื่มเพราะเมา แต่ดื่มเพราะลืม—นั่งรออยู่แล้ว สูทสีดำยังเรียบแต่เนคไทถูกปลดอย่างหลวม ๆ มือจับแก้ววิสกี้อย่างใจลอย

อคินเดินเข้ามาโดยไม่ทัก ร่างสูงหย่อนตัวลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามก่อนจะเทเหล้าวิสกี้ลงในแก้วโดยไม่ถาม

เขายกดื่มรวดเดียว

แล้วเงียบ

“ฉันคิดว่าเธอเหมือนลลิน” อคินพูดในที่สุด

คีรินทร์ไม่ตอบในทันที แค่ยกแก้วขึ้นมองแสงสะท้อนในน้ำสีอำพัน

“แล้วตอนนี้...เธอยังเหมือนอยู่หรือเปล่า”

อคินเงียบไปนาน

ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ

“ฉันไม่รู้ว่าฉันเห็นใครในตัวเธอ…”

“นายกำลังรักเธอ...หรือแค่ใช้เธอเยียวยาตัวเองกันแน่” คีรินทร์ถามเสียงเรียบ ดวงตาไม่แม้แต่จะกระพริบ

อคินขยับมุมปาก

แต่มันไม่ใช่รอยยิ้ม

“บางคืน...ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่ลลิน แต่ฉันก็ยังฝันถึงลลินอยู่ดี”

คีรินทร์วางแก้วลงอย่างเบา ๆ

“ถ้านายยังไม่แน่ใจ...ก็อย่ารั้งเธอไว้ในฝันร้ายของนาย”

วันถัดมา

ไลลานั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล Raven

เธอก้มหน้ามองโทรศัพท์อย่างใจลอย

กระทั่งเงาของใครบางคนทอดผ่านเท้าเธอ

“ไปกันได้แล้ว”

เสียงของอคินยังนิ่งเหมือนเดิม แต่วันนี้...ในแววตาเขามีบางอย่างเพิ่มขึ้น

ลังเล

กลัว

และอ่อนล้า

พวกเขาเดินผ่านโถงโรงพยาบาลด้วยความเงียบ

แต่ไลลากลับรู้สึกว่า...มีสายตาหลายคู่มองมา

เธอพยายามไม่คิดมาก

แต่เมื่อขึ้นลิฟต์ถึงชั้นแผนกผู้ป่วยเฉียบพลัน

เสียงกระซิบจากด้านหลังทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

“ใช่ไหมนั่น… คนที่อยู่กับหมออคิน...ผู้หญิงคนนั้นน่ะ”

“เขาเคยเป็นหมอศัลย์เบอร์หนึ่ง...แล้วอยู่ดี ๆ ก็พักงานไปเฉย ๆ แล้วกลับมาพร้อมผู้หญิงคนนั้น…”อคินหันขวับ ดวงตาคมกริบมองไปยังต้นเสียง

แต่เจ้าหน้าที่ทั้งสองรีบก้มหน้าทำทีเป็นจัดแฟ้มในมือ

ไลลายืนตัวแข็ง ข้างในสั่นอย่างประหลาด

เขาจับมือเธอไว้—แน่น

แต่ไม่ได้พูดอะไร

หลังออกจากห้องพักฟื้นของนที

ไลลาเดินตามเขาเงียบ ๆ จนกระทั่งถึงโถงพักแพทย์

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเดินเข้ามา

ดวงหน้าตึงเครียด และไม่ได้ทักทายตามมารยาท

“อคิน” เขาพูดเสียงเบา แต่ชัด

“ฉันขอเตือนในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ...ตอนนี้เรื่องระหว่างนายกับเธอ เริ่มหลุดไปถึงฝ่ายบริหารแล้วนะ”

อคินไม่ตอบ

เขาแค่มองอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย

“นายอยากจะเอาอาชีพตัวเองไปเสี่ยงกับผู้หญิงคนเดียว...ที่ไม่มีใครรู้ประวัติเลยสักอย่างเหรอ?”

ประโยคนั้นเหมือนกระชากสติของไลลากลับจากภวังค์

เธอยืนนิ่ง

มือเย็นเฉียบ

อคินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

เสียงของเขาชัดและเยือกเย็น

“ถ้าอาชีพมันจะพังเพราะเธอคนเดียว...ก็ให้มันพังไป”

แล้วเขาก็จูงมือนางเอกออกจากตรงนั้น—โดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ

เสียงกดรหัสผ่านหน้าห้องดังขึ้นเบา ๆ ในยามดึก

ประตูเปิด...

แสงไฟจากโถงคอนโดสว่างลอดเข้ามาแผ่วเบา พร้อมเงาร่างของอคินที่เดินกลับเข้ามาเงียบ ๆ

เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง — ไม่ใช่เพราะเหนื่อย...แต่เพราะใจเขาหนักกว่าร่างกาย

ทุกอย่างที่คีรินทร์พูด ยังคงสะท้อนอยู่ในหัว

“ถ้านายยังไม่แน่ใจ...ก็อย่ารั้งเธอไว้ในฝันร้ายของนาย”

เขาถอดสูทพาดแขน...แต่แทนที่จะเดินเข้าห้องนอน

กลับเลี้ยวเข้าไปใน “ห้องพักเดิม” — ห้องที่เขาใช้ก่อนจะยอมให้ไลลานอนข้างกาย

เขาปิดประตูลงเงียบ ๆ

เสียงประตูกระแทกเบา ๆ กับกลอนที่ถูกหมุนลงอย่างมั่นคง เหมือนการปิดประตูบางบานในหัวใจ

ฝั่งนอกห้อง...

ไลลานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

อาหารเย็นที่เธอตั้งใจทำเย็นชืดในจาน

กลิ่นฟักทองบดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ

เธอเงยหน้ามองประตูห้องที่ปิดสนิทมานานนับชั่วโมงแล้ว

ไม่เคาะ

ไม่ถาม

ไม่ร้องไห้

แต่ใจ...เหมือนหยุดเต้นตั้งแต่เขาหันหลังกลับไป

เธอนอนหลับไปโดยที่มีน้ำตาแห้งกรังบนแก้มอย่างเงียบงัน

กระทั่ง...

ประตูห้องเปิดออกในตอนเช้า

อคินเดินออกมา — ในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบ เสื้อกาวน์พาดแขน

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มองร่างที่นอนงออยู่บนโซฟา

มือเขาเอื้อมไป...

ปลายนิ้วแทบจะแตะลงบนแก้มของเธอ

แต่ก่อนที่สัมผัสนั้นจะเกิดขึ้น...

เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

“นายกำลังรักเธอ…หรือกำลังใช้เธอเยียวยาตัวเองกันแน่”

เขาหยุดมือกลางอากาศ

…แล้วเก็บมือลงช้า ๆ

ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างไม่มีเสียง

ขณะเดินผ่านโต๊ะกินข้าว

เขาเหลือบเห็นจานอาหารที่เธอทำไว้

เมนูเดียวกับคืนแรกที่เธอเริ่ม “ยิ้มให้เขาโดยไม่กลัว”

กลิ่นยังอุ่นในความทรงจำ...แม้มันจะเย็นไปหมดแล้ว

เขาหยุด

แต่ไม่หันกลับ

แล้วก้าวออกจากห้อง...เหมือนหนีบางอย่างที่กำลังไล่ล่าตัวเอง

เช้าวันถัดมา

โรงพยาบาล Raven

บรรยากาศภายในห้องพักแพทย์ไม่เหมือนเดิม

สายตาหลายคู่เริ่มจับจ้องเวลาอคินเดินผ่านโถงชั้น 14 ที่เป็นเขตงานของทีมศัลยแพทย์

ไม่ใช่เพราะเขาเก่งเกินไป

แต่เพราะ...เขาพา “เธอ” มาด้วย

ไลลาเดินเงียบข้างเขา

เธอไม่ได้จับมือเขา

และเขาไม่ได้พูดอะไร

แต่ระยะห่าง...มันใกล้เกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จัก

ข่าวลือเริ่มก่อตัวในกลุ่มพยาบาลและเจ้าหน้าที่ฝ่ายแอดมิน

“ใช่คนที่มากับหมออคินใช่มั้ย...เห็นบ่อยมากช่วงนี้”

“เขาเป็นใคร? ญาติเหรอ?”

“ไม่แน่นะ...เคยได้ยินว่าเขาเคยคบใครมาก่อนแล้วคนนั้น...ตายไป”

เสียงกระซิบดังพอให้รู้ว่า...ไม่มีอะไรเป็นความลับที่นี่

และมันไม่ได้หยุดอยู่แค่ชั้น 14

ณ ห้องประชุมเล็กในโซนผู้บริหาร

ไฟดาวน์ไลท์สะท้อนบนโต๊ะไม้สีเข้ม

เสียงเคาะโต๊ะเบา ๆ ดังจากปลายนิ้วของชายวัยกลางคนในสูทสีเทาเข้ม

เขานั่งพิงพนัก เรียบเฉียบ และเยือกเย็นราวกับสถาปัตยกรรมของตึกโรงพยาบาลเอง

พ่อของอคิน — ผู้อำนวยการใหญ่แห่ง Raven

“แกคิดจะพาใครเข้ามาในโรงพยาบาล...ต้องคิดให้รอบก่อน ไม่ใช่แค่เพราะแกเป็นหมอเก่ง”

เสียงเขาไม่ได้ดัง...แต่น้ำเสียงนั้นเฉียบจนคนฟังต้องนิ่ง

อคินนั่งฝั่งตรงข้าม

แว่นตาเขาสะท้อนแสงจนมองไม่เห็นดวงตา

แต่ความเงียบของเขา...คือการต่อต้าน

“สถาบันแบบนี้...ไม่ได้อยู่ได้ด้วยฝีมือหมอคนเดียว”

“ภาพลักษณ์ก็สำคัญไม่แพ้กัน — โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างกายแก”

อคินยังคงเงียบ

“เธอเป็นใครก็ไม่รู้ ชาติกำเนิดเป็นยังไงก็ไม่รู้ ประวัติครอบครัวไม่เคยตรวจสอบ แล้วถ้าสื่อรู้?”

“หมออคิน — ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล เก็บผู้หญิงมีอดีตไว้ในบ้านตัวเอง”

เขาเน้นคำว่า “มีอดีต” ชัดเจน

“อย่าลืมว่าแกไม่ใช่แค่หมอ...แกเป็นชื่อสกุลของตระกูลนี้”

“ไอ้เด็กนั่น...เธอช่วยอะไรแกในชีวิตได้บ้างนอกจากดึงแกลงโคลน?”

อคินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“แล้วถ้าเธอไม่สำคัญ...ทำไมพ่อถึงกลัวนักล่ะครับ ว่าคนอื่นจะรู้”

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกทันที

ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ — ไม่มีอารมณ์ขัน

“ระวังคำพูดตัวเองให้ดี...เพราะคำพูดแบบนี้แหละ ที่จะทำลายแก...เหมือนที่มันเคยทำลายคนอื่น”

อคินนิ่ง

แต่มือที่วางบนตัก...กำแน่น

ภายในห้องนอน

ไลลานั่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า

เธอกำลังจัดของที่พระเอกขอให้แยกไว้สำหรับ “วันย้ายที่พักของนที”

มือเธอไล้ผ่านเสื้อเชิ้ตของเขา

ก่อนจะชะงัก เมื่อเจอกล่องไม้ใบเล็ก...ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักลับด้านใน

มือเธอสั่น...

...เธอกำลังจะรู้แล้วว่า “เขาซ่อนอะไร” เอาไว้ในเงาความเงียบเหล่านั้น

“เธอไม่รู้...ว่ากล่องไม้ใบนี้เคยถูกเปิดแค่สองครั้ง — ครั้งหนึ่งตอนเขาเสียเธอไป และอีกครั้ง...ครั้งนี้...อาจเป็นตอนที่เธอกำลังจะเดินออกจากเขา”