Share

Chapter 2

Author: Cathy
last update publish date: 2026-07-27 11:25:09

CHLOE POV

At ganoon na lang ang pamimilog ng mga mata ko sa takot nang walang sabi sabing hinawakan niya ang blouse ko at pinunit iyun

Kaagad na bumaha ang takot sa buo kong sistema. Alam ko na ang kung ano ang gagawin niya dahil hindi lang naman isang beses niyang ginawa ito sa akin.

"Jerome, No! Please, maawa ka!" umiiyak kong wika.

Pero, parang wala siyang narinig. Pagkatapos niyang sirain ang blouse ko, pahaklit niyang tinangal ang aking bra. Isinunod niya ang aking shorts at panty at nang wala na akong matirang kasuotan sa aking katawan, tsaka naman siya naghubad.

Hubot-hubad. Asawa ko siya, pero sa pagkakataon na ito, gusto ko siyang takasan. Hindi ganitong klaseng celebration ng anniversary ang nais ko. Gusto ko lang siyang makasama, iyun lang. Gusto kong maramdaman ang presensya niya kahit na saglit lang

Hindi iyung bababuyin niya na naman ako!!

"Huwag!

"Lie down and spread your legs!" utos niya sa akin. Kaagad din naman akong umiling

"No! Maawa ka!" puno ng luha sa mga matang sagot ko

Pero, wala din akong nagawa nang bigla na lang niya akong itulak sa malapad na sofa. Pagkatapos noon, dumagan siya sa akin at pilit na pinaghiwalay ang aking mga hita.

Bumayo siya ng makailang ulit hangang sa naramdaman ko ang mabilis niyang pagbaon sa akin

Masakit...lalo na at sapilitang p********k ang ginagawa niya. Tuyong tuyo pa ang kaselan ko na pilit niyang inaangkin.

"Ahhh! Jerome, please, stop it!" umiiyak kong wika. Pero, wala siyang pakialam sa pakiusap ko. Parang hayok sa laman na sunod-sunod siyang umulos sa ibabaw ko

"Ahhh, fuck! You're so tight, Chloe. Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit kahit na galit ako sa iyo, hindi ko pa rin kayang iwan ko!'" narinig kong bigkas niya kasunod ang marahan niyang pagkagat at s****p sa aking leeg.

Walang tigil ang pagpatak ng luha sa aking mga mata. Pakiramdam ko ng sandaling ito, para akong isang mababang uri ng babae. Inaangkin ng isang lalaki na labag sa kalooban ko.

Madiin na ulos at hindi niya pinapakingan ang pakiusap ko. Wala siyang pakialam sa mga ungol kong nasasaktan.

"Ouch! Tama na! Jerome..please!" umiiyak kong wika

"Shut up! Fuck you!" galit niyang sambit. Hindi pa siya nakontento at isinampay niya pa ang dalawa kong paa sa balikat niya. Umulos siya ng makailang ulit habang feeling ko, nahahati na ang katawan ko sa sakit

Hindi pangkaraniwan ang laki ng ari ni Jerome at masakit makipagtalik lalo na at labag sa kalooban ko ang lahat-lahat. No foreplay at basta niya na lang akong inangkin ng kahit na hindi pa ako ready

"Hind ba't ito ang gusto mo kaya gusto mong mag stay ako? Now, moan my name, Chloe. Ipakita at sabihin mo sa akin na nasasarapan ka din." utos niya sa akin

Pero, tanging pag-iling lang ang naging sagot ko.

"Fuck you, bitch!" galit niyang muling mura kasabay ng malakas na pagsabunot niya sa buhok ko. Feeling ko, matatangal pati ang anit ko dahil sa ginawa niya

"Ahh, Jerome...tama na! Maawa ka!" lumuluha kong bigkas.

"Tama na? Fuck you!" sagot din naman niya sa akin.

Hangang sa ilang saglit lang, naramdaman ko na ang pabulwak ng katas niya sinapupunan ko

Nakaraos siya habang ako naman ay parang isang lantang gulay. Masakit ang pagbabae dahil sa sapilitang p********k at higit sa lahat, nag-uumpisa na namang sumakit ang ulo.

"Tsk, not bad!" narinig kong bigkas niya. Pero, hindi ko na siya pinansin. pa. Ni hindi ko na siya tiningnan habang isa-isa niyang pinupulot ang mga damit niyang nahubad kanina.

"Tapos na ang obligasyon ko sa iyo bilang asawa mo. Siguro naman, hindi na sasama ang loob mo at pwede na akong umalis diba?" muli niyang wika

Pero, hindi ko pa rin siya sinagot. Mahirap magsalita kapag ganitong masama ng loob ko sa kanya.

Baka kung ano pa ang masabi ko at baka kung ano pa ang gawin niya sa akin ulit.

Hangang sa tuluyan na siyang naglakad paalis. At nang tuluyan na siyang nakaalis, tsaka pa lang ako bumangon. Hinagilap ko ang sira kong damit sa sahig at isa-isang pinulot iyun.

Pagkatapos kong gawin iyun, muli akong naupo sa sofa.

Tahimik pa rin akong umiyak. Alam kong sa sandaling ito, wala na talaga! Tuluyan nang naglaho ang pagmamahal sa akin ng asawa ko at kahit na ano ang gawin ko, hindi na maibabalik pa ang dating pagmamahal niya sa akin.

"Jerome, kung sakaling mamatay ba ako, iiyakan mo ba ako? Maaring hindi na lalo na at alam kong may mahal ka ng iba."

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 9

    CHLOE POVCHLOE POVHalos isang linggo na akong nakaratay sa loob ng ospital, pero ni anino ni Jerome ay hindi ko nasilayan.Sa bawat pagbukas ng pinto ng silid ko, umaasa akong siya ang papasok. Tuwing maririnig ko ang yabag ng mga doktor o nurse sa pasilyo, kusang napapalingon ang mga mata ko.Pero sa bawat pagkakataon, iba ang pumapasok.Hindi siya. Unti-unti nang nauubos ang pag-asang pilit kong kinakapitan.Sabagay, wala nga pala siyang pakialam sa akin. Wala din siyang alam tungkol sa sakit ko. Hindi niya din alam na may taning na ang buhay ko************Isang gabi, habang mahimbing ang tulog ng kasama kong pasyente sa kabilang kama, kinuha ko ang cellphone ko. Nanginginig ang mga daliri kong binuksan ang social media account ni Jerome.At doon...parang may libo-libong karayom na sabay-sabay tumarak sa puso ko.Nasa France siya.Masayang nakangiti habang yakap ang kanyang kalaguyo na si Elara. Sa bawat litrato ay halatang masaya silang magkasama, naglalakad sa ilalim ng Eiffel

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 8

    CHLOE POV Hindi ko alam kung ilang minuto akong nawalan ng malay. Pero nang muli akong bumalik sa ulirat, nandoon pa rin ang sakit. Mainit ang dugong umaagos mula sa aking ilong. Nanginginig kong ipinatong ang isang kamay sa aking tiyan. “Baby...alam kong mahirap…pero, huwag kang mag-aalala, sa kabilang buhay, magkakasama pa rin naman tayong dalawa.” bigkas ko sa halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. Sunod-sunod ang pagpatak ng aking mga luha. Hindi ko na alam kung alin ang mas masakit, ang ulo kong tila sasabog, ang dibdib kong halos mapunit sa pagtataksil ni Jerome, o ang takot na baka pati ang anak ko ay mawala sa akin. Sapilitan kong inabot ang cellphone na nahulog ilang dipa ang layo mula sa akin. Nanginginig ang mga daliri kong gumapang sa sahig na nababahiran na ng aking dugo. Isang dangkal na lang...kaunti na lang... Ngunit sa mismong sandaling mahahawakan ko na sana iyon, bigla na namang sumakit nang husto ang aking ulo. “Ahhh!” Napasinghap ako habang n

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 7

    CHLOE POV “Chloe...” malumanay niyang sabi. “Huwag mong hiwalayan si Jerome. Mahal ka niya. Baka pagsisihan mo ang desisyong ginagawa mo ngayon.” Napatingin ako sa kanyang mga mata at doon ko nakita ang tunay niyang kulay. Panunuya, tagumpay at puno ng pangungutya. “Bitawan mo ako.” Malamig kong bigkas. Marahan kong hinila ang aking kamay ngunit, sa mismong sandaling nabawi ko ang aking braso, hindi ko inaasahan ang gagawin niya .Bigla na lang siyang sumigaw. “Aah!” At sa harapan naming dalawa ni Jerome, kusang bumagsak si Elara sa sahig. Mahigpit niyang niyakap ang sariling tiyan habang umiiyak. “Jerome,itinulak ako ni Chloe! Ang baby natin...” humahagulhol na iyak na para bang inapi siya ng sobra. Kaagad din namang nanlalaki ang mga mata ko sa pagkabigla. Sunod-sunod akong umiling. “H-Hindi. Hindi totoo iyan. Hi-hindi ko siya tinulak!” nanginginig ang boses na wika ko. Ngunit, huli na dahil naramdaman ko na lang ang isang malakas na puwersa ang humila sa akin. Kasun

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 6

    CHLOE POV “What are you doing?” Malamig at puno ng disgusto ang tinig ni Jerome. Nagulat ako nang bigla niyang hablutin ang plato na hahawakan ko pa lamang. Sa isang iglap, buong lakas niya iyong ibinato sa sahig. Nagkalat ang basag na porselana sa buong dining area. Napaatras ako sa matinding gulat. Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang buong katawan ko. Katatapos ko lamang ihain ang lahat ng pagkain. Akala ko... kahit papaano ay maaari akong makisalo sa hapag, gaya ng isang normal na asawa. Ngunit mali pala ako. “Hindi ka pwedeng sumabay sa amin,” malamig niyang sabi. “Hindi mo ba nakikita ang kusina? Ang dami pang hugasin. Linisin mo muna ang lahat bago ka kumain.” Hindi ako agad nakasagot. Nakatitig lang ako sa kanya habang unti-unting bumibigat ang dibdib ko. Sa harap mismo ng babaeng ipinagpalit niya sa akin... Sa sarili naming bahay...ginagawa niya akong katulong. “Jerome...” halos pabulong kong sabi. “Asawa mo ako.” Isang mapanuyang tawa ang kumaw

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 5

    CHLOE POV CHLOE POV “Ahh... ang sakit...” Mahina akong napaungol habang nakabaluktot sa kama. Mariin kong hawak ang aking ulo na tila ba sasabog anumang oras. Pakiramdam ko'y gusto ko na lang itong ihampas sa pader para matapos na ang napakasakit na kirot. “M-Mama... please... tulungan mo ako...” halos pabulong kong iyak. Kahit nanginginig ang buong katawan ko, pinilit kong gumapang patungo sa bedside table. Nanginginig ang aking kamay nang buksan ko ang maliit na drawer at kunin ang bote ng mga gamot. Isa lang ang natitira kong painkiller. Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis ko iyong nilunok at marahang sumandal sa ulunan ng kama. Napapikit ako habang mariing kinukuyom ang kumot. “Chloe... kakayanin mo ito,” mahina kong bulong sa sarili. “Ilang buwan na lang... matatapos na rin ang lahat. Kailangan mong magtiis. Hindi ka dapat sumuko... dahil alam mong ang sakit na ito ang siyang kukuha sa'yo, hindi ang sarili mong pagkawala ng pag-asa.” Kasabay ng mga salita

  • DON'T REGRET WHEN I'M GONE   Chapter 4

    CHLOE POV “Hindi...” mahina kong bulong. “Hindi ko siya kayang iwan. Trexie, bago ako mawala, gusto kong makabuo ng kahit na kaunting alaala na kasama siya." “Chloe!” napataas ang boses niya. “Kailan pa? Kailan ka magigising sa katotohanang hindi ka niya mahal? Na hindi ka na nga niya nirerespeto eh.” Para akong sinaksak sa dibdib. Hindi ko na kayang marinig pa ang iba niyang sasabihin. Mabilis akong tumayo at pinunasan ang aking mga luha. “Hanga’t buhay ako, aasa ako.” Umiiyak kong wika “Dapat sinabi mo na lang sa kanya ang tungkol sa sakit mo eh. Can’t you see yourself? Bagsak na ang katawan mo. Asawa siya at dapat lang na malaman niya ang tungkol sa kalagayan mo. Malay mo naman diba, kapag malaman niya ang katotohanan, baka sakaling magbago siya at magiging maayos ang maging pagtrato niya sa iyo.” Seryosong wika niya “No! Hindi maaari! Ayaw ko siyang maabala. Masyado siyang busy sa opisina para isipin niya pa ang kalagayan ko.” “Busy sa opisina or baka naman busy sa

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status