Chapter 1

CHLOE POV

“Jerome, seven years anniversary natin, pwede bang manatili ka muna dito sa bahay? Pwede bang samahan mo muna ako kahit na ngayung gabi lang?” nakikiusap na wika ko sa asawa kong si Jerome.

Kakatapos niya lang magpalit ng panlakad na kasuotan at mukhang aalis na siya. Hindi ko na din mabilang kung ilang beses na akong nagmakaawa sa kanya na manatili muna siya dito sa bahay kahit ngayung lang pero naging bingi siya.

Kahit na masama ang pakiramdam ko, buong maghapon pa rin akong nag-effort na naghanda ngayung araw pero mukhang wala yatang celebration na magaganap

Dahil ang asawa ko, may balak na naman yatang sa ibang bahay magpalipas ng gabi

“Kailangan ako ni Elara!” malamig ang tono ng boses na wika niya. Hindi ko naman mapigilan ang maluha

Ang sakit! Mas masakit pa ang katagang binitiwan niya kaysa sa tuwing sinusumpong ako ng aking karamdaman.

Isang malubhang karamdaman na hangang ngayun, alam kong wala siyang alam dahil ni minsan, hindi ko din naman sinabi

Hindi sa gusto kong isekreto sa kanya ang tungkol sa sakit ko kaya ayaw kong sabihin sa kanya. Natatakot kasi akong baka kapag aamin ako, hindi niya ako paniniwalaan.

Sasabihin niya na naman sa akin na pera na naman ang habol ko. At ayaw ko nang mangyari iyun.

At kapag hindi niya mapagbigyan ang hiling ko ngayung gabi lang, natatakot ako na baka ito na ang huli. Sa susunod na anniversary namin, baka wala na ako.

Pangalawang taon na anniversary na namin ito na hindi ko siya nakakasama dahil nasa kandungan siya ng ibang babae.

“Jerome, kahit ngayung gabi lang. Hindi, kahit na labinlimang minuto lang. Kahit na samahan mo lang akong kumain ngayung gabi. Basta, nandito ka lang, please.”

Kaagad naman siyang ngumisi. Tumitig siya sa mga pagkaing nakahain sa ibabaw ng lamesa at ang sunod niyang ginawa ay hindi ko inaasahan.

Bigla na lang niyang tinabig ang mga pagkain. Ang pagkahulog noon ay naglikha nang malakas na pagbagsak at pagkabasag ng mga kubyertos sa sahig. Kaagad din nagkalat ang mga pagkain.

“Litse! Sinabi kong kailangan ako ni Elara!!! Gaano ba kahirap sa iyo na intindihin ang bagay na iyan? Ha? Ano ba ang kailangan mo at ang kulit mo? Pera na naman ba? Kailangan mo na naman ng pera?” galit niyang sigaw sa akin.

Hindi ko na mapigailan ang mapaiyak habang nakatitig ako sa mga pagkaing nagkalat sa sahig. Mga pagkaing pinaglaanan ko ng oras na mailuto buong maghapon kahit na nahihirapan na ang katawan ko.

“Alam mo, kung hindi lang dahil sa mga magulang ko, baka matagal na kitang iniwanan eh!” muling wika niya

At nagulat na lang ako nang bigla niya na lang ibinato sa akin ang tatlong pirasong tiglilibuhing perang papel

“Ayan ang pera! Ayaw mo pa akong diretsahin na kailangan mo ng pera! Kailangan mo pa akong idaan sa drama mo para makuha mo ang gusto mo!” galit niyang muling wika kasabay ng pagkalaglag ng tatlong libong perang papel sa sahig

Hindi ko naman mapigilan ang mapailing habang patuloy na sa pagpatak ang luha mula sa mga mata ko.

“Jerome, hindi pera ang kailangan ko. Ikaw…ikaw ang kailangan ko!” umiiyak kong wika

“hahahah! Hahaha! Patawa ka din eh! Alam mo, hangang ngayun, ang galing mo pa ring umakting. Lahat napapaniwala mo sa paluha-luha mong iyan! As if naman na kaya ka ganyan dahil pera lang naman ang habol mo sa akin. Nakalimutan mo na ba…pati engagement ring na ibinigay ko sa iyo noon, naibenta mo dahil mukha kang pera!” galit niyang sigaw.

Pakiramdam ko, para akong sinampal ng makailang ulit dahil sa sinabi niya.

Kung alam niya lang na ang perang iyun ay hindi naman talaga sa akin napunta. Bilang isang housewife na walang trabaho, nahihiya na din naman akong manghingi ng pera sa kanya. Nagipit lang talaga ako, may mga problemang dumating sa buhay ko na wala siyang alam at hindi niya ako binibigyan ng pagkakataon na magpaliwanag.

"Fine, gusto mong mag stay ako para mai-celebrate natin ang anniversary natin, pagbibigyan kita!" muli niyang wika

Wala sa sariling napaatras ako nang dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin. Tinitigan niya muna ako sa mga mata bago hinila patungo sa living room

"Ayaw mo pa akong diretsahin eh! Alam ko naman ang kung ano ang nais mo, bitch!" galit na muling sigaw niya.