2

Hansel's POV 

"Dito na, Miss. Bumaba ka na."

Ang boses ng driver ang unang narinig ko para bumalik sa realidad mula nang umalis ako sa club. Mababa, walang emosyon, parang ordinaryong trabaho lang ang paghahatid sa akin dito.

Napatingin ako sa pambisig na relo. 

10:00 PM.

Maaga pa.

Pagbaba ko, agad kong napansin ang ingay. Hindi ordinaryong ingay. Masaya, malakas, at puno ng buhay. Ang hardin ng mansion ay naiilawan ng maliliit na ilaw, at sa may pool area, may mga tao na nagtatawanan, may hawak na baso, may kumakanta, may sumasayaw. Parang walang problema ang mundo.

Hindi ko muna pinansin. 

Diretso akong naglakad papunta sa gate, hawak ang I.D. ko.

"Kuya Guard, galing po ako kay Boss Brittany..."

Tumingin muna siya sa akin nang matagal. Sinuri ang mukha ko, ang damit ko, ang buong itsura ko. Pagkatapos ay ibinalik ang I.D. at bahagyang tumango.

"Sige, pasok ka na. Pero Miss... napaaaga ka ata. Nakalagay kasi dito, 1:00 AM ka pa. After ng pool party."

Saglit akong natigilan.

1:00 AM.

Tatlong oras pa.

Dinukot ko agad ang phone sa bulsa at tinawagan si Girly. Isang beses. Dalawang beses. Walang sagot. Pati ang mensahe ko ay naiwan lang na "Seen" pero walang reply. Parang bigla akong naiwan sa gitna ng isang mundo na hindi ko pag-aari.

Napatingin ako sa paligid.

Madaming lalaki at babae. Mga social. Mga mayayaman. Mga suot nila ay puro pag swimwear, ang tawa nila ay malaya, ang mga mata nila ay walang takot. Walang iniisip kundi ang magsaya. Walang reseta sa bulsa. Walang huling tableta. Walang puso na kailangang bantayan tuwing gabi.

Minsan, hindi rin patas ang buhay.

Bakit 'yung mga wala pa... 'yung mga nagsisikap lang mabuhay araw-araw... ang nagkakaroon ng sakit? 

Bakit ako?

May mahinang paninikip ulit sa dibdib ko. Hindi matindi. Pero sapat para maalala ko na delikado ang stress. Delikado ang matagal na paghihintay. Delikado ang lahat ng ito.

Pero ano ang magagawa ko?

Bumalik ako sa sasakyan? Umuwi? 

Wala akong mapupuntahan. Wala akong pera. Wala akong gamot.

Kaya pinilit kong huminga nang malalim. Pinilit kong ituwid ang balikat. Pinilit kong ngumiti kahit kaunti, kahit peke.

Tatlong oras pa.

Tatlong oras bago magsimula ang totoong dahilan kung bakit ako nandito.

At sa loob ng tatlong oras na iyon, kailangan kong manatiling tahimik. 

Manatiling maganda. 

Manatiling handa.

Kahit pa ang puso ko ay unti-unting sumisigaw nang mahina, parang may binibilang na oras bago ito tuluyang mapagod..

Kaya ko 'to.

Kailangan ko lang ng gamot. Kailangan ko lang maging maingat.

Siguro... susundin ko na lang lahat ng mga bawal.

Bawal ang alak.

Bawal manigarilyo.

Bawal ang sobrang pagod.

Ang daming bawal.

Pero kung iyon ang kapalit para manatiling malakas ang puso ko, susundin ko.

Dahil ang totoo... natatakot ako.

Natatakot akong isang araw, hindi na kayanin ng puso ko ang lahat.

Natatakot akong biglang lumala ang sakit ko habang mag-isa ako.

At higit sa lahat, natatakot ako sa sinabi ng doktor.

Heart transplant.

Kapag hindi na sapat ang gamot at tuluyang humina ang puso ko, maaaring kailanganin kong palitan ito.

Wala akong sapat na pera para doon.

At Saka ayokong palitan ang puso ko.

Ayokong umabot sa araw na kailangan kong maghintay para sa isang pusong hindi naman akin.

Gusto ko lang mabuhay nang normal.

Gusto ko lang makapagtrabaho. Makauwi. Magising kinabukasan nang hindi iniisip kung hanggang kailan pa kakayanin ng katawan ko.

Pinahid ko ang luhang unti-unting na namang namuo sa gilid ng mata ko.

Kaya ko 'to.

Mahina kong ibinulong sa sarili ko.

Kailangan ko lang ng pambili ng gamot.

At kahit nanginginig ang boses ko, pinilit kong ngumiti.

Dahil minsan, mas madaling sabihin na kaya ko...

kaysa aminin na takot na takot naman talaga ako.

Napalibot Ang tingin ko sa

Malaking mansion. 

Sobrang laki.

Parang hindi bahay, kundi isang buong mundo na hindi ko kayang unawain. Ang mga pader ay mataas, ang hardin ay malawak, at ang ilaw mula sa loob ay kumikinang na parang walang katapusan. Nakakatakot sa laki. Parang kahit anong gawin ko, maliit lang ako dito

parang isang anino na pwedeng maglaho anumang oras.

Napatitig ako sa di-kalayuan.

At doon ko sila nakita.

Ang triplets.

Tatlong lalaking magkakapareho ang itsura, pero may kanya-kanyang aura na agad kong naramdaman kahit mula sa malayo. Napakagwapo. Sobrang gwapo. Ang uri ng gwapo na hindi mo agad matitigan nang matagal dahil may bigat sa tingin nila.

Yung isa... chickboy ang datingan. May aurang pilyo sa unang tingin. Parang sanay siyang ngumiti at makuha ang gusto niya nang hindi nagsasalita nang marami. Hindi ko agad matukoy kung sino sa kanila si Z, X, o Y. Yun kasi ang initial na binanggit sa akin walang buong pangalan, puro letra lang.

Yung isa naman... bossy ang datingan. Yung tipo ng lalaking parang lahat ay kayang pasunurin sa isang tingin lang. Tuwid ang tindig, matalim ang mata, at may bigat sa bawat kilos.

At yung isa... nonchalant. Tahimik. Parang nanonood lang siya sa lahat nang walang pakialam, pero may lalim sa mga mata niyang hindi ko agad mabasa.

Habang tinititigan ko sila, biglang napalingon ang bossy.

Kumunot ang noo niya nang makita ako. Parang may kinuwestiyon sa isip niya. Pagkatapos ay may inutusan siya isang lalaking kasama nila para palapitin ako.

Maya-maya, may lumapit sa akin.

"Miss... ikaw na daw ba ang pinadala ni Brittany?"

Tumango ako. Ngumiti. 

Katulad ng protocol. 

Bawal sumimangot. 

Bawal magpakita ng takot. 

Bawal magmukhang ayaw.

Pero sa totoo lang... 

Kinakabahan ako. 

Sobrang kabado.

Ang puso ko ay nagsisimula nang magpabilis nang konti. Alam kong delikado iyon. Alam kong bawal ang sobrang stress. Pero paano ko pipigilan? Tatlo sila. Tatlong lalaking gagalaw sa akin. Hindi ako pwedeng umangal. Hindi ako pwedeng tumanggi. Kailangan ko lang sumunod.

Sana... sana isa-isa lang. 

Huwag naman sanang sabay-sabay.

Ang kapalit nito ay 100k. 

Tig-50k kami ni Boss Brittany.

Sapat na 'yon para sa ilang buwang gamot. Sapat na para hindi ako matakot na maubusan ulit. Sapat na para mabuhay nang konti pa.

Kaya pinilit kong panatilihin ang ngiti. 

Pinilit kong ituwid ang balikat. 

Pinilit kong huwag hayaang makita ng kahit sino ang paninikip sa dibdib ko.

Dahil ngayong gabi, wala akong ibang pagpipilian.

Kailangan kong bayaran ang presyo... 

para mabuhay.

Sinundan ko ang lalaking inutusan nila. 

Bawat hakbang ay parang may bigat. Ang sapatos ko ay bahagyang tumutunog sa batong daanan, at ang puso ko ay unti-unting sumisikip-hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa takot.

Nang makalapit ako, tumigil ako sa harap nila. 

Pinilit kong ngumiti at yumuko nang kaunti.

"Happy birthday po... mga Masters."

Tatlong pares ng mata ang nagtitig sa akin.

Yung isa yung may aurang pilyo ay may mabagal na ngiti sa labi. Parang nasisiyahan siyang makita ako. 

Yung tahimik naman ay tumitig lang nang matagal... tapos dahan-dahang inilihis ang tingin, parang ayaw magpakita ng interes. 

Pero yung pinaka-bossy... 

Titig na titig.

Walang ngiti. 

Walang pagtatago. 

Parang sinusukat niya ako mula ulo hanggang paa, at alam kong wala akong maitatago sa mga matang iyon.

"Since you're already here..." mabagal niyang sabi, malalim ang boses. 

"...Strip."

Natigilan ako.

Parang bigla akong namanhid.

Napatingin ako sa paligid. 

Ang daming tao. May mga nakatingin na, may mga nagtatawanan pa rin sa malayo, may mga may hawak na baso. Feeling ko... ang liit-liit ko. Parang isang maliit na bagay na pwedeng sirain o itapon anumang oras.

Napakuyom ang kamao ko sa likod. 

Pinilit kong ngumiti. 

Pinilit kong huwag hayaang makita ang takot sa mata ko.

"S-sure po, Master..."

Dahan-dahan kong inilapag ang bag ko sa tabi. 

Ang maliit na bag na iyon ang tanging koneksyon ko sa dahilan kung bakit ako nandito. 

Dahil sa gamot. 

Dahil sa pera. 

Dahil sa buhay ko.

Marahan kong iniabot ang kamay sa likod at hinawakan ang zipper ng damit ko. 

Dahan-dahan kong ibinaba.

Isa... 

Dalawa...

Hanggang sa may biglang nagsalita.

"Stop."

Yung isa sa kambal niya yung may pilyong ngiti ang nagsalita. Sabay tingin sa bossy nilang kapatid.

"Z... tsk. Later. Too many people are watching."

Saglit akong napatigil. 

Sa isip ko, may bahagyang pasasalamat. Kahit papaano, may humadlang. Kahit sandali lang.

Pero nang marinig ko ang susunod niyang salita... 

Napalunok na lang ako.

"It's not as enjoyable..." aniya, nakangisi, 

"...once too many people have already seen."

Parang may biglang nanigas sa lalamunan ko.

Hindi dahil natigil ang pagpapahubad. 

Kundi dahil sa paraan ng pagsasalita niya. 

Parang ako ay isang bagay lang. 

Isang laruan. 

Isang kasiyahang kailangan pang iingatan para mas masarap sa susunod.

At sa gitna ng lahat ng iyon, ang puso ko ay muling sumikip.

Tahimik. 

Pero totoo.

Alam kong delikado ito. 

Alam kong bawal ang ganitong antas ng takot at kahihiyan. 

Pero ano ang magagawa ko?

Nandito na ako. 

At ang tanging paraan para makauwi nang may pera... 

ay ang sumunod.