3

Hansel's POV..

Maya-maya, pinalapit ng pinaka-bossy sa kanila yung tinatawag na Z Ang isa sa mga tao niya.

Walang salita. Tanging isang sulyap at isang maliit na galaw ng kamay, at agad namang tumayo ang isa sa mga lalaking parang bodyguard nila. Tiningnan niya ako nang walang emosyon.

"Sumunod po kayo."

Ngumiti ako.

Yung parehong ngiting sanay na sanay nang gawin walang laman, pilit, pero sapat para hindi magtaka ang kahit sino. Sumunod ako, kahit grabe ang kaba na bumabalot sa buong katawan ko. Pinilit kong pakalmahin ang sarili. Pinilit kong huminga nang dahan-dahan. Pinilit kong alalahanin kung bakit ako nandito.

Dinala niya ako sa isang mahabang pasilyo. Ang bawat hakbang ay tila may kasamang bigat. Nang buksan niya ang isang p***o, pumasok ako nang hindi alam kung ano ang sasalubong sa akin.

Hindi ko alam kung anong klaseng kwarto iyon... pero kakaiba.

May mga kadena na nakasabit sa dingding. Mga latigo. Mga handcuff. Sa gitna ng silid ay may malaking bilog na kama kasinglaki o mas malaki pa sa queen size na natatakpan ng matingkad na pulang kumot. Ang buong kwarto ay parang nilunod sa kulay ng dugo at anino.

Sa laki ng kama, malinaw na ang lahat.

Sharing nga sila sa isang babae.

Tumayo ako sandali, pinipilit pakalmahin ang tibok ng puso ko, nang bigla akong may narinig.

Mahina... basag... umiiyak.

Galing ito sa isa sa mga p***o sa loob ng red room.

Napatigil ako.

Boses ng babae. Nagmamakaawa.

"Please... please... tulong... please!!"

Likas sa akin ang pagkamausisa. Kahit alam kong hindi dapat.

Lumapit ako. Hinawakan ang doorknob. Dahan-dahan, marahan kong itinulak ang p***o.

Ang kwarto sa kabila ay lubos na kakaiba.

Itim. Lahat itim.

Itim ang kama. Itim ang dingding. Itim ang sahig.

At sa paanan ng kama... may malaking kulungan.

Halos magimbal ang buong katawan ko sa nakita ko.

Sa loob ng kulungan ay may babae.

Suot niya ang damit na katulad ng uniporme ng mga kasambahay dito sa mansion, pero punit-punit na. May dugo sa hita niya madilim, tuyo, parang mantsang matagal nang nanigas sa balat.

Nang makita niya ako, lalong lumakas ang iyak niya. Pagapang siyang lumapit at mahigpit na hinawakan ang rehas.

"Ate..." hikbi niya. "Ate, tulungan niyo po ako..."

Bahagya akong umatras.

"Sorry..." ang tanging nasabi ko.

Pagkatapos ay isinara ko ang p***o.

Hindi ako dapat makialam.

Hindi ako dapat nagbubukas.

Hindi ako dapat nakikialam sa mga ganito.

Ang layunin ko dito ay iisa lang: makakuha ng pera para makabili ng gamot.

Makasarili?

Oo, marahil.

Pero iyon ang totoo. Iyon ang tanging dahilan kung bakit ako nandito, kung bakit ako sumusunod, kung bakit ako nagtitiis.

Bumalik ako sa red room at umupo sa gilid ng malaking pulang kama.

Tinakpan ko ng parehong kamay ang tenga ko, pinipilit na huwag marinig ang iyak na parang sumusunod pa rin sa akin mula sa kabilang p***o.

Ang guilt ay napakabigat.

Parang may direktang pumipilit sa dibdib ko.

Yung uri ng paninikip na pamilyar na yung laging nagpapaalala na hindi kasinglakas ng dati ang puso ko.

Isinara ko nang mahigpit ang mga mata.

Konti na lang, bulong ko sa sarili.

Konting tiis pa.

Kunin ang pera.

Bilhin ang gamot.

Mabuhay.

Kahit kailangan kong balewalain ang hirap ng iba.

Kahit mas masakit pa sa dibdib ang guilt kaysa sa takot mismo.

Lumipas ang ilang sandali.

Ang katahimikan sa loob ng red room ay unti-unting naging mabigat. Inaantok na ako. Ang mga mata ko ay nanlalabo na sa pagod at takot, pero alam kong hindi pwedeng matulog. Hindi ngayon. Hindi dito. Nakaupo ako sa gilid ng malaking pulang kama, nakayuko ang ulo, pinipilit pakalmahin ang mabilis at hindi pantay na tibok ng puso ko. May paninikip na naman. Mahina pa... pero nandiyan.

Saktong 12:30, bumukas ang p***o.

Pumasok ang isa sa mga triplets yung may maaliwalas na mukha, yung may pilyong ngiti kanina sa hardin. Tahimik siyang lumapit. Ang bawat hakbang niya ay tila may bigat. Umupo siya sa tabi ko. Ang init ng katawan niya ay agad kong naramdaman sa gilid ng balikat ko.

Nakabihis na ako ng gagamitin ko sa pagsasayaw. Two-piece. Manipis. Halos yung importante lang na bahagi ng katawan ang natatakpan. Parang sadyang ginawa para madaling tanggalin.

Agad niyang hinawakan ang hita ko. Mainit ang kanyang palad. Mabagal ang galaw, pero may kontrol.

Pagkatapos ay tahimik niyang inutusan, halos bulong:

"Lie down. Spread your legs."

Nagulat ako.

Siya lang ang nandito. Wala pa ang dalawa. Hindi pa ako nagsisimulang sumayaw. Parang naintindihan niya ang gulat sa mata ko.

"Z and X will be here soon..." aniya, sabay mahinang tawa. "Come on. I want to go first before my brothers."

Napalunok ako.

Ang lalamunan ko ay parang biglang natuyo. Hindi ko alam kung susunod agad... pero alam ko ang sagot.

Kailangan ko ito.

Kaya dahan-dahan akong tumayo. Ang mga binti ko ay nanginginig. Pagapang na pumunta ako sa gitna ng malaking kama. Naluluha na ang mga mata ko, pero pinipigilan kong huwag hayaan itong tumulo. Ayokong makita nila ang kahinaan ko. Saktong nakaposisyon na ako nakahiga, bahagyang bukaka nang muling bumukas ang p***o.

Pumasok ang dalawa, mabilis Akong napaupo.

Dim ang ilaw ngayon. Parang sinadya. Ang pulang kumot sa kama ay mas lalong nagmukhang madilim.

Si Z ay diretso umupo sa couch sa gilid. May kinuhang sigarilyo at sinindihan ito nang dahan-dahan. Si X naman ay tumabi sa kanya, tahimik ding nagsindi. Ang usok ay unti-unting pumuno sa hangin. Si Y-yung kasama ko kanina ay natawa lang nang mahina at lumapit sa kanila, parang walang problema.

Nakaupo na silang tatlo.

Tatlong pares ng mata.

Tatlong magkakaibang aura.

At ako... ako ay naiwan sa gitna, alam kong kung ano ang susunod.

Napakagat ako sa labi. Nanginginig ang kamay ko sa sobrang takot. Taliwas doon ang ngiti na pinilit kong panatilihin sa mukha yung ngiting sanay na sanay nang gawin, kahit pa sumisigaw ang loob ko.

"Why are you shaking?" tanong ng nasa gitna. Si Z. Mababa ang boses, pero malinaw.

"Ahmmm... hindi po..." mahina kong sagot. Halos hindi ko marinig ang sarili ko.

Pagkatapos ay nagpatugtog nalang Ako ng erotic music.

Mabagal. Malalim. Mapang-akit. Parang sadyang ginawa para gawing mas mabagal ang bawat segundo.

Nagsimula akong sumayaw sa harap nila.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili, para bang dasal:

Kailangan ko ito.

Kailangan ko ito.

Kailangan ko ito.

Kaya mas ginalingan ko pa ang bawat giling. Bawat paggalaw ng baywang. Bawat pag-angat ng balikat. Bawat mabagal na pag-ikot. Tumitig ako sa kanila... pero mas nakapukaw ng atensyon ko ang nasa gitna.

Si Z.

Marahan niyang binubuga ang usok ng sigarilyo. Ang mata niya ay hindi umaalis sa akin. Walang ngiti. Walang pagmamadali. Parang sinusukat niya ang bawat segundo, ang bawat kilos, ang bawat paghinga ko.

Pagkatapos ay nagsalita siya ng matapos ang tugtog.

"Strip."

Isang salita lang.

Pero sapat na para mapatigil ang buong katawan ko.

Napakuyom ang kamao.

Nanginginig ang daliri.

Pero sinunod ko.

Dahan-dahan.

Isa-isa.

Hinubad ko ang manipis na bra sa itaas. Yun palang agad kong tinakpan ang dibdib ko.

Pero ng maisip na kailangan ko ito...

yun lagi ang binubulong ko sa sarili habang nakatayo ako sa harap nila, hubad, nanginginig, at pinipilit huwag umiyak.

Akmang aalisin ko na ang panty ko pero napatigil nang magsalita yung X.

"Ayoko ng sabay-sabay ngayon," aniya, sabay tayo mula sa couch.

"Kung sino ang mauuna, bahala kayo. Basta ayoko ng may kasabay."

Si Y naman ay napangisi. May panunukso sa boses.

"Really, Ayaw mo lang dahil may tinatago ka na diyan... na ayaw mong i-share...."

Hindi siya pinansin ni X. Diretso itong naglakad papunta sa p***o ng kwartong kanina kong binuksan yung may kulungan. Yung may babaeng umiiyak. Isinara niya ang p***o nang mahigpit sa likod niya.

Samantala, si Z ay nagsimula nang maghubad ng pang-itaas na damit.

Kinabahan ako nang makita ang katawan niya.

Tattooed. Matikas. May aurang mabigat at nakakatakot. Parang bawat linya ng tinta sa balat niya ay may kwento na ayaw kong malaman.

"Ako muna," bigla niyang sabi kay Y. Walang pagmamadali. Walang pakiusap. Parang pahayag lang.

"Tsk. Pwedeng naman nating gawing sharing, ahh. Bakit ikaw ang magmauuna?" sagot ni Y, medyo naiinis na. May pagtaas ng boses.

Tinignan lang siya ni Z nang matagal. Walang imik. Walang ngiti.

Pagkatapos ay bumaling sa akin.

Ang mga mata niya ay diretso, mabigat, at walang puwang para tumanggi.

"Come here. On your knees."

Ang boses niya ay mababa, pero may bigat na parang utos na hindi kayang tutulan.

Si Y naman ay naiinis na tumayo nang biglaan.

"I can't believe this!!" aniya, malakas. Sabay walk-out pamunta sa p***o, hinagis pa ang sigarilyo sa sahig bago lumabas.

At ako...

Ako ay naiwan doon.

Nanginginig. Kinakabahan na dahan dahang lumapit kay Z

Lumuhod sa harap niya..

Ang pulang carpet sa ilalim ko ay malamig sa balat.

Ang dibdib ko ay naninikip nang mas malinaw ngayon.

Paulit-ulit pa ring sinasabi ng isip ko ang iisang bagay, para bang dasal na lang ang natitira:

Kailangan ko ito.

Para sa gamot.

Para sa susunod na buwan.

Para mabuhay.

Kahit gaano pa ito kasakit.

Kahit gaano pa ito katakot.

Kahit kailangan kong ibigay ang lahat.