LOGINTatlong araw pagkatapos ng auction, mula nang makita ni Drew si Iya ay hindi na siya nakatulog nang maayos. Tuwing pipikit siya, nakikita niya ang mga mata nito, mga matang walang pagkilala at walang pagmamahal. At ang pinakamasakit, nakikita niya si Zuko na humahawak sa kaniyang asawa na parang pag-aari nito si Iya.
"Daddy?" Napalingon si Drew. Nasa may pintuan ng kaniyang opisina sina Blake at Drake. Parehong seryoso ang mga ito, hindi tulad ng dati na makukulit at maiingay. "Come in," mahinang sabi ni Drew. Sabay na lumapit ang kambal. Umupo sila sa harap ng mesa ng kanilang ama. Ilang segundo ang lumipas bago nagsalita si Drake, ang mas tahimik sa kanilang dalawa. "Daddy, may plano ka na po ba?" Napatingin si Drew sa kaniyang mga anak. Siyam na taong gulang pa lamang ang kambal ngunit mas mature na ang mga ito kaysa sa kanilang edad. Siguro dahil sa trahedya o siguro dahil lumaki ang mga itong walang ina. "Wala pa," matapat na sagot ni Drew. "I'm still brainstorming." "Puwede po ba kaming tumulong?" tanong ni Blake. "Gusto po naming ibalik si Mommy rito sa mansyon, sa pamilya natin." Napangiti si Drew nang malungkot. "Mga anak, mapanganib ang lalaking kumupkop sa inyong ina. Si Zuko Altrovi ay—" "Alam na po namin kung sino siya," agad na putol ni Drake. Natigilan si Drew. "Paano?" "Nag-research po kami," sagot ni Blake. "Gamit po ang tablet na binigay sa amin ni Uncle Gideon." Nanlaki ang mata ni Drew. "Nag-research kayo tungkol kay mafia?" "Hindi lang po tungkol sa mafia," sagot ni Drake. "Kung hindi tungkol din po kay Zuko Altrovi mismo." Tumayo si Blake at kinuha ang tablet na nakatago sa kaniyang backpack. Binuksan niya iyon at iniharap kay Drew. "Narito po ang lahat ng na research namin," seryosong sabi ni Blake. "Si Zuko Altrovi ay tatlumpung walong taong gulang. Ipinanganak siya sa Sicily, Italy. Umalis siya sa Italy noong 2015 matapos ang isang malaking away sa Camorra. Lumipat siya sa Russia, kung saan nakipag-alyansa siya sa Russian Bratva. Noong 2018, itinatag niya ang sarili niyang sindikato, ang Altrovi Syndicate." Namangha si Drew. Hindi niya alam na ganito katalino ang mga anak niya. "May mga teritoryo siya sa Russia, Ukraine, at ilang bahagi ng Eastern Europe," patuloy ni Drake. "Ang kaniyang mga pangunahing negosyo ay ang pag-i-smuggle ng mga armas, droga, at human trafficking. At isa pa..." Napahinto siya. Tumingin siya kay Blake. "May espesyal po siyang interes sa mga babaeng may amnesia," sabi ni Blake. "Ayon sa aming research, hindi lang po si Mommy ang babaeng may amnesia na naging asawa niya." Nanlaki ang mga mata ni Drew. "Ano?" "Mayroon po kaming listahan ng hindi bababa sa tatlong babae na nawala sa loob ng nakaraang limang taon," paliwanag ni Drake. "Lahat po sila ay may amnesia at lahat po sila ay naging asawa ni Zuko. At lahat po sila ay biglang nawawala pagkatapos ng ilang taon." Parang may yelong bumuhos sa katawan ni Drew. "Ibig sabihin..." "It means, baka hindi lang po si Mommy ang naging biktima niya," sabi ni Blake. "At na baka po kapag nagsawa na si Zuko kay Mommy ay mawawala rin po si Mommy tulad ng iba." Agad na tumayo si Drew. Hindi niya kayang isipin iyon. "Kailangan na natin siyang iligtas. Ngayon na." "Sandali lang po, Daddy," sabi ni Drake. "Hindi po p'wedeng basta-basta tayo kikilos. Kung susugod po tayo nang walang plano, baka mamatay lang po tayong lahat. I don't wanna die at this age.” Napatingin si Drew sa kaniyang anak. "You're right. I'm sorry. Daddy's been carried away by my emotions. Altrovis aren't easy to deal with." Opo, Daddy! Kailangan po natin ng matalinong plano," sabi ni Blake. "At may naisip na rin po kami." "That fast?” namamanghang tanong ni Drew. Alam niyang honor students ang mga anak niya pero he didn't expect them to be this smart about real life situations. Nagtinginan ang kambal at saka ngumiti at tumango sa kanilang ama. Napatingin si Drew sa bitbit na whiteboard ng mga anak niya kanina. “Kaya pala may dala-dala kayong gan'yan." Tumayo ang kambal sa harap ng whiteboard na kinuha nila mula sa kwarto ni Blake. Doon, iginuhit nila ang kanilang plano. "Unang-una," simula ni Drake. "Kailangan po nating makalapit kay Mommy nang hindi malalaman ni Zuko Altrovi." "P’wede ba iyon?" tanong ni Drew. Kunwari ay walang ideya sa mga sinabi ng mga anak niya. Hinahayaan niya munang ilatag ng mga ito ang nabuo ng mga itong plano. "Opo," sagot ni Blake. "Ayon po sa aming research, si Mommy ay regular na pumupunta sa isang art gallery sa Makati tuwing Martes at Huwebes. Mahilig pa rin po siya sa paintings tulad ng dati." Napangiti si Drew. Kahit nawala ang alaala ni Iya, may mga bagay pa ring nanatili rito. "Doon po natin siya lalapitan," patuloy ni Drake. "Pero hindi po siya ang lalapit sa atin." "Anong ibig mong sabihin, Drake?" tanong ulit ni Drew, kunwari ay interesadong-interesado siya sa plano ng kambal. Ang totoo, nag-iisip na rin siya ng magandang paraan para makalapit siya kay Iya nang hindi napapansin ni Zuko. "Kami po! Kami ang lalapit kay Mommy ," sabay na sagot ng kambal. "Hindi," agad na tutol ni Drew. "Masyadong mapanganib." "Daddy, pakinggan mo po muna kami," sabi ni Blake. "Si Mommy po ay may amnesia. Kung ikaw po ang lalapit sa kaniya, matatakot siya. Pero kung kami, baka may maalala siya. At hindi niya po agad kami itataboy dahil mga bata lang po kami." "At dahil kami po ay kaniyang mga anak," dagdag ni Drake. "At ayon sa mga medical articles na binasa namin, ang isang ina ay may natural na koneksyon sa kaniyang mga anak kahit na may amnesia pa siya." Natahimik si Drew. Pinag-isipan niya ang sinabi ng kaniyang mga anak. May punto sila pero bilang isang ama, hindi niya kayang ilagay sa panganib ang kambal. "At saka," patuloy ni Blake. "May back-up plan po tayo. Si Tito Gibo!" Napatingin si Drew kay Gibo—ang kaniyang kanang kamay at mapagkakatiwalaang kaibigan. Si Gibo ay dating miyembro ng intelligence community. Alam nito ang lahat tungkol sa mga taong tulad ni Zuko. "Gibo?" tawag ni Drew. Pumasok si Gibo sa opisina. Mukhang seryoso rin siya. "Narinig ko na ang plano ng mga bata. At sa tingin ko, ito ang pinakamagandang paraan." "Pero—" "Sir Drew," putol ni Marcus. "Kilala mo ako. Hindi ko ipapahamak ang mga inaanak ko. Pero tama sila. May amnesia si Iya at hindi siya maniniwala sa iyo dahil sa tatlong taon na pagkontrol at pagmamanipula sa kaniya ni Zuko. Pero sa mga anak niya, ibang usapan na iyon." Napabuntong-hininga si Drew. Tiningnan niya ang kambal. Ang mga mata ng mga ito ay puno ng pag-asa at determinasyon. "Ano ang eksaktong plano?" tanong ni Drew. Ngumiti si Drake. Binuksan niya ang kaniyang tablet at ipinakita ang isang dokumento. "Una, kailangan po nating malaman kung gaano kalalim ang kontrol ni Zuko kay Mommy. Kaya magpapakilala po kami bilang mga batang mahilig sa art. Sa gallery. Hindi po namin sasabihin agad na anak niya kami." "Kapag nagkaroon na po ng koneksyon si Mommy sa amin," patuloy ni Blake. "Unti-unti po naming ipapakilala ang mga bagay na dati niyang gusto. Mga kanta. Mga pagkain. Mga lugar. Para magising po ang kaniyang mga ala-ala." "At kapag may konting pag-asa na," sabi ni Drake. "Doon ka na po papasok, Daddy." "Paano?" tanong ni Drew. Ngumiti nang may pag-asa si Blake. "Dad, tandaan mo noong sinabi ni Mommy na para lang sa'yo ang giling-giling niya?" Napakunot ang noo ni Drew. "What the hell? Narinig niyo ‘yon at natandaan niyo pa talaga?” Hindi niya maaari kung matatawa ba siya o magagalit sa mga anak niya pero sa huli ay napangisi siya. "Ganoon din po ang gagawin natin," sabi ni Drake. "Pero sa mas malaki pong paraan. Magpo-propose ka po ulit sa kaniya. Gaya ng dati. Sa lugar kung saan una po kayo unang nagkakilala. O kaya, kung paano po nag-umpisa ang inyong pag-iibigan." "She's my former secretary," bulong ni Drew. "And our first bonding happened at Baguio." "Tama po," sabi ni Blake. "Kung may natitira pa pong alaala si Mommy tungkol sa inyong pag-ibig, sa inyong opisina po iyon magigising." Tumayo si Drew. Tiningnan niya ang kambal. Hindi niya akalaing ang kaniyang mga anak na mas matapang at mas matalino pa pala kaysa sa inakala niya. "Sige," sabi ni Drew. "Gagawin natin ang plano niyo. Pero may isang kondisyon." "Ano po iyon, Daddy?" tanong ng kambal. "Kung sa anumang oras ay makaramdam kayo ng panganib, kailangan niyong lumayo agad. Walang pagtatanong. Walang pag-aatubili. Ang kaligtasan niyo ang pinakamahalaga. You need to distance yourself from Zuko and his men. Hindi niyo dapat makuha ang atensyon nila. Maliwanag?” Tumango ang kambal. "Deal," sabi ni Drake. "Deal," sabi ni Blake.Hindi pa rin bumababa ang mataas na lagnat ng kambal. Nakatayo si Drew sa gilid ng kama habang nakalagay ang mga kamay sa kaniyang bulsa, matigas ang mukha pero bakas ang matinding pagod sa kaniyang mga mata. Nakaitim siyang polo shirt na may nakatupi na mga braso, at gulo-gulo ang kaniyang buhok—isang bagay na bihirang mangyari sa isang taong tulad niya na laging maayos at pormal."Sir Drew, ayaw po talagang kumain nina Blake at Drake," nag-aalalang ulat ni Aling Beth habang hawak ang tray ng lugaw at mainit na tubig. "Kahit 'yong paborito nilang pancake, tinatanggihan nila. Tubig lang ang naiinom nila tapos umiiyak na naman kapag nakakatulog."Lumapit si Drew sa kama. Lumuhod siya sa pagitan nina Blake at Drake at dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Blake. Nagdilat ng kaunti ang mga mata ng bata, mamula-mula ang kaniyang mga pisngi at tuyo ang kaniyang mga labi."Daddy..." mahinang bulong ni Blake, paos ang boses. "Si Ate Iya... gusto ko po si Ate Iya...""Ako rin, Daddy..." pabulon
Nang maiparada ni Drew ang kaniyang sasakyan sa garage ng rest house. Lumingon siya sa likod. Nakasandal pa rin si Blake sa gilid ng pinto habang si Drake naman ay nakalukot ang katawan sa upuan. Pareho pa ring tulog na tulog ang dalawa. Halatang pagod na pagod ang mga ito.Bumaba si Drew at maingat na binuksan ang pinto ng backseat. Ayaw na niyang gisingin ang dalawa dahil alam niyang kapag nagising ang mga ito at na-realize na wala na si Iya.Inuna niyang buhatin si Blake. Isinabit niya ang maliit na braso ng anak sa kaniyang balikat habang maingat na inaalalayan ang likod nito. Isinunod niyang kargahin si Drake sa kabilang bisig. Dahil lumalaki na ang kambal, medyo mabigat na silang dalawa, pero pilit na itinuwid ni Drew ang kaniyang lakad papasok sa bahay."Mr. Revamonte, tulungan ko na po kayo—" nag-aalalang salubong ni Aling Beth mula sa may sala."Huwag na, Aling Beth, kaya ko na," mahinang pabulong na sagot ni Drew para hindi magising ang kambal. "Kumuha na lang po kayo ng mal
Matapos silang kumain, nanatili pa sila ng kaunting oras sa restaurant habang umiinom ng fruit shake ang kambal. Pinagmamasdan ni Iya ang paligid: ang malalaking glass window na nakaharap sa magandang tanawin at ang malamig na simoy ng hangin na pumasok nang bahagyang binuksan ng waiter ang pinto patungo sa veranda.Mula sa kabilang dulo ng mesa, pormal na inilapag ni Drew ang kaniyang napkin at tumingin sa kaniyang oras. Wala pa ring ngiti sa kaniyang mukha, pilit na pinapanatili ang pader sa pagitan nila ni Iya."Tapos na ba kayong kumain?" tanong ni Drew sa mababang tono, habang nakatitig sa dalawang bata. "Baka gusto niyo nang umuwi para makapagpahinga?""Daddy, ayaw pa po namin!" mabilis na apela ni Blake habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Iya. "P’wede po bang mamasyal muna tayo sa may park o kaya maglakad-lakad muna kasama si Ate Iya?""Oo nga po, Daddy," pagsang-ayon ni Drake habang inaayos ang kaniyang salamin. "Maaga pa naman po. Ayaw pa naming maghiwalay kay Ate Iya."
Pabalik-balik ang tingin ni Iya sa salaming pinto ng tindahan. Mula sa kaniyang p’westo sa cashier, nakikita niya ang itim na sasakyan ni Drew na nakaparada sa tapat. Sa kalapit na coffee shop na may outdoor seating, nakaupo si Drew habang may hawak na tasa ng kape. Wala itong hawak na laptop, walang earpiece, at sa tuwing gagalaw ang dalawang bata sa maliit na sidewalk malapit sa kaniya, nakatutok lang ang tingin nito sa kanila.Nakita pa ni Iya kung paano inayos ni Drew ang gulo-gulong buhok ni Blake at kung paano nito inakbayan si Drake habang may itinuturo ang bata sa kalangitan. May kakaibang init na gumapang sa puso ni Iya habang pinagmamasdan ang mag-aama mula sa malayo.‘Marunong din naman pala siyang maging mabuting tatay,’ isip ni Iya habang nag-i-scan ng mga paninda sa counter. ‘Kailangan lang talaga niyang paalalahanan.’Eksaktong alas-tres ng hapon, natapos ang shift ni Iya. Pinalitan na siya ng kaniyang sumunod na kasama sa trabaho. Nagpalit siya ng damit sa staff room,
Bago pa man makareact si Iya, mabilis na tumakbo ang dalawa patungo sa kaniya. Yumakap si Blake sa kaniyang baywang habang si Drake naman ay yumakap nang mahigpit sa kaniyang bisig. Sa sobrang lakas ng pagtakbo ng kambal, napaatras nang kaunti si Iya at halos maipatong ang kamay sa ulo ng dalawa para hindi sila matumba."Blake? Drake?" gulat na gulat na sambit ni Iya, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa dalawang bata. Pakiramdam niya ay tumalon ang kaniyang puso sa matinding gulat at saya nang marinig uli ang tawag sa kaniya ng mga ito, pero agad siyang napatingin sa paligid."Mommy, akala namin wala ka na rito!" Umiiyak na sa tuwa si Blake habang nakatingala siya kay Iya. "Akala namin galit ka sa amin ni Daddy!""Mommy, hinanap ka talaga namin ngayong umaga," dugtong ni Drake habang nakakapit pa rin nang mahigpit.Nanlamig ang mga pisngi ni Iya sa tawag ng dalawa lalo na't nararamdaman niyang may nakatitig sa kaniya mula sa ‘di-kalayuan. Nang mag-angat siya ng tingin, nagtagpo
Mas maagang nagising si Drew kaysa sa kaniyang nakasanayan. Pagkababa ng kaniyang mga paa mula sa kama ay inabot niya agad ang kaniyang celllphone. Sa halip na buksan ang kaniyang corporate email o tingnan ang mga bumubuhos na financial report, dinala niya ang kaniyang sarili sa listahan ng mga contact at tinawagan ang numero ng kaniyang head secretary.Ilang ring lang ay sinagot na agad ito sa kabilang linya. "Good morning, Mr. Revamonte.""Secretary Kim, makinig ka," pormal at walang paloy-paloy na utos ni Drew habang naglalakad patungo sa bintana ng kaniyang kwarto. "I-put on hold mo ang lahat ng online meetings ko ngayong araw at sa mga susunod pang araw ngayong linggo. Burahin mo ang lahat ng nakaschedule sa calendar ko."Napatigil ang secretary sa kabilang linya, halatang nabigla sa hindi inaasahang utos ng kaniyang workaholic na boss. "Sir? Paano po 'yong emergency board meeting natin ngayong hapon para sa bagong project? At 'yong presentation sa mga foreign investors bukas?""







