Kabanata 5

Nang matanggap ang mensahe ni Drew, mabilis nang lumabas ng gallery ang kambal at patakbong patungo sa nakaparadang sasakyan kung saan naghihintay si Gibo. Halatang bakas sa mga mukha nina Blake at Drake ang halong kaba at matinding pag-asa.

Nang makapasok sila sa backseat, agad na lumingon si Gibo sa kabilang salamin. “Naging maayos ba ang lahat? Walang nakapansin sa inyo na mga tauhan ni Zuko?”

“Safe po kami, Kuya Gibo!” sagot ni Blake habang hawak-hawak ang calling card na ibinigay ng kaniyang ina. “Nakuha po namin ang numero ni Mommy. At ang maganda pa po, nabanggit niya na may kakaiba siyang nararamdaman tuwing nakakakita ng mga painting ng Baguio!”

Napangiti nang bahagya si Gibo at pinalakad na ang sasakyan. “Magandang balita ‘yan. Ibig sabihin, nag-iiwan ng bakas ang mga alaala niya kahit pilit na pinalalabo ng mga gamot o manipulasyon ng Altrovi Syndicate.”

Habang bumabyahe sila pabalik sa mansyon, abala si Drake sa pag-aaral ng calling card. Naka-print doon ang pangalang Iya Altrovi,  isang bagay na nakapagpapainit ng dugo ng kambal. Hindi dapat Iya Altovi ang nakalagay roon kung hindi Iya Revamonte. Ngunit alam nilang kailangan nilang maging maingat at hindi pa ito ang panahon para ibunyag ang lahat.

“Drake,” mahinang bulong ni Blake. “Kailangan nating iparating agad kay Daddy ang tungkol sa Baguio. Kung doon naganap ang unang mahalagang bonding nila noong sekretarya pa lang si Mommy, iyon ang pinakamagandang lugar para unti-unting buksan ang mga nakatagong alaala ni Mommy.”

“Tama ka,” sang-ayon ni Drake. “Pero paano natin mapapapayag si Zuko na payagan si Mommy na sumama o pumunta sa Baguio? Protektado at binabantayan siya ng mga tauhan nito.”

Isang matalinong ngiti ang sumilay sa labi ni Blake habang tinititigan ang kaniyang tablet. “Hindi natin kailangang direktang ilayo si Mommy kay Zuko sa ngayon. Gagamitin natin ang sarili niyang hilig sa sining. Magpaplano tayo ng isang eksklusibong exhibition o art auction sa Baguio gamit ang mga affiliate company nina Daddy at Uncle Gideon. Siguradong hihilingin ni Mommy na dumalo roon at hindi makakatanggi si Zuko dahil gusto niyang panatilihin ang imahe bilang isang supportive husband.”

Nang makarating sila sa opisina ng kaniyang ama kinagabihan, nakatitig si Drew sa malaking bintana habang hawak ang lumang wedding ring ni Iya. Agad na tumakbo ang kambal sa kaniyang tabi at inilatag sa mesa ang kanilang naging hakbang.

Inilagay ni Blake ang calling card sa tapat ng kaniyang Daddy Drew. 

“Dad, ito na ang susi. Nakausap na namin siya. Alam na rin namin na tumutugon ang puso niya sa mga alaala ng Baguio.”

Tumingin si Drew sa numero ng kaniyang asawa. Nanginginig ang kaniyang mga daliri nang hawakan ito. Habang pinagmamasdan niya ang dalawang anak na buong-pusong lumalaban para sa kaniyang pamilya, mas lalong tumibay ang determinasyon sa kaniyang mga mata.

“Salamat, mga anak,” mahinang sabi ni Drew sabay yakap nang mahigpit sa kambal. “Nagawa ninyo ang unang bahagi. Ako naman ang gagawa ng kasunod. Ihahanda ko ang lahat para sa Baguio. Bubuuin natin ulit ang pamilya natin, kahit ano pang sakripisyo ang kailangan kong gawin laban kay Zuko.”

Pagkatapos ng mahabang usapan nila sa opisina ng kaniyang ama, umakyat na sina Blake at Drake sa kani-kanilang kwarto. Dahil malaki ang mansyon at masyadong naging tahimik ang buhay nila simula nang mawala ang ina nila, nagpasya ang kambal na magsama na lang muna sa kwarto ni Drake.

Pagpasok nila, agad na isinarado ni Blake ang p***o habang si Drake naman ay dumiretso sa may study table para kunin ang isang lumang hard drive. Inisaksak niya ito sa kaniyang laptop at pinalabas ang display sa malaking TV monitor na nakasabit sa tapat ng kaniyang kama.

“Blake, panoorin natin ang video noong ikalimang kaarawan natin,” mahinang sabi ni Drake habang gumagalaw ang mga daliri sa mouse. “Naisip ko lang... iyon ang huling beses na nakasama natin si Mommy nang buo.”

Lumapit si Blake at umupo sa tabi ng kapatid sa gilid ng kama. “Sige. Minsan kasi pakiramdam ko nakakalimutan ko na kung paano tumawa si Mommy sa personal. Sa mga larawan lang kasi natin siya nakikita araw-araw.”

Pindot ni Drake ang play button. Lumabas sa screen ang isang malinaw na video mula limang taon ang nakalipas.

Naka-cream dress si Iya, nakalugay ang mahabang buhok, at kitang-kita ang malaking ngiti habang hawak ang dalawang birthday cake. Sa tabi niya, nakatayo si Drew na nakatatawa ang hitsura dahil may suot na kulay bughaw na party hat. Rinig na rinig ang boses ni Iya sa video:

“Happy birthday, my little angels! Oh, Blake, Drake, dahan-dahan sa pag-ihip ng kandila, baka mauna pa ang daddy niyo sa pagkuha ng frosting!”

“Honey, sinisisi mo na naman ako,” biro ni Drew sa video habang niyayakap si Iya mula sa likod. “Gusto ko lang namang siguraduhin kung masarap ‘yong cake para sa mga anak natin.”

“Asus, nang-agaw ka lang ng strawberry eh!” sagot ni Iya habang tumatawa at kinukurot nang marahan ang pisngi ni Drew.

Habang pinapanood ng kambal ang video, pilit na ngumiti si Blake, pero mabilis na napalitan iyon ng bahagyang lungkot. Lumapit siya nang kaunti sa screen at pinagmasdan ang mukha ng kaniyang ina.

“Tingnan mo si Mommy dito, Drake,” sabi ni Blake. “Ang saya-saya ng mga mata niya. Ibang-iba sa nakita natin sa gallery kahapon. Para bang nung nakita natin siya kay Zuko, parang may kulang. Parang napapagod siya.”

“Kasi hindi iyon ang totoong buhay niya,” sagot ni Drake habang nakatitig din sa monitor. “Pinilit siyang baguhin ng lalaking ‘yon. Kaya nga tayo narito, ‘di ba? Para ibalik sa kaniya ang buhay na nararapat para sa kaniya.”

Inilipat ni Drake ang video sa isa pang clip. Dito naman, nasa loob sila ng sasakyan papuntang pamilihan. Si Iya ang nagmamaneho nang dahan-dahan habang kumakanta ng pambatang awitin, at ang dalawang bata sa backseat ay tuloy-tuloy ang pagsabay sa kaniya gamit ang mga kulay-pulang toy microphone.

“Naaalala mo pa ba ‘to, Drake?” tanong ni Blake. “Tuwing ihahatid tayo ni Mommy sa eskwelahan, ayaw niyang tahimik ang biyahe. Sinasabi niya palagi na kapag kumakanta tayo sa umaga, mas nagiging maganda ang buong araw natin.”

“Oo naman, natatandaan ko pa,” tugon ni Drake habang bahagyang tumatawa. “Tapos papagalitan niya si Daddy kasi ginagaya ni Daddy ‘yong boses ng baritonong kumakanta sa radyo para lang patawanin tayo.”

Natahimik ang dalawa nang matapos ang maikling clip. Nagpadala ng panibagong katahimikan ang silid. Inilapag ni Drake ang remote sa kama at isinandal ang likod sa mga unan.

“Blake?” tanong ni Drake habang nakatingin sa kisame.

“Ano ‘yon?”

“Sa tingin mo... gaano pa katagal bago tayo uli maging ganito?”

Pumikit nang kaunti si Blake at inisip ang naging pag-uusap nila sa kaniyang ina sa art gallery. “Hindi ko alam. Pero ramdam ko na malapit na. Narinig mo naman ang sinabi niya kahapon, ‘di ba? Sabi niya, maaaring makalimot ang isip pero ang puso, hindi nakakalimot. Nakita ko sa mga mata niya na may naramdaman siya nung hawak natin ang kamay niya.”

“Pano kung magalit siya sa atin kapag nalaman niya ang buong katotohanan tungkol kay Zuko?” pag-aalala ni Drake. “Baka magulat siya nang husto kapag nalaman niyang tatlong taon siyang niloloko ng taong pinagkakatiwalaan niya.”

“Nag-aalala rin ako doon,” pag-amin ni Blake. “Pero mas matakot tayo kung maiwan siya roon nang matagal. Sabi nga ni Daddy, protektahan natin si Mommy kahit ano'ng mangyari. Kaya kahit magalit man siya sa mga mangyayari sa umpisa, alam kong maiintindihan niya rin tayo kapag nagbalik na ang lahat ng alaala niya.”

Yumakap si Drake sa isang unan at tumingin sa nakapatay na ngayong TV monitor. “Sana lang talaga maging maayos ang plano natin sa Baguio. Ayoko nang makitang malungkot si Daddy tuwing gabi habang nakatitig sa lumang wedding ring nila.”

“Maging maayos ‘yon, Drake,” matatag na sabi ni Blake sabay tapik sa balikat ng kaniyang kapatid. “Basta magkasama tayo ni Daddy, mabubuo rin uli ang pamilya natin. Matutulog na ako, kailangan natin ng lakas para sa susunod na mga araw.”

“Sige. Mag-ingat tayo sa mga susunod nating galaw,” huling sabi ni Drake bago pinatay ang ilaw sa gilid ng kaniyang kama, habang pareho silang umaasa sa darating na bukas.