Se connecter“A…ah…” Hindi ako makahanap ng sasabihin. Buong gabi akong naiinis dahil may girlfriend na siya, pero ngayon wala na. Mas mabuti pa, hindi na niya ginawa. Magbabago ba iyon ng mga bagay? Bago kahapon, sinabi ko sa sarili ko na hindi ko na ulit tatahakin ang landas na ito. Tapos isang araw kasama ko si Taylor at narito na ako.“Hindi 'yan pagtanggi, at hindi kita hahayaang mag-isip ng isang milyong dahilan para bigyan ako ng isa,” sabi niya at pagkatapos ay hinalikan niya ako at inalis ang pagpipilian.Itutulak ko sana siya pabalik, pero sa halip ay hinawakan ko ang harap ng kanyang damit. Dumausdos ang kanyang kamay sa aking buhok, hinila ang aking ulo paatras para palalimin ang halik. Bumukas ang aking mga labi nang dumausdos ang kanyang dila sa tahi, at napaungol ako.“Naku, ang sarap mo.”“Toaster strudel. Ang icing.” Ngumiti siya sa aking walang kabuluhang tugon. Naku, hindi ko ba basta-basta tinanggap ang papuri?“Ikaw pala. Natumba ako kagabi kakaisip sa bibig mo.”“Taylor!”“Ta
“Mukha kang basura,” sabi ni Mace nang pumasok siya sa opisina ko.“Mabuti naman, dahil pakiramdam ko ay basura ako, at ayaw kong hindi bumagay sa kasuotan ko.” Naririnig ko ang masungit na sarkasmo sa sarili kong mga tainga, kaya naiisip kong mas malala pa ang dating nito sa kanya.“Teka, hindi naman pala puro masamang balita kagabi,” sinubukan niyang sabihin, pero umiling ako.Sa aming pagkikita kagabi, ikinuwento sa amin ni Nelly ang natuklasan nila ng kanyang asawang si Dave, at sa ngayon ay hindi pa gaanong halata. Ang taong pinakahinala niya ay si Lionel Jenkins, o Jinx gaya ng tawag namin sa kanya sa opisina. Siya ay unang nagtrabaho sa aming ama mga tatlumpung taon na ang nakalilipas at siya ang pinuno ng aming departamento ng pagsingil. Sumasang-ayon kami ni Mace na hindi siya iyon dahil malapit siya sa aming pamilya at may sarili siyang pera. Hindi niya kailangang magnakaw sa kumpanya, at sa palagay ko ay hindi niya rin kaya iyon.Hindi sumang-ayon si Nelly pero wala rin siy
Kung hindi lang dahil sa mga kuting, hindi sana ako uuwi ngayon. Gagawin ko ang lahat para maging abala ako para hindi ko maisip si Taylor at lahat ng maaaring ginagawa niya kasama siya.Ang tanga ko talaga. Paano ko hinayaan ang sarili kong mahulog muli sa parehong butas? Ang bait niya ngayon, at sumpa man, nagkaroon kami ng ilang sandali ng matamis na bagay. Gagawin kong mas nasa isip ko ang araw na ito kaysa sa dati. Malinaw na ang imbitasyon sa hapunan ay dapat na isang bagay ng pagkakaibigan. Hindi si Taylor ang tipo ng taong manloloko, pero ano ba ang halik na iyon noon?Sigurado akong mas gugustuhin niyang walang tensyon sa pagitan ng dalawang pamilya, at ang aming pagtatalo ay matagal na. Hindi ko alam kung paano ito puputulin, pero baka sinusubukan niyang ayusin ito. Diyos ko, ngayon ay mas nalilito ako kaysa dati.Pumunta ako sa maliit na coffee shop sa kanto mula sa aming apartment at umorder ng mainit na tsokolate at isang hiwa ng banana nut bread. Ngayon, kapag tinanong n
“Bakit ka nakangiti?” tanong ni Jasmine pagpasok ko sa conference room.“Dahil gabi ng ramen. Kunin mo na ang mga gamit mo.”Tumingin siya sa laptop niya at sa lahat ng files niya na nakakalat sa paligid niya. “Nagtatrabaho pa ako.”“Magkita tayo mga bata bukas,” sabi ni Craig bago siya umalis sa upuan niya at naglakad papunta sa pinto. Hindi na niya kailangang sabihan pa.“Tara na, sarado na ang opisina, at hindi niyo ito matatapos ngayong gabi.” Tinignan niya ako na parang gusto niyang tumaya, at umiling ako. “Tara na. Kung hindi tayo naroon ng alas-siyete, hindi nila tayo uupoin.”“Sino ang nagsabing sasama ako sa inyo sa hapunan?” Sa wakas ay tumayo siya at kinuha ang mga gamit niya.“Sabi ko, at alam kong hindi sasama sa inyo si Briar sa hapunan ngayong gabi.”“Sabi nila kung makikinig ka sa mga usapan, hindi mo magugustuhan ang maririnig mo.” Tinitigan ako ni Jasmine nang masama, at sana masabi ko sa kanya kung gaano siya ka-cute kapag ginagawa niya iyon."Hindi naman 'yan basta
“Talagang sinusubukan ninyo ang lahat ng bagay.” Nagulat ako na napakaraming account para sa milyun-milyong iba't ibang bagay.Alam kong sina Taylor at Mace ang pumalit sa family law firm, at kilala na ito bago pa man nila ito makuha, pero nadoble na nila ang paglago ng firm. Sa isang mabilis na tingin, masasabi kong talagang may nagawa silang dalawa gamit ang ibinigay sa kanila.“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Taylor. Sa tuwing susulyap ako mula sa aking laptop, nakatitig siya sa akin, at hindi ito nakakatulong sa aking konsentrasyon. Nalulula na ako sa presensya niya.“Marami naman,” bulong ni Craig bilang pagsang-ayon.“Maaari mo ba akong paliwanagan?” May bahid ng lungkot ang tono ni Taylor, pero sa palagay ko ay sanay na siya sa mga taong mabilis na sumasagot sa kanya.“Mayroon kang mga abogado sa halos lahat ng larangan. Napakalaki ng firm.”“Oo. Gusto namin ni Mace na kayanin ang anumang kailanganin ng isang kliyente. Mula sa isang kasong kriminal hanggang sa diborsyo o si
“Maaga ka nandito,” sabi sa akin ni Mace, at tinaasan ko siya ng kilay. “Sige, maaga rin ako nandito.”“Maliban na lang kung para sa akin ang sobrang kape na nasa kamay mo, puwede ka nang umalis.”Ngumisi siya habang inilalagay ito sa mesa ko. “Para sa iyo ito.” Humigop siya ng sarili niya at pagkatapos ay binigyan ako ng isa pang nakakaalam na ngiti. “Excited ka nang makita si Jasmine?”“Huwag kang mag-alala. Sigurado akong darating si Briar balang araw,” sabi ko, at nawala ang kanyang ngiti nang maging seryoso siya.“Sa tingin mo ba talaga ay darating siya?”“Alam mo rin na alam kong hindi puwedeng magkahiwalay silang dalawa nang higit sa ilang oras.”“Hindi tulad ng ibang taong kilala natin,” walang ekspresyon niyang sabi.Alam kong pareho lang kaming masama, pero pinili kong balewalain ang sinabi niya. “Tatawagan kita pagdating niya,” alok ko, at tumango siya.“Magkita tayo.” Lumingon si Mace papunta sa kanyang opisina, at kinuha ko ang kape na naiwan niya.Hawak ang aking inumin







