Chapter 2

CASSANDRA POV

Ang biyahe patungo sa probinsya ay tila ba walang katapusan. Habang pinagmamasdan ko ang pagbabago ng tanawin mula sa bintana ng sasakyan—mula sa matatayog na gusali ng lungsod patungo sa mga luntiang bukirin at puno ng niyog—hindi ko maiwasang maalala ang lahat ng nangyari sa nakalipas na dalawang taon.

Naalala ko ang unang araw na nakilala ko si Sebastian. Nasa isang business party kami noon, kasama ang aking mga magulang. Siya ang pinakamagandang nilalang na nakita ko sa aking buhay—matangkad, guwapo, at may kakaibang awtoridad sa kaniyang pagkilos. Nang magtagpo ang aming mga mata, naramdaman ko agad ang kakaibang kuryente sa aking katawan. Akala ko noon ay pag-ibig na iyon. Akala ko ay tadhana na kaming dalawa.

Ngunit ngayon, alam ko na ang totoo. Ang lahat ng iyon ay isang ilusyon lamang. Isang palabas na itinanghal ng aming mga pamilya para sa kanilang sariling kapakanan. Ang kasal namin ay hindi bunga ng pag-ibig, kundi bunga ng isang kasunduan sa negosyo. At ako ang naging tanga na naniniwala na mayroong pag-ibig sa pagitan namin.

"Ms. Fuentes, malapit na po tayo," sabi ng drayber na ipinadala ng mga tauhan ni Sebastian para ihatid ako sa probinsya.

Tumango ako at ibinalik ang tingin sa bintana. Ang bahay na ibinigay sa akin ni Sebastian ay nasa isang tahimik na bayan sa Laguna. Ayon sa kaniya, ito ay isang simpleng bahay na may malaking bakuran, malayo sa ingay at gulo ng lungsod. Noong una, inisip ko na baka gusto niya lang akong itago sa malayo para hindi ko makita ang kasiyahan niya kasama si Isabella. Ngunit ngayon, habang papalapit kami, napagtanto ko na baka ito rin ang pagkakataon ko para makapagpahinga at makapagsimula ulit.

Nang makarating kami sa destinasyon, namangha ako sa nakita ko. Ang bahay ay hindi lamang simpleng bahay—ito ay isang magandang bahay na gawa sa kahoy at bato, napapalibutan ng mga puno ng mangga at mga bulaklak na iba't ibang kulay. May malawak na bakuran sa harap, at sa likod ay may maliit na hardin ng mga gulay at prutas. Ang hangin ay sariwa at may amoy ng lupa at mga halaman, na malayo sa usok at ingay ng lungsod.

Bumaba ako ng sasakyan at huminga nang malalim. Ang sariwang hangin ay pumasok sa aking baga, na tila ba naglilinis ng lahat ng sakit at poot na nararamdaman ko. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kaunting kapayapaan na matagal ko nang hindi nararamdaman.

"Maayos po ba ang lahat, Ms. Fuentes?" tanong ng drayber habang ibinababa ang aking mga maleta.

"Oo, maayos ang lahat," sagot ko, ngumiti nang bahagya sa kaniya. "Salamat sa paghatid sa akin."

Tumango siya at sumakay muli sa sasakyan. Nang makaalis na siya, naiwan akong mag-isa sa harap ng aking bagong tahanan. Kinuha ko ang susi mula sa aking bag at binuksan ang p***o ng bahay.

Sa loob, ang bahay ay simple pero maayos. May malaking sala na may mga kasangkapang gawa sa kahoy, isang kusang kumpleto ang kagamitan, tatlong silid-tulugan, at dalawang banyo. Ang mga bintana ay malalaki, kaya maraming liwanag ng araw ang pumapasok sa loob. Ang bawat sulok ng bahay ay tila ba nagsasabing "bagong simula."

Dinala ko ang aking mga maleta sa pangunahing silid-tulugan at nagsimulang mag-ayos ng aking mga gamit. Habang inilalagay ko ang aking mga damit sa aparador, nakita ko ang isang litrato na nakatago sa ilalim ng aking mga damit. Ito ay litrato namin ni Sebastian noong aming kasal. Nakangiti kami pareho, at ang kaniyang mga mata ay puno ng pagmamahal habang nakatingin sa akin.

Napahawak ako sa aking dibdib. Ang sakit na akala ko ay nawala na ay biglang bumalik na may higit na tindi. Gusto kong punitin ang litrato, gusto kong itapon ito at kalimutan ang lahat tungkol sa kaniya. Ngunit hindi ko magawa. Sa kabila ng lahat ng sakit na idinulot niya sa akin, may bahagi pa rin ng puso ko na nagmamahal sa kaniya.

Isang malakas na katok sa p***o ang nagpabalik sa akin sa realidad. Mabilis kong itinago ang litrato sa ilalim ng unan at pumunta sa p***o. Nang buksan ko ito, nakita ko ang isang babaeng nasa katamtamang edad, nakasuot ng simpleng duster at may dalang basket ng mga prutas.

"Magandang hapon po!" bati niya nang may malaking ngiti. "Ako po pala si Aling Marta, ang kapitbahay niyo rito. Nakita ko po kasing may dumating na sasakyan kanina, kaya naisip ko po na batiin kayo at ibigay itong mga prutas galing sa aming puno."

Tinanggap ko ang basket at ngumiti pabalik sa kaniya. "Maraming salamat po, Aling Marta. Ako po pala si Cassandra Fuentes. Bagong lipat lang po dito."

"Ah, kayo po pala ang tinutukoy nilang magandang dalaga na titira rito," sabi niya, habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. "Napakaganda niyo po talaga, hija. Pero bakit parang malungkot kayo? May problema po ba?"

Hindi ko inaasahan ang kaniyang tanong. Sa loob ng mahabang panahon, walang sinuman ang nagtanong sa akin kung okay lang ba ako. Kahit si Sebastian, noong mga huling araw namin, ay hindi na nagpakita ng kahit kaunting pag-aalala.

"May kaunting problema lang po," sagot ko, pilit na pinapanatili ang aking ngiti. "Pero ayos lang po ako. Magiging maayos din ang lahat."

Tumango si Aling Marta at hinawakan ang aking kamay. Ang kaniyang kamay ay magaspang pero mainit at nagbibigay ng kapanatagan. "Alam ko po ang pakiramdam niyo, hija. Marami tayong pinagdadaanan sa buhay, pero tandaan niyo po na walang pagsubok na hindi nalalampasan. Kung kailangan niyo po ng tulong o may gustong itanong tungkol dito sa amin, nandito lang po ako sa kabilang bahay. Huwag kayong mahihiya."

Maraming salamat po, Aling Marta," sabi ko, at sa pagkakataong iyon, totoo na ang aking ngiti. "Malaking tulong po ang inyong kabutihan."

Nagpaalam si Aling Marta at umalis na. Dinala ko ang basket ng mga prutas sa kusina at inilagay ito sa ibabaw ng mesa. Habang tinitingnan ko ang mga sariwang mangga at saging, naramdaman ko ang kaunting pag-asa sa aking puso. Siguro nga, tama ang desisyon kong pumunta rito. Siguro nga, dito ko mahahanap ang aking sarili ulit.

Sa mga sumunod na araw, sinimulan ko ang aking bagong buhay sa probinsya. Gumising ako nang maaga tuwing umaga, humihinga ng sariwang hangin, at naglalakad-lakad sa paligid ng aming barangay. Nakilala ko ang ibang mga kapitbahay, na lahat ay mababait at matatanggap ako. Tinulungan nila akong ayusin ang aking hardin, tinuruan akong magtanim ng mga gulay, at inanyayahan ako sa kanilang mga simpleng salu-salo.

Isang umaga, habang nagdidilig ako ng mga halaman sa aking hardin, may isang ideya ang pumasok sa aking isipan. Bago ako ikinasal kay Sebastian, nag-aral ako ng arkitektura sa unibersidad. Pangarap ko noon na maging isang matagumpay na arkitekto, na gumagawa ng mga magagandang bahay at gusali. Ngunit nang ikasal ako, itinigil ko ang aking pag-aaral at inialay ang aking buhay sa pagiging asawa ni Sebastian.

Ngayon, wala na siya. Wala na akong ibang inaalala kundi ang aking sarili. At naisip ko, bakit hindi ko ituloy ang aking pangarap? Bakit hindi ko gamitin ang oras na ito para pagbutihin ang aking sarili at abutin ang mga pangarap ko na matagal ko nang ipinagpaliban?

Mabilis akong pumasok sa loob ng bahay at kinuha ang aking lumang mga sketchbook. Nakita ko ang aking mga dating disenyo—mga bahay, gusali, at iba pang istruktura na iginuhit ko noong ako ay nag-aaral pa. Ang bawat guhit ay nagpapaalala sa akin ng aking sigasig at determinasyon noon. At sa sandaling iyon, nagpasya ako.

Itutuloy ko ang aking pag-aaral. Gagawin ko ang lahat para maging isang lisensyadong arkitekto. At balang araw, magiging matagumpay ako sa aking larangan. Hindi para ipagmalaki kay Sebastian, kundi para sa aking sarili. Para patunayan sa sarili ko na kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa at magtagumpay kahit wala siya.

Kinuha ko ang aking cellphone at naghanap ng mga unibersidad na nag-aalok ng kurso sa arkitektura na malapit sa amin. May nakita akong isang kilalang unibersidad sa Lungsod ng San Pablo, na ilang oras lang na biyahe mula sa aming lugar. Agad akong nag-email sa kanilang admission office, nagtanong tungkol sa kanilang mga programa at kung paano ako makakapag-enroll.

Habang hinihintay ang kanilang tugon, nagsimula akong mag-aral ulit. Binuksan ko ang aking mga lumang libro at sinimulang balikan ang mga aralin na matagal ko nang hindi natatandaan. Tuwing umaga, pagkatapos kong mag-alaga ng aking hardin, naglalaan ako ng ilang oras para magbasa at magsanay sa pagguhit. Sa gabi naman, nanonood ako ng mga tutorial sa internet tungkol sa arkitektura at mga bagong diskarte sa disenyo.

Makalipas ang ilang araw, nakatanggap ako ng tugon mula sa unibersidad. Sinabi nila na tinatanggap nila ang aking aplikasyon, at pwede akong mag-enroll para sa susunod na semestre. Ang balitang iyon ay nagbigay sa akin ng labis na kagalakan. Sa unang pagkakataon matapos ang diborsyo, naramdaman ko na may saysay ang aking buhay. Mayroon na akong layunin. Mayroon na akong dahilan para bumangon tuwing umaga at magsumikap.

Nang gabing iyon, habang nakatingin ako sa mga bituin mula sa aking bintana, naalala ko si Sebastian. Hindi na may sakit o poot, kundi may pasasalamat. Dahil kung hindi niya ako itinapon noon, hindi ko mahahanap ang aking sarili. Hindi ko matutuklasan ang aking lakas at determinasyon. At hindi ko maipagpapatuloy ang aking mga pangarap.

"Salamat, Sebastian," bulong ko sa hangin. "Dahil sa ginawa mo, natutunan kong mahalin ang sarili ko. At balang araw, ipapakita ko sa iyo kung ano ang kaya kong gawin."

At sa sandaling iyon, alam ko sa sarili ko na nasa tamang landas na ako. Ang bagong simula na ito ay hindi lamang tungkol sa pagtakas sa aking nakaraan. Ito ay tungkol sa pagbuo ng isang mas magandang kinabukasan para sa aking sarili. At handa na akong harapin ang lahat ng hamon na darating.

 

TO BE CONTINUED