Chapter 4

CASSANDRA POV

Ang araw ng parangal ay dumating nang may halong kaba at pananabik. Nakasuot ako ng simpleng asul na bestida na binili ko gamit ang kaunting ipon ko, at ang aking buhok ay nakatali nang maayos. Habang nakatingin ako sa aking sarili sa salamin, hindi ko maiwasang maalala ang mga panahong nagsusuot ako ng mga mamahaling damit at alahas bilang asawa ni Sebastian. Noon, kahit na magarbo ang aking suot, pakiramdam ko ay walang laman at walang saysay ang aking buhay. Ngunit ngayon, kahit na simple lang ang aking suot, puno ako ng dangal at pag-asa.

Kasama ko sina Liza, Mark, at Aling Marta na pumunta sa lungsod para sa parangal. Si Aling Marta ay tila ba mas masaya pa kaysa sa akin, habang patuloy na pinupuri ang aking tagumpay at pinapaalalahanan akong huwag kalimutan ang aking pinagmulan. Sina Liza at Mark naman ay abala sa pagkuha ng mga larawan at pagpaplano kung saan kami kakain pagkatapos ng seremonya.

"Cassandra, hindi ka ba kinakabahan?" tanong ni Liza habang nasa biyahe kami. "Ang daming sikat na arkitekto at negosyante ang dadalo doon. Baka makilala ka nila at bigyan ka pa ng ibang proyekto!"

"Oo nga, at baka may magandang lalaking arkitekto na makilala ka doon," dagdag ni Mark, na ikinatawa naming lahat.

Ngumiti ako sa kanila, ngunit sa loob-loob ko, may bahagi ng aking puso na kinakabahan. Hindi dahil sa mga sikat na tao na makikilala ko, kundi dahil sa katotohanang babalik ako sa lungsod na iyon—ang lungsod kung saan ako ikinasal, ang lungsod kung saan ako nasaktan, at ang lungsod kung saan naroon si Sebastian.

Hindi ko alam kung magkikita kaming muli. Bahagi ng akin ay umaasa na sana ay hindi, dahil natatakot akong bumalik ang lahat ng sakit ng nakaraan. Ngunit may isa pang bahagi ng aking puso na gustong makita siya—gustong ipakita sa kaniya ang babaeng naging ako matapos siyang iwan.

Nang makarating kami sa venue ng parangal, namangha ako sa laki at ganda ng lugar. Ito ay isang malaking bulwagan na puno ng mga tao—mga arkitekto, inhinyero, negosyante, at iba pang mga propesyonal. Ang mga dingding ay pinalamutian ng mga larawan ng mga nananalong disenyo, kabilang ang aking disenyo ng komunidad na sentro.

"Ms. Cassandra Fuentes?" tawag ng isang babaeng naka-uniporme. "Ako po si Ms. Santos, ang tagapamahala ng programa. Pwede po ba kayong sumama sa akin? Ihahatid ko po kayo sa inyong upuan sa harap."

Sumunod ako kay Ms. Santos, habang sina Liza, Mark, at Aling Marta ay pumunta sa kanilang mga upuan sa panonood. Habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang mapansin ang mga tingin ng mga tao sa akin. May mga ngumingiti, may mga kumakaway, at may mga nagbubulungan. Pakiramdam ko ay isang bituin ako sa gitna ng karamihan—isang pakiramdam na hindi ko kailanman naramdaman noong ako ay asawa pa ni Sebastian.

Nang maupo ako sa aking upuan, tiningnan ko ang buong bulwagan. Sa gitna ng mga taong nag-uusap at nagtatawanan, biglang nakita ko ang isang pamilyar na pigura sa pinakadulong bahagi ng bulwagan.

Nanigas ako sa aking kinauupuan.

Si Sebastian.

Nakasuot siya ng itim na suit na lalong nagpagwapo sa kaniya. Kasama niya si Isabella, na nakasuot ng mamahaling pulang bestida at nakakapit nang mahigpit sa kaniyang braso. Ang kanilang presensya ay tila ba nagpadilim sa buong bulwagan para sa akin. Ang lahat ng saya at pananabik na nararamdaman ko kanina ay biglang napalitan ng takot at sakit.

Bakit siya nandito? Bakit kailangang sa araw na ito pa kami magkita?

Naramdaman yata ni Sebastian ang aking mga tingin, dahil bigla siyang lumingon sa direksyon ko. Nagtagpo ang aming mga mata. Nakita ko ang gulat sa kaniyang mga mata, na mabilis ding napalitan ng kung anong emosyon na hindi ko matukoy. Tinitigan niya ako nang matagal, tila ba hindi siya makapaniwala na nandito ako sa harap niya.

Mabilis kong ibinaling ang aking tingin sa ibang direksyon, pilit na pinapanatili ang aking katinuan. Hindi ko siya hahayaang makita na nanginginig pa rin ako sa kaniyang presensya. Hindi ko siya hahayaang malaman na hanggang ngayon, may bahagi pa rin ng puso ko na nasasaktan dahil sa kaniya.

Nagsimula ang seremonya, at isa-isa nang tinawag ang mga nanalo. Nang tawagin ang aking pangalan, tumayo ako mula sa aking upuan at naglakad patungo sa entablado. Ramdam ko ang mga tingin ng lahat ng tao sa akin, lalo na ang tingin ni Sebastian na tila ba nakasunod sa bawat galaw ko.

"Binabati kita, Ms. Fuentes," sabi ng CEO ng kumpanya na nag-organisa ng paligsahan habang ibinibigay sa akin ang tropeo at tseke. "Ang iyong disenyo ay tunay na kahanga-hanga. Inaasahan namin ang pakikipagtulungan sa iyo sa hinaharap."

"Maraming salamat po," sagot ko, ang aking boses ay matatag sa kabila ng kaba na nararamdaman ko. "Ang tagumpay na ito ay hindi lamang para sa akin, kundi para sa lahat ng mga taong nawalan ng pag-asa ngunit muling bumangon. Nais kong patunayan na kahit gaano pa kalalim ang pagbagsak mo, laging may pagkakataon na magsimula ulit."

Nagtapos ang aking maikling talumpati sa palakpakan ng lahat ng tao sa bulwagan. Habang bumababa ako ng entablado, nakita ko si Sebastian na nakatayo pa rin sa kinalalagyan niya, ang kaniyang mga mata ay hindi pa rin nawawala sa akin. May kung anong kislap sa kaniyang mga mata na hindi ko maipaliwanag—marahil ay paghanga, marahil ay pagsisisi, o marahil ay pareho.

Pagkatapos ng seremonya, maraming tao ang lumapit sa akin para batiin ako at magtanong tungkol sa aking disenyo. Nakipag-usap ako sa kanila nang may ngiti sa aking mga labi, pilit na ipinagkakait ang aking atensyon kay Sebastian na alam kong nasa malayo pa rin at nakatingin sa akin.

"Cassandra," tawag ng isang pamilyar na boses sa aking likuran.

Huminga ako nang malalim bago lumingon. Nakatayo sa harap ko si Sebastian, ang kaniyang mukha ay seryoso at ang kaniyang mga mata ay puno ng emosyon. Sa likuran niya, nakita ko si Isabella na nakatingin sa amin nang may galit at inggit.

"Mr. Knight," bati ko nang malamig, inilabas ang aking propesyonal na tono. "Nagulat akong makita ka rito. Hindi ko akalain na interesado ka sa mga ganitong kaganapan."

"Hindi ko rin akalain na ikaw pala ang sikat na arkitekto na nanalo sa paligsahan," sagot niya, ang kaniyang boses ay paos at puno ng pagsisisi. "Ikaw... napakaganda mo. At napakahusay mo. Hindi ko akalain na ganito ka kagaling."

"Maraming bagay ang hindi mo alam tungkol sa akin, Mr. Knight," sagot ko, pinapanatili ang lamig sa aking boses. "Tandaan mo, ang lahat ng ito ay nangyari dahil sa pagtatapon mo sa akin limang taon na ang nakalilipas. Kaya kung may dapat kang pasalamatan, ang sarili mo lang."

Nakita ko ang sakit sa kaniyang mga mata sa aking mga sinabi. "Cassandra, alam kong marami akong pagkukulang. Alam kong nasaktan kita nang sobra. Pero... maaari ba tayong mag-usap? May mga bagay akong gustong sabihin sa iyo. Mga bagay na dapat mong malaman."

Bago pa ako makasagot, lumapit si Isabella at hinawakan si Sebastian sa braso. "Darling, bakit ka pa nakikipag-usap sa kaniya? Tapos na kayo, diba? Halika na, kailangan pa nating pumunta sa dinner kasama ang mga kasosyo mo."

Tumingin si Sebastian kay Isabella, at sa kaniyang mga mata, nakita ko ang pagkainis at pagwawalang-bahala. "Isabella, sandali lang. May kailangan lang akong sabihin kay Cassandra."

"Wala ka nang kailangang sabihin sa kaniya," sagot ni Isabella, ang kaniyang boses ay tumataas na. "Siya na ang dating asawa mo, Sebastian. Kalimutan mo na siya. Ako ang kasintahan mo ngayon."

Tumingin ako sa kanilang dalawa, at sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kalayaan. Ang sakit na dati ay nararamdaman ko tuwing nakikita ko silang magkasama ay wala na. Sa halip, naramdaman ko ang awa para kay Isabella—dahil alam kong kahit anong gawin niya, hinding-hindi niya mapapalitan ang puwang ko sa puso ni Sebastian, kahit pa hindi niya ito aminin.

"Hindi na natin kailangang mag-usap pa, Mr. Knight," sabi ko kay Sebastian, ngumiti nang pilit. "Tapos na ang lahat sa atin. At masaya na ako sa buhay ko ngayon. Sana, maging masaya ka rin sa buhay mo kasama siya."

Tumalikod ako at naglakad palayo, iniwan siyang nakatayo at nakatingin sa akin, habang si Isabella ay patuloy na nagrereklamo sa kaniyang tabi. Nang marating ko ang kinalalagyan nina Liza, Mark, at Aling Marta, nakita ko ang pag-aalala sa kanilang mga mukha.

"Okay ka lang ba, Cassandra?" tanong ni Aling Marta, hinawakan ang aking kamay.

Tumingin ako sa kaniya at ngumiti—ngiting totoo at puno ng kapayapaan. "Oo, Aling Marta. Mas okay pa kaysa dati."

At totoo iyon. Sa muling pagkikita namin ni Sebastian, napagtanto ko na tapos na ang lahat. Ang sakit ng nakaraan ay wala na. Ang natitira na lang ay ang aking tagumpay at ang magandang kinabukasan na naghihintay sa akin.

Ngunit habang papalabas kami ng bulwagan, hindi ko alam na si Sebastian ay nakatingin pa rin sa akin, ang kaniyang mga mata ay puno ng determinasyon at pagsisisi. At sa kaniyang isipan, may isang pangako siyang ginawa.

Hindi pa huli ang lahat. Babawi ako sa iyo, Cassandra. Gagawin ko ang lahat para mapasayo ka ulit.

TO BE CONTINUED