07 แค่น้องเพื่อน

คอนโด INLAK

-KLOEM TALK-

“ทำอะไร”

“เปล่า” ผมตอบและเก็บโทรศัพท์มือถือ

“นึกว่าคุยกับผู้หญิง”

“จะคุยกับใครได้ มีอยู่ตรงนี้ทั้งคน” ยกยิ้มพร้อมกับดึงเธอลงมานั่งที่ตักของผม

“น่ารักจัง ทำหวานกับอินได้แค่ในคอนโดเท่านั้นเหรอ” เธอหันมามองหน้าแล้วก็ยื่นมือมาจับที่แก้มของผม

‘อินรัก’ เป็นหนึ่งในผู้หญิงของผม และที่ผมมาหาเธอบ่อยก็เพราะว่าเธอเหมือนใครบางคนในหัวใจของผม

ใครบางคนที่ผมรักมานาน

ผมยอมให้อินรักลูบแก้ม ทั้งที่ไม่มีใครได้สัมผัสนอกจากมอร์ฟีนกับคนในครอบครัวของผม แล้วที่ยอมเพราะอินรักหน้าตาคล้ายคลึงกับมอร์ฟีน แม้จะไม่เหมือนมาก แต่มันก็แทนกันได้

ก็แค่อยู่ด้วยแล้วคิดว่าอยู่กับมอร์ฟีน

“ก็รู้อยู่ว่าทำไม” ผมบอกและหอมลงที่ซอกคอของเธอ

“แต่เคลิ้มก็ปกป้องอินได้ไม่ใช่เหรอ อินเป็นแฟนเคลิ้มนี่นา…” เธอทำหน้าหวานหยาดเยิ้ม

“ไม่เอา ไม่ซีเรียสสิ มาทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่าเนอะ” ผมพูดแล้วก็วางเธอลงที่เตียง จากนั้นก็ถอดชุดคลุมเธอออก

แล้วก็ยาวเลยครับ เพราะผมเป็นคนจุดติดง่าย

สาเหตุที่เธอได้อยู่แค่ตรงนี้ ก็เพราะว่าผมไม่คิดจะให้ใครมามีอำนาจในชีวิต

แม้ว่าเธอจะหน้าเหมือนมอร์ฟีน แต่เธอก็เป็นได้แค่ตัวแทน เธอไม่มีทางเป็นมอร์ฟีนที่ผมรักได้

ผมพูดได้เต็มปากว่ารัก แต่คนอย่างผมคงไม่มีปัญญาดูแลผู้หญิงอย่างมอร์ฟีนได้ เธอสูงเกินกว่าที่ผมจะเอื้อมถึง

ผมมันก็แค่หลานนอกไส้ของตระกูล ก็แค่พึ่งใบบุญนามสกุลศิวะวานนท์

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

“พรุ่งนี้ขอติดรถไปด้วยได้ไหม” อินรักถามเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ทาครีมบำรุงอะไรของเธอนั่นแหละครับ

“ไม่ได้หรอก ก็บอกแล้วไงว่าที่มอเราเป็นเพื่อนกัน” ผมบอกและลุกขึ้นแต่งตัว

“วันนี้ก็ไม่ค้างที่นี่เหรอ” เธอทำหน้าตื่น ๆ เมื่อผมลุกขึ้นแต่งตัว

“ไม่”

“เคลิ้ม”

“ว่า”

“เด็กปี 1 บริหารคนนั้นเป็นใคร”

“ทำไม”

“ก็เพจที่มอแชร์คลิปมา เคลิ้มออกตัวป้องเด็กนั่น ปกติเคลิ้มไม่ทำ แล้วทำไม…” อินรักเดินเข้ามาหาผมแล้วยื่นมือมาลูบที่ใบหน้า

“น้องสาวไอ้ตั้มไอ้ตาม ก็แค่น้องเพื่อน”

“แค่น้องจริง ๆ ใช่ไหม”

“คิดว่าจะชอบคนแบบนั้นหรือไง พูดอะไรหัดคิดหน่อย” ระหว่างั้นนั้นผมยกมือขึ้นลูบที่แก้มของอินรักเล่น

“ไม่รู้สิ ปกติเห็นไม่สนคนโดนรังแก หนำซ้ำยังร่วมด้วย แต่นี่จับมือถือแขน ก็เลยรู้สึกว่า…”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ทำอย่างกะเคลิ้มจะสนใจ”

“พูดแล้วนะ”

“อืม ไปนะ” ผมบอกและแตะที่บ่าของเธอก่อนจะเดินออกจากห้องอินรัก

ก็แค่เหมือนมอร์ฟีนที่ผมรัก ไม่งั้นผมไม่สนใจหรอก

แล้วที่เหมือนก็เพราะศัลยกรรมล้วน ๆ แต่ผมก็โอเคนะ เพราะเธอเหมือนมอร์ฟีน

แต่ก็นะ ถึงจะเหมือนแค่ไหน แต่ผมไม่ได้รัก

ครืด ครืด…

“เออ”

(อยู่ไหนวะ แดกเหล้ากัน) เพื่อนของผมมันโทรเข้ามา

แต่ไอ้เพื่อนคนนี้มันชื่ออะไรไม่รู้ ผมจำไม่ได้ ผมเพื่อนเยอะ เท่าที่จำชื่อได้ก็เฉพาะคนที่สนิทจริง ๆ

“ที่ไหน”

(ดีเอ็นเอ ตอบแทนที่มึงมาช่วยกูวันนี้)

“เออ ๆ เดี๋ยวไป” ผมบอกออกไปเมื่อได้ชื่อร้าน แล้วจำได้คร่าว ๆ ว่ามันคือคนที่ผมไปช่วย และทิ้งไอ้อ้วนให้เข้าบ้านไปเอง

ไอ้ห่า กูอุตส่าห์รีบเหยียบรถไป พอไปถึงเสือกมีเรื่องกับนักเลงกระจอก เสียเวลากูฉิบหาย

บ้านจิว ฮอลล์

เวลา 02.00 น.

พรึบ!

ไฟกลางบ้านเปิดสว่างขึ้น ทั้งที่ผมเดินเข้ามาแบบเงียบเชียบ

“ยิ้มตาหวานมาเชียว กลับบ้านตีสอง เข้าเรียนตอนไหน มึงนี่มันขี้เกียจเรียนได้ใครวะ” พ่อของผมใส่ยับทันทีที่เห็นหน้าลูกชายสุดรัก

เหมือนตั้งใจดักรอผมกลับ

“ได้พ่อหรือแม่ดีครับ หรือได้ทั้งสองคนรวมกัน” ผมฉีกยิ้มกว้าง

“ลามปามนะมึง”

“แล้วนี่ดักรอผมหรือว่าหนีแม่เที่ยว ดูเหมือนตัวพ่อจะมีกลิ่นน้ำหอมแปลก ๆ นะครับ” ผมเหล่ตามองพ่อแบบจับผิด

“หนีเที่ยวเหี้ยอะไร กูลงมาดักรอมึง แล้วนี่ก็กลิ่นน้ำหอมตัวใหม่ของแม่มึง จับกูลองฉีด อยากรู้หอมไหม เป็นไงล่ะ ฉุนกึก กูจะเปลี่ยนเสื้อก็ไม่ให้เปลี่ยน แม่มึงน่ากลัวแค่ไหนมึงก็รู้”

“พ่ออ่อนไง” ผมพูดแล้วเดินมาทิ้งตัวนอนที่โซฟาตัวยาว วันนี้ผมจะนอนนี่แหละครับ ขี้เกียจขึ้นห้อง

แล้วตั้งแต่ผมจำความได้ ผมก็เห็นพ่อกลัวแม่ตลอด ไม่รู้ว่าแม่ผมทำอะไรใส่พ่อ พ่อถึงได้กลัวขนาดนั้น

“กูแค่รักแม่มึง กูไม่ได้กลัว” พ่อพูดแว่ว ๆ ตามผมมา

“สงสัยรักมากนะครับ ถึงได้นอนหน้าห้องประจำ”

“ไอ้เคลิ้ม ไอ้ลูกเวร จะแซวกูก็กลัวกูอายบ้าง มึงเมาแล้วก็นอนไปเลย” หลังจากนั้นเสียงของพ่อผมก็หายไปครับ

บ้านนี้เราอยู่กันสามคน เพราะน้องสาวของผมไปอยู่กับยาย แม่ก็ไม่อยากให้ไปหรอกครับ แต่อยู่ที่นี่จิลลาจะไม่หายดี แม่กับพ่อก็เลยไม่มีทางเลือก

ทำได้แค่รอจิลลาหายดีแล้วกลับมา

เรื่องของจิลลามันเป็นความผิดของผมแบบที่ไอ้ทิวมันบอกจริง ๆ นั่นแหละ

คิดแล้วก็หดหู่

ผมควรนอน