Mag-log inShare
07 แค่น้องเพื่อน(2)
Petsa ng paglalathala:
2026-01-06 09:51:53เช้าวันต่อมา…
“ที่นอนดี ๆ มีก็ไม่นอน ชอบรึเกินโซฟาเนี่ย ไม่ต้องทำเนียนหลับเลยนะ เสียงแม่ดังขนาดนี้แม่รู้ว่าตื่นแล้ว ลุกมากินข้าว จะได้แต่งตัวไปเรียน ขาดเรียนเก่งเหมือนพ่อมึงจริง ๆ” เสียงของแม่ผมดังลั่นอยู่ข้าง ๆ หูของผม แล้วแบบนี้ผมจะไม่ตื่นได้ยังไงวะ
จะผ่านไปนานเท่าไหร่ แม่จิวก็คือแม่จิวจริง ๆ
“บ่นอะไรครับคุณจีรณาสุดสวย” ผมพึมพำออกไป
“ไม่ต้องมาปากหวานใส่แม่ ลุกมากินข้าว”
“ครับครับครับคุณจีรณา” แล้วผมก็ต้องแพ้ให้แม่ ผมลุกขึ้นจากโซฟา แล้วก็เดินมาหอมแก้มของแม่
“มึงหอมแก้มเมียกูทำไมไอ้เคลิ้ม” เสียงคนหวงของรีบตะโกนมาทันที
“นี่แม่ผมไหมพ่อ”
“ลูกก็ช่าง นี่เมียกูมึงจะมาหอมไม่ได้” พอพ่อพูดแบบนี้ผมก็หอมแก้มแม่ต่อหน้าพ่ออีกสิครับ ผมมันโรคจิตชอบกวนให้พ่อโดนด่า
“ถ้าแม่ว่างก็พาพ่อไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างนะครับ อาการท่าจะหนัก” ผมบอกและเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว
“นี่มึงว่ากูบ้าเหรอไอ้เคลิ้ม ไอ้ลูกเวร วัน ๆ มีแต่แผลกลับมา กูส่งไปเรียนไม่ได้ส่งไปรบ มึงนี่มัน…”
“ไม่แปลกใจเลยว่าลูกหยาบคายได้ใคร บอกแล้วใช่ไหมว่าให้พูดเพราะ ๆ ชอบพูดคำหยาบ แล้วก็มาว่าลูก มึงนี่มันจริง ๆ เลยนะฮอลล์ ไปเลยไปนั่งกินข้าว ก่อนที่จะไม่ได้กินเพราะกินไม่ลง” นั่นไงครับ ในที่สุดพ่อของผมก็โดนด่าอย่างที่ผมตั้งใจ
เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่างผม ยืมมือแม่มาใช้ยังไงก็สำเร็จอยู่แล้วสำหรับคนอย่างพ่อผม
“มึงนี่เกิดมาเพื่อให้กูโดนด่าจริง ๆ นะ ไอ้ลูกดีเด่น ลูกประเสริฐ ลูกรักของพ่อ ไอ้… ไอ้… โอ๊ย! กูอยากโวยวาย” พ่อของผมเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ปากอยากจะด่า แต่แม่ก็ชี้หน้าดักไว้ พ่อก็เลยทำได้แค่เดินมากินข้าวครับ
นี่แหละครับ พ่อของผมก็ยังเป็นพ่อที่กลัวแม่เสมอ และคงจะตลอดไป
มหาวิทยาลัย
เวลา 16.55 น.
“นี่ ๆ วันนี้ชอปเปอร์บริหารให้เพื่อนมาขอโทษเด็กอ้วนเมื่อวานด้วยนะ” เสียงของเด็กที่มหาวิทยาลัยพูดคุยกัน แล้วมันเสือกผ่านเข้ามาในหูผม
“น่าแปลกที่คนอย่างชอปเปอร์สนใจเด็กนั่น พอ ๆ กันกับเคลิ้มวิศวะที่เอาอกเอา…”
“เอาเหี้ยอะไร แล้วเมื่อกี้ใครขอโทษใคร” ผมรีบเดินไปดักหน้านักศึกษาขาเม้ากลุ่มนั้น
“ก็น้องสาวของตั้มตามไง ที่โดนถ่ายคลิปเมื่อวาน วันนี้
ชอปเปอร์สั่งให้เพื่อนมาขอโทษน้องคนนั้น”
ยังไม่ทันที่ผมจะฟังอะไรต่อ ผมก็เดินออกมาแล้วกดโทรหาไอ้ตัวการอย่างไว
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…
รับสิวะ!
(สวัสดีค่ะ) เสียงที่พูดเข้ามาในสาย ทำให้ผมฉุนเฉียวขึ้นมาทันที
“ทำไมมึงมารับโทรศัพท์ไอ้เหี้ยนี่!” ผมตะคอกใส่ปลายสายเลยล่ะ
(พี่เคลิ้มเหรอ) น้ำเสียงมันนี่ไม่สะทกสะท้านเลยจริง ๆ
“กูถามว่ามึงมารับโทรศัพท์มันได้ยังไง” ผมเริ่มจะหัวร้อนกับไอ้อ้วนนี่ละ อย่าให้กูเจอนะ
(ก็…)
((เดี๋ยวพี่คุยเอง… ว่ายังไงเพื่อนรัก คิดยังไงโทรหาอดีตเพื่อนอย่างผมครับ นี่ต้องดีใจใช่ไหมที่คนดังของมหาวิทยาลัยจำเบอร์อดีตเพื่อนคนนี้ได้))
“ไอ้สัสเปอร์ เด็กนั่นรับโทรศัพท์มึงได้ยังไง”
(กูชื่อชอปเปอร์ครับ นี่ถึงขนาดจำชื่ออดีตเพื่อนผิดเลยเหรอเนี่ย)
“อย่ากวนตีนกู ไอ้อ้วนอยู่ที่ไหน กูจะไปรับมัน”
(ทำไมผมต้องบอกด้วยครับ แค่นี้นะครับเพื่อนเก่า พอดีว่าอดีตเพื่อนมีอย่างอื่นต้องทำเยอะ)
“ไอ้เหี้ยเปอร์!” มันกดตัดสายผมโดยที่ผมยังไม่ทันได้ด่ามันด้วยซ้ำ
ไอ้อ้วน! มึงไม่รู้หรือไงว่ามันตัวอันตราย ทำไมโง่แบบนี้วะ
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…
ผมกดโทรหาน้องสาวของเพื่อนสนิททันที แล้วโคตรนานกว่ามันจะรับสาย
ไปทำซากอะไรกับไอ้เปอร์วะ
(อะไร)
“มึงอยู่ไหนบอกกูมาเดี๋ยวนี้” ผมถามตะคอก
(อะไรของพี่เนี่ย โวยวายใส่นิ่มทำไม)
“กูถามให้ตอบ!”
(แล้วพี่เป็น…)
“ตอบ!”
(อยู่ที่ลานจอดรถของตึกบริหารไง เสียงดังทำไมเนี่ย)
“มึงรอกูอยู่ที่นั่นเลยนะ อย่าเสือกขยับไปไหน ถ้ามึงขยับมึงเจอกูแน่ เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวได้แดกตีนกู แล้วอย่า
เสือกวางสายกูนะไอ้อ้วน ไม่งั้นมึงจะโดนหนักกว่าคนอื่น เดี๋ยวบ้องหูมึงลั่นไอ้อ้วน!” ผมโวยวายแล้วก็รีบเดินไปที่รถ เพื่อที่จะขับไปลานจอดรถของคณะบริหาร
เหตุผลส้นตีนอะไรทำไมถึงได้ไปอยู่ด้วยกัน ทั้งที่เมื่อวานยังมีเรื่องกันอยู่เลย
โอ๊ย! แล้วทำไมกูต้องหงุดหงิด ทำไมกูต้องออกตัวแรงแบบนี้ด้วยวะ เป็นบ้าอะไรของกูเนี่ย
-End KLOEM-
Pinakabagong kabanata
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ ตอนพิเศษ5 (จบ)
“ไอ้เหี้ยเป้ง มึงอยากแดกตีนกูใช่ไหม”“ไข่เจียวคะ หนูอย่าไปฟังนะคะ พ่อของหนูพูดคำหยาบมาก อย่าได้เอาเข้าหูของหนูนะคะคนดีของพี่เป้ง” พี่เป้งรีบถลาตัวไปนั่งที่ข้างกายของไข่เจียวและเอามือปิดหูทั้งสองข้างของไข่เจียวไว้“กูอยากกระทืบมึงจริง ๆ ไอ้เหี้ยเป้ง”“เคลิ้ม ลูกสามแล้วเคลิ้ม ทำอะไรคิดดี ๆ นะเคลิ้ม” นี่แหละค่ะ หนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน มันก็ดีค่ะ วุ่นวายดี แล้วถ้าหากวันไหนพี่ชายฝาแฝดของฉันมาร่วมด้วยยิ่งบันเทิงเริงใจมากค่ะ เพราะทางนั้นก็หวงหลานสาวเพียงคนเดียวไม่ต่างกัน“พี่เป้งช่วยพี่เคลิ้มดูลูกให้นิ่มหน่อยนะจ๊ะ นิ่มขอไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำสักหน่อย” ฉันค่อย ๆ วางกะเพราลูกชายคนเล็กไว้ที่เบาะนอน“ได้ไงอะอ้วน เดี๋ยวไอ้เป้งมันก็ลวนลามลูกเรา” นี่ก็เริ่มโอดครวญอีกแล้วค่ะ“พี่เป้งคงไม่โรคจิตขนาดนั้นหรอกจ้ะพี่” ฉันเดินเข้าห้องน้ำเลยค่ะ คือก็ไม่ค่อยมั่นใจในความเป็นพี่เป้ง แต่ว่าเขาคงจะไม่โรคจิตอะไรมากมายหรอกมั้งคะบางทีก็อาจจะแค่ความเห่อหลานนั่นแหละ หรือบางทีก็อาจจะแค่อยากแกล้งไอ้พี่เคลิ้มของฉันให้ปวดหัวเล่น ๆ แหละมั้งคะ ฉันคิดว่าน่าจะใช่นะคะ ฉันคงไม่ได้โลกสวยเกินไปหรอกมั้ง…แล้ววันนี้ก็ผ่านพ้นด้วย
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ ตอนพิเศษ4
“พี่เคลิ้ม ตื่นมาช่วยนิ่มดูลูกหน่อย พี่ พี่เคลิ้มลูกหิวนมแล้วเนี่ย”“โอ๊ย! ไอ้พี่ ให้ป้อนนมลูกไม่ใช่เปลี่ยนผ้าอ้อม ละเมออะไรขนาดนั้นอะ”“โทษที พี่ง่วง”“นิ่มก็บอกพี่แล้วว่าให้จ้างคนช่วยเลี้ยง”“ไม่ได้ดิ ลูกเรา เราต้องเลี้ยงเอง”“จ้ะ เลี้ยงเองก็เลี้ยง ให้นมเสร็จไปเปลี่ยนผ้าอ้อมให้อีกคนด้วย”“ครับ ครับ” ตามใจเขาไปเลยค่ะ คือไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะเลี้ยงลูก แต่ฉันเลี้ยงไม่ไหว แล้วไอ้พี่ก็ไม่ยอมให้ใครช่วยเลี้ยง‘ลูกเรา เราต้องเลี้ยงเองนะอ้วน’‘ลูกจะได้รักเรามาก ๆ’จ้ะ แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น งมกันให้ควัก“หมูสับลูกพ่ออยากได้อะไรครับคนเก่ง ร้องไห้ทำไมครับ หืม ร้องทำไมลูก” นี่คือเสียงของไอ้พี่เคลิ้มที่กำลังเล่นกับลูกระหว่างที่ป้อนนมลูกและ ‘หมูสับ’ ที่ว่าก็คือชื่อของลูกฉัน“ไหนคะ ไข่เจียวเปลี่ยนผ้าอ้อมเหรอลูก ไหนมาให้พ่อดูซิ มาเปลี่ยนผ้าอ้อมกันนะคะ” นี่คือเสียงที่พูดกับลูกสาว กับลูกสาวนั้นไอ้พี่พูดเพราะมากค่ะ ดูไม่ใช่ไอ้พี่เคลิ้มเลยสักนิด ดูเฟก ๆ ฮ่า ๆ ๆใช่ค่ะ ฉันมีลูกแฝด แบบมีทีเดียวคุ้ม ที่บอกว่ามีทีเดียวคุ้มก็เพราะ…“กะเพราจะเอาอกแม่ไปซุกคนเดียวไม่ได้นะครับ ทำไมไม่แบ่งให้พี่ไข่เจียวกับพี่หม
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ ตอนพิเศษ3
“ใครโอนเงินเข้าบัญชีนิ่มอะพี่” ฉันถามและยื่นโทรศัพท์ให้ไอ้พี่ดู“มึงแอบมีชู้เหรออ้วน” จากที่ไอ้พี่นั่งกดมือถือของตัวเองอยู่ก็หยิบมือถือของฉันไปดู และลุกมาใกล้ ๆ ฉัน จ้องมองหน้าฉันแบบจับผิด“ชู้บ้าอะไรจะโอนมาให้เยอะขนาดนี้ ทุ่มทุนเกิ้น” ฉันยื่นหน้าไปที่ตัวเลขที่โอนเข้ามา “แล้วยังโอนมาแปลก ๆ พี่รึเปล่าอะ พี่โอนมาเหรอ”“ทำไมคิดว่าเป็นกู ชู้มึงนั่นแหละ ไอ้สัสทุ่มทุนสร้าง”“ชู้บ้าอะไรจะโอนมา 99,999.99 มีแต่คนแบบพี่เท่านั้นแหละที่จะเล่นอะไรแบบนี้”“หลงตัวเองไอ้อ้วน” ถ้าพูดคำนี้ทีไร คือใช่แน่นอน“นั่นแน่ เซอร์ไพรส์เค้าอะดิ น่ารักอะ” ฉันคว้าหมับที่ท้ายทอยของไอ้พี่และก็ประกบจูบที่กลีบปากหนา สอดแทรกแลกลิ้นกันอย่างหอมหวาน“ขอบคุณนะคะ รักพี่อะ” ฉันพูดอีกครั้ง หลังจากที่ถอนจูบออก“ถ้าจะขอบคุณต้องพลีกายให้กู กูขอเย็×ยันเช้า ค่าตัวมึงกูโอนล่วงหน้าไปแล้ว คืนนี้พี่ขอซื้อน้องมาขย่มบนร่างพี่นะครับ” สายตานี่หื่นมาเชียว ถามว่าคุ้มไหมกับเงินที่โอนมา ก็คุ้มนะแต่น่าเสียดายที่ต้องปฏิเสธ ใครจะบ้าขย่มทั้งคืน“โถ่ ไม่เอาหรอก”“อะไรวะ งั้นโอนคืนมา”“ไม่อะ ลืมรหัส”ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่องระหว่างที่กำลังถกเถียงกับไอ้พี
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ ตอนพิเศษ2
-บนรถ-“ไอ้เหี้ยตามแม่งไม่ยอมรับความจริง มันแม่งไม่ชัดเจนเหมือนกูแล้วเสือกมาด่ากู ไอ้ห่าลาก” มาใส่ต่อบนรถค่ะ และรอบนี้ฉันคือคนขับ เพราะตอนแรกตั้งใจจะขับหนีไอ้พี่“กูรักเมีย กูชัดเจน กูผิดตรงไหนวะ” ยังคงพูดต่อค่ะคืออายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ แต่ดันมาทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง“อ้วน…” นั่นไงเริ่มแล้ว เริ่มวกมาหาพวกแล้วค่ะ“อือ”“มึงว่าใครผิด กูหรือมัน ตอบดี ๆ นะมึง อย่าเข้าข้างพี่ชายมึง” มาสเต็ปเดิมอีกแล้วไง แล้วคิดว่าฉันจะตอบว่าใครได้คะ ในเมื่อคำตอบต้องมีเพียงหนึ่งเดียว“ตอบอ้วน มึงอย่าคิดนาน” ไอ้พี่นี่มันกลายเป็นเด็กทุกครั้งที่ต้องการให้ฉันเข้าข้างจริง ๆ“ก็ต้องสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของน้องไงจ๊ะ ก็พี่น่ะชัดเจนที่สุด ดีที่สุด น่ารักที่สุด น้องจะเข้าข้างพี่ตามคนที่ไม่ชัดเจนกับแฟนได้ยังไง” แล้วคำตอบของฉันก็ดังออกไป ไม่ได้อยากตอบทำนองนี้หรอกค่ะแต่ถ้าไม่ตอบแบบนี้จะกลายเป็นฉันเองที่ซวย“มึงได้ยินชัดรึยังไอ้ห่าตาม” เป๊ะ… สเต็ปเดิมจริง ๆ ส่งไปทางข้อความเสียง ส่งไปเย้ยพี่ตามเฮ้อ… ต้องยอมเขาค่ะ ไม่งั้นไม่จบสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ก็หมายความตรงตัวค่ะ ฉันถูกหลอกล่อไปจดทะเบียนที่อำเภอด้วยควา
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ ตอนพิเศษ1
หลายเดือนต่อมา…-มหาวิทยาลัย×××-เวลา 16.00 น.NUMNIM TALK“เมื่อไหร่จะเลิก” ไอ้พี่ที่ยืนเอาหลังพิงกับรถอยู่เอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าที่หน่ายเซ็ง“อะไรอะ จู่ ๆ มาถามเลิก แน่ใจแล้วเหรอ พูดมาแบบนี้” ฉันทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาทันใด มันน่าโมโหไหมล่ะ“มึงนี่ไม่เคยเข็ดเลยเนอะ รู้อยู่ว่ากูเป็นยังไงก็ยังกวน” ไอ้พี่มันขมวดคิ้วใส่ฉันค่ะ“มีแฟนก็กวนแฟนสิจ๊ะ จะให้กวนชู้ที่ไหน” ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือไปบีบดึงสองแก้มของไอ้พี่“กล้าพูดคำว่า ‘ชู้’ แสดงว่ารับรู้ดีแล้วว่าจะเจออะไร” ไอ้พี่มันโหด มือบีบปลายคางของฉันพร้อมทำหน้าเหี้ยมใส่“ง่ะ… อย่านะ เมื่อกี้ยังถามเลิกอยู่เลย” ฉันแสร้งปัดมือออก“อย่ามาเนียน กูหมายถึงเลิกสอดส่องสายตาลอกแลกเวลาเดินมาหากู”“เอ้า ก็เผื่อมีใครตามพี่ไงจ๊ะ เผื่อมีโรคจิตแอบตามแฟนนิ่ม นิ่มจะได้ตบมัน” ฉันอธิบายพร้อมรอยยิ้มสวยที่ใบหน้าคือตั้งแต่เกิดเรื่องน้องเวฟขึ้นนั้น พอไอ้พี่มารับฉันที่มอ หรือไปที่ไหนในจุดสาธารณะ ฉันก็มักจะแกล้งไอ้พี่ด้วยการทำตัวคล้ายนักสืบ ส่องซ้าย ส่องขวา กวนประสาทเขาอะค่ะแล้วพอไอ้พี่มันเห็นก็จะทำท่าเบื่อหน่ายการกวนของฉัน“อย่างมึงเนี่ยนะจะตบใครเป็นนอกจากตบตีกู”“ใส่ร้าย
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 69 จริงอะ(2)
สองชั่วโมงต่อมา...-บ้านฮอลล์ จิว-NUMNIM TALK“หือ จริงอะ...” ฉันทำหน้างง ๆ กับเรื่องที่ไอ้พี่บอกเล่า“อะ หลักฐาน” ไอ้พี่ยื่นมือถือมาให้ฉันดู รูปในมือถือทำให้ฉันตาค้าง ต้องคลั่งขนาดไหนถึงจะมากมายได้ขนาดนี้ ขนาดเราสองคนเป็นแฟนกันรอบห้องยังไม่มีรูปกันและกันขนาดนี้เลยนี่แม้กระทั่งหมอน และหมอนข้างคือเป็นรูปของไอ้พี่ทั้งหมด อ้อ ผ้าห่มด้วย“เอิ่ม... แบบนี้ต้องเป็นนิ่มไหมที่ต้องหึงพี่” ฉันเงยหน้าจากจอแล้วยิ้มกว้าง“คxx แม่ง กูหึงเมียกูแทบตาย แต่มันเสือกคลั่งกู ตอนเพื่อนกูได้ยินมันพากันช็อกกันใหญ่”“แบบนี้ต้องนิ่มเนอะที่ตามไปตบ”“อยู่แบบเอ๋อ ๆ ของมึงไปเถอะ แล้วทีหลังก็เลิกมีน้ำใจไปทั่วได้แล้ว ยังดีนะรอบนี้เรารู้ตัวเร็ว ไม่งั้นถ้ามันทำร้ายมึงเพราะอาการทางจิต กูจะทำยังไงวะน่ะ” ไอ้พี่บ่นมากมายเลยค่ะ“...” ส่วนฉันคือขำ กลั้นขำแล้วนะคะ แต่มันไม่ไหวจริง ๆ“เดี๋ยวมึงเจออ้วน ขำเหี้ยไรนัก นี่มึงควรเครียดนะที่ผัวมึงหล่อขนาดมีคนตามแบบนี้” ก้มลงมากัดปากฉันเลยค่ะเหมือนจะอายแล้วพูดหาเรื่องกลบเกลื่อนอะ“นิ่มเจ็บ”“ก็มึงขำกู”“ก็มันน่าขำ”“เดี๋ยวเถอะมึง”“อะ อะเลิกขำ แล้วพี่คิดออกยังว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนไ
Maaari mong magustuhan
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)
เนตรกวี / Natekavees43.3K viewsรักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa19.8K viewsหมอกับมาเฟีย(Nc 35+)
ณิการ์10.3K viewsพันธะวิวาห์เถื่อน
ณิการ์1.2K viewsServitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย
พิชา - Phicha1.0K viewsเทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง301 viewsLUV My Devil รักหมดหัวใจของนายปีศาจ
Phat_sara232 views
