06 BLACK & WHITE(2)

(BLACK: ก็… เข้าใจผิดกับเพื่อนน่ะ)

(WHITE: งื้อ อย่าคิดมากนะ แบล็คยังมีไวท์เป็นเพื่อนนะ)

(WHITE: โอเคใช่ไหม)

(BLACK: โอเค เดี๋ยวมันคงดีขึ้น)

(WHITE: ใช่ ๆ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น งั้นเดี๋ยวไวท์อาบน้ำก่อนนะ ง่วงนอนมาก ๆ เลย วันนี้เพลียสมองมาก)

(BLACK: ครับ ฝันดีนะ ถ้ายังไงถึงบ้านแล้วจะทักหา)

ฉันวางโทรศัพท์มือถือ หลังจากที่ตอบไลน์กับเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นใครไม่รู้ ฉันไม่รู้จักหน้าตาของเขาหรอก

แต่เขาเด้งไลน์มาหาฉัน แล้วขึ้นรูปโปรไฟล์เป็นสีดำ เขาพิมพ์มาว่าเขาเหงา อยากมีเพื่อนคุย เขาเบื่อชีวิต คุยเป็นเพื่อนเขาได้ไหม

ด้วยความที่ฉันเป็นนางเอก ด้วยความที่มักจะสงสารคน ด้วยกลัวว่าเขาอาจจะเหงา เศร้ากับชีวิตจริง ๆ ฉันก็เลยตกลงคุยกับเขา แล้วก็ให้เขาเรียกฉันว่าไวท์ เปรียบเหมือนสีขาว ส่วนเขาก็สีดำ

เราคุยกันได้เกือบปีแล้วมั้ง คุยแบบไม่เห็นหน้า ไม่ต้องพูดคุยแบบเจอหน้า เป็นแค่เพื่อนในมุมมืด ๆ ของกัน

เราสองคนไม่เคยพูดถึงเรื่องที่จะเจอหน้ากัน และไม่เคยต้องการเจอกันแบบนั้น ไม่เคยถามชื่อจริง ๆ ของกันว่าที่จริงแล้วชื่ออะไร

มันเป็นความโชคดีมั้งที่ตอนนั้นชื่อในไลน์ของฉันใช้ชื่อว่า ‘เล็กสุด’ รูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปการ์ตูน แล้วพอเราตกลงว่าจะคุยกัน ฉันก็สร้างไลน์อีกบัญชีขึ้นมา แล้วก็บอกเขาว่าเดี๋ยวเอาไลน์นี้คุย จะได้สะดวก

แต่ฉันว่าบางทีเขาอาจจะรู้นะว่าฉันเป็นใคร ไม่งั้นคงไม่เด้งไลน์มาหา

แต่ก็ช่างเถอะ เขาเป็นใครก็ช่าง ฉันไม่สนอยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร เพราะยังไงเราก็ใช้ใจคุยกัน และเราแค่คุย แค่คุยจริง ๆ ไม่ได้ส่งรูปที่แสดงตัวตนให้กัน อย่างมากฉันก็ส่งรูปของกิน ส่วนแบล็คก็ถ่ายรูปธรรมชาติและแมวมาให้ดู เขาบอกว่าเขาชอบแมว เขาบอกว่าเขาชอบถ่ายรูป

อ้อ! เราไม่ได้โทรคุยกันด้วยนะ ทำให้เราไม่เคยได้ยินเสียงกัน

เราทั้งคู่เหมือนคุยกันแล้วสบายใจ และสบายใจที่เป็นแบบนี้

และเรื่องไวท์แบล็ค ไม่มีคนในครอบครัวของฉันรู้สักคน

เแบล็ครู้เรื่องร้านของกินที่ฉันไปแทบทุกร้าน เพราะฉันชอบถ่ายรูปแล้วเอามาให้เขาดู

ถ้าอยู่ในความพอดี เพื่อนโซเชียลก็ไม่อันตรายขนาดนั้นหรอกมั้ง

เกือบหนึ่งปีมันก็เลยเหมือนจะมีความผูกพันแปลก ๆ เพราะเราคุยกันทุกวัน

สี่สิบห้านาทีต่อมา…

ติ๊ง!

(BLACK: ถึงบ้านแล้วนะ กำลังจะนอน ฝันดีอีกรอบ)

ติ๊ง!

(KLOEM: เออ กูก็ถึงบ้านแล้ว)

(KLOEM: ทำไมถึงช้าจังวะ ปกตินั่งวินไม่ถึงสองนาที)

ไลน์เด้งเข้ามาทั้งสองเครื่อง ในเวลาไล่เลี่ยกัน

(NUMNIM: ไม่มีวิน เดินเข้าซอยเจ้าค่ะ)

ฉันเลือกที่จะตอบข้อความของพี่เคลิ้มก่อน เพราะเขาน่ะปากหมา ถ้าไม่ตอบก็จะโดนด่าเวลาที่เจอ หรือไม่ก็อาจจะโทรมาด่า ซึ่งฉันรำคาญ

(KLOEM: เออ เดิน ๆ มั่งก็ดี เดี๋ยวไขมันอุดตันเส้นเลือดแตกตาย)

(NUMNIM: บักห่าหนิแหม ซำนี่เด้อสินอนแล้ว ซังแฮง)

ฉันพิมพ์ภาษาอีสานส่งกลับไปแล้วจากนั้นก็ปิดเสียงวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะทันที

แล้วก็หยิบอีกเครื่องขึ้นมากดอ่าน พร้อมกับตอบกลับไป

(WHITE: จ้า ไวท์ก็กำลังจะนอนเช่นกัน ฝันดีนะ)

แล้วฉันก็ส่งสติ๊กเกอร์นอนหลับไปให้แบล็ค

จากนั้นก็วางมือถือไว้ที่โต๊ะเคียงข้างกับอีกเครื่อง

บางทีฉันก็สงสัยตัวเองนะว่าทำไมต้องพกสองเครื่อง ทั้งที่ไม่มีคนจะคุยด้วยขนาดนั้น

ทำเหมือนผู้ชายเยอะอย่างนั้นแหละ

“ไขมันอุดตันเหรอ ไอ้พี่บ้าเอ้ย” งึมงำอยู่บนที่นอนเมื่อนึกถึงคำที่ไอ้พี่เคลิ้มพิมพ์มา

คิดแล้วก็โมโห ทำไมชอบสรรหาโรคมาว่าฉัน

ถ้าฉันลดหุ่นแล้วสวยขึ้นมานะ ดูซิว่าจะหาอะไรมาว่าฉัน

“แต่ลดหุ่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แกจะตัดของหวานของคาวที่แสนอร่อยได้จริง ๆ เหรอนุ่มนิ่ม” แล้วฉันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าตื่นมาแล้วพรุ่งนี้ผอมเลยก็คงจะดี

แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นไง เพราะทุกอย่างเราจะต้องมีความพยายามและความเชื่อ

คิดแล้วท้อแท้ไว้รอเลยสำหรับการอดอาหาร

“ยังไม่ลดดีกว่า แค่คิดก็เหนื่อย แบบนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้ว แค่หน้าสวย ทุกอย่างก็โอเค ช่วงนี้โปรบุฟเฟ่ต์เยอะด้วย เอาไว้หมดช่วงโปรค่อยคิดอีกทีแล้วกัน” พูดแล้วยิ้ม จากนั้นก็หลับตานอน

นี่คือวีธีปลอบใจและหลอกตัวเองของคนอ้วนที่ขี้เกียจลดหุ่น เชื่อเถอะว่าข้ออ้างในเรื่องที่ยังไม่ยอมลดของฉันมันมีร้อยแปดพันเรื่อง สารพัดข้ออ้าง

ฉันก็เลยยังหุ่นแบบนี้ไง

แต่หุ่นหมีแบบหนูก็ให้ความอบอุ่นพี่ได้นะคะ

ฉันควรนอน

-END NUMNIM-