Kabanata 5

Kabanata 5

NANGINGINIG pa rin ang kamay ni Catie habang hawak ang kanyang cellphone. Tatawagan niya ang kanyang ama pero hindi siya makapag-dial. She was so overwhelmed. Napasma siguro siya sa ipinagawa sa kanya ni Fabien kaya hanggang ngayon ay ganito pa rin ang kanang kamay niya.

Shaky, she lifted it up and looked at her palm. Kanina lang ay hawak niya ang matigas na pagkalalaki ni Fabien. Hindi naman natagalan ang ipinagawa no'n sa kanya pero dahil siguro hindi pa siya nakararanas ng ganoon kaya parang nagka-epilepsy ang isang kamay niya.

“Hello, anak,” halata sa boses ni Romeo ang saya nang sagutin ang tawag niya.

“Tatay…” she replied with a smile, “Kumusta ka?”

“Ay eto maayos naman. Pinaalis ko na iyong caregiver na iniwan mo kasi kaya ko naman na.”

“Hindi naman ba kumontra?”

“Aba, hindi. Saan ka ba kumuha ng ipinasasahod doon? Sayang ang pera pwede mo ng ipang-tuition sa sunod na pasukan.”

“Ah, hayaan mo na ‘yon, tatay. Makakapag-ipon din ako ulit. Hindi pa ako makakauwi. Dalawang linggo ako rito sa amo ko. Si kuya ba? Wala pa rin?”

“Hindi ko alam sa iho de puta na kuya mo kung bakit bigla-biglang nawala sa ganitong sitwasyon. Ikaw pa itong bunso at babae, ikaw pa ang dumidiskarte sa lahat.”

She blinked. Nakita niya sa pinto ng kubo si Fabien na nakatayo pero hindi naman n'ya magawang patayin ang tawag.

Sinenyasan lang niya ang binata na maupo dahil ang sugat nito ay baka dumigo lalo pa at nababad kanina sa tub.

“Hayaan mo na, ‘tay. Baka umuwi rin naman si kuya, sisingilin ko na lang siya sa lahat ng utang niya. Huwag kang masyadong magkikilos diyan. May pera ka pa ba?”

“E huwag mo na akong alalahanin kung may pera pa basta kumpleto ang gamot ko. Pasensya ka na ha.”

“Tatay talaga. Wala ‘yon. Sige na at baka pagalitan ako ng amo ko. Basta dalawang linggo, uwi na ang bunso mo ha.”

“Oo, sige. Pagbutihan mo diyan. Kapag pinagalitan ka, huwag kang sasagot nang pabalang.”

“Sige ‘tay. Lalasunin ko na lang kapag pinagalitan ako.”

“Ha?”

Humahagikhik na pinatay niya ang tawag tapos ay itinago ang cellphone sa drawer.

“Bakit nandito ka na naman ha?” Nakangiti na tanong naman niya sa binata na nakatayo pa rin.

“Your father?” Sagot ni Fabien.

“Ah, oo. Wala pa raw si kuya. Nagagalit na naman nga kaya inuto ko na lang. Bakit nandito ka? Ipapaulit mo ba ang pinagawa mo?”

Itinaas niya nang kaunti ang kamay at sadyang kunwari ay nanginginig nang malakas.

“Pasmado pa ‘to,” aniya pero umismid ito at ibinaba ang kamay niya.

“Puro ka kalokohan,” sagot nito kaya siya natawa, “I didn't know I'd end up with a woman like you. If you're just another woman… Come and let's have brunch.”

“Halika at baka mawala ang pasma ko sa kamay kapag nabusog ako.”

Lumabas sila at nakita niya na wala ang wheelchair.

“Naglakad ka papunta rito? Hindi ba at ikaw ang nagsabi na kailangan mo ng pahinga kaya hindi ka sumama sa papa mo?”

Nakita niya ang pagsalubong ng mga kilay nito na parang nainis.

“He's always like that,” maikli nitong tugon, “How about your father? Is he demanding?”

“Kay kuya, oo kasi siya ang pilit na pinagtapos para makatulong sa amin. Sa akin hindi naman. Lahat ng ginagawa ko ay kusang loob kong ginagawa. Hindi naman kasi kami super yaman na gaya mo kaya maliit lang ang pressure sa tulad namin. Ikaw, mukhang tagapagmana ka ng kaharian ng papa mo…na parang ayaw mo.”

Hindi ito sumagot.

“Ako, pwede kong manahin kung ayaw mo,” ngumisi siya rito habang nakatingala pero ipinatong lang nito ang palad sa tuktok ng ulo niya at mahina siyang inalog.

“Grabe naman ‘yan. Ginagawa mo akong unano lalo.”

Sa lawn sila dumiretso. May nakahandang mga pagkain sa mesang kahoy.

"Weren't you aware that you'd be sold to some men who needed fun, Cataleya?” Tanong ni Fabien sa kanya nang maglagay ito ng pagkain sa plato.

“Akala ko ay online lang. Ayaw ko naman kasi ng aktwal. Iyon din naman ang sabi ni Vicky tapos napunta na ako sa kung sinong mga tao na hindi ko kilala, tapos bigla kaming pinaghubad dahil daw para masiguro kung virgin o hindi. Tapos napili ako maganda raw ako. Walang alam si tatay dito. Masasapak ako ni kuya kapag nalaman no'n ang ginawa ko. Buti nga maayos ang trato mo sa akin.”

“You saved my life,” maikli nitong tugon kaya medyo ngumiti siya.

Tumatanaw pala ito ng utang na loob sa kanya kaya ganito ang nakukuha niyang kapalit.

“Aba, dapat na maging mabait ka. Kung hindi dahil sa akin baka abo na ang kagwapuhan mong ‘yan!” Biro niya rito saka siya nag-umpisa na kumain.

“Sarap!” Aniya nang isubo niya ang malaking hiwa ng pata.

“Baboy ito?”

“I don't eat pig. That's beef. Don't you like it?”

“Aba, like ko. Hindi ako pihikan sa pagkain, sa lalaki oo.”

Magana siyang kumain, kabaliktaran ni Fabien na halos hindi magalaw ang pagkain na nasa plato nito.

“Kung kailangan mo ng tulong sa pagkain mo, magsabi ka lang. Parang tinatamad ka kasi,” biro niya kaya napailing ito.,” aniya rito kaya napailing lang ang binata.

“We have a lot in the kitchen. You can visit anytime and grab anything that you want. By the way? Did my father thank you already for what you did last night?”

Lumabi si Catie at umiling, “Hayaan mo na ‘yon. Maliit na bagay. May balita na ba tungkol sa mga taong iyon?”

“Two escaped. Two were dead. For sure they would hunt you, too.”

Bumara sa lalamunan ng dalaga ang kanin na isinubo niya. Agad siyang naubo at uminom ng tubig, tapos ay tumingin siya sa binata.

“Ako?” She pointed at herself, “Bakit ako? Wala naman akong nakita basta nagmaneho lang ako papaalis, iyon lang.”

“You saved me. I fainted. If you weren't there, I would be dead by now.”

“Diyos ko,” Napabuntong-hininga siya at saglit na nag-isip, “E, kung iyon ang kapalaran ko pagkatapos kitang tulungan, walang magagawa. Isusumbong ko sila kay kuya kapag nakauwi na ang kuya ko. Hihingi ako ng tulong sa pulis para may magbantay sa akin. Ikaw naman kasi,” lukot ang mukha na kinamot niya ang ulo, “Bakit ka kasi nag-iisa nang gabi na ‘yon? Sobraaaaang yaman mo, as in. Baka mga kidnappers iyon!”

Fabien licked his lips and bit his bottom lip after, shaking his head.

Pansin niyang humigpit ang pagkakahawak nito sa mga kubyertos.

“They will never have me alive. I swear to hell.”

Catie gulped while smiling. That was deep, parang may hugot ang sagot nito. Kung sabagay, wala naman siyang alam sa buhay ni Fabien. Sa yaman nito, malamang na iyon nga ang interes ng mga lalaki na iyon, ang makuha ito pero bakit agad na pinagbabaril?

Pagkatapos na kumain ay pumunta si Fabien sa office nito. Siya naman ay naglakad-lakad sa paligid. Pinagmamasdan niya ang kabuuan ng harapan ng bahay. Bilyon ang halaga ng mansyon na ito, natitiyak niya. Sana ay maipaayos man lang din nila anf kanilang bahay ngayon na pulis na si Mark. Hindi naman kasi nila iniisip na mag-loan ang kapatid niya dahil ayaw na nila ng utang. May utang pa nga iyon na binabayaran sa kakulangan sa mga nagastos para makapasok sa pagkapulis. Kung hindi pa kasi iyon inilapit ng ama ng kaklase no'n sa isang Koronel ay hindi pa makaka-in, at itatapon pa sana sa malayong lugar. Ang problema, hindi naman nga nadestino sa malayo, nawawala rin naman ngayon.

Ang buhay nga naman parang life.

Umatras siya at mas lalong sinipat ang mansyon. It's just a plain box type, black and white in color pero naman, granite ang mga dingding na kulay itim at ang paligid ay tiles na kulay puti. Parang anf isang poste ng mansyon ay katumbas na ng isang buong bahay ng mga normal na taong tulad niya. Paano na ang isang tulad ni Fabien ay nagtitiwala sa isang pobreng tao? Sino bang mangangahas na manloko rito? The whole place is surrounded by guards in black uniform, not to mention armed.

Umatras siya pero na-out of balance dahil nakaapak siya ng matigas na bagay. May humawak sa kanyang tao at ang inakala niya ay isa itong gwardiya sibil. Hindi pala.

“Ahm,” napapaiwas na sabi niya rito.

Ang gwapo niya.

“You okay?” Nakangiti na tanong ng lalaki at ang bango ng hininga.

“O-Opo…”

“May bisita pala ang pinsan ko,” nakangiti na sabi nito sa kanya kaya alanganin siyang ngumiti.

Pinsan. Ito siguro ang anak ng matanda kung kanino ipinaglihi si Gladys Reyes sa mga role sa pelikula, ang hilig manampal.

“Ah, n-nasa office po niya siya.”

Kung bakit nakaramdam siya ng pagkaalangan dito ay hindi niya alam. Siguro dahil sa ama nitong basta na lang nananakit dahil sa pagiging overprotective kay Fabien.