Chapter 5

Napainom na lang ng beer si Sydney habang nakatingin sa labas ng veranda. Kasama niya ngayon si Lizzy dahil wala rin naman siyang magagawa sa bahay. Wala rin siyang trabaho, wala rin siyang magawa sa bahay. Gusto niyang maglakad-lakad doon sa village pero malapit lang din doon ang lugar nila Tito Roberto kaya hindi niya magawa yung bagay na iyon. Kaya hanggang maaari ay makalayo siya sa bahay para hindi ma-stress sa kung ano ang ipapalusot niya kay Tito Roberto.

Pagkatapos nung nangyari sa kanilang dalawa ni Vince, mas lalong naging mailap si Vince kay Sydney. Galit siya dahil sa nangyari. Pero hindi rin naman niya masisisi si Vince, dahil pinilit din ito na malagay sa ganitong sitwasyon. Kung meron lang siyang kakayahan na tumanggi at i-persuade ang mga magulang niya ay gagawin niya para lang hindi matuloy ang kasal nila noon. Pero wala, wala rin siyang laban.

“Uy tulala ka jan!” tawag kay Sydney ni Lizzy sabay snap ng kamay niya. Napatingin naman si Sydney sa kaniya sabay napainom sa beer.

“Ang lalim ng iniisip mo sister ko, ano na ang issue?” tanong ni Lizzy kay Sydney.

Napahinga si Sydney nang malalim sabay napainom muli.

“Ano pa nga ba, edi same issue lang din naman. Ang ilap-ilap ni Vince at galit siya sa akin,” sambit niya. Napataas naman ang kilay ni Lizzy sabay inom ng alak.

“Galit? Paano’ng galit, yung to the point na magkakachikinini ka na sa leeg?” pang-aasar ni Lizzy sabay turo niya doon. Nanlaki naman ang mata ni Sydney at napatakip doon. Hindi niya ine-expect na meron pa lang bakas ng ginawa ni Vince. As usual, naglasing na naman ito kahapon at ang una niyang ginawa ay imbis na pumasok sa kuwarto niya ay hinahanap si Sydney at akala mo sobrang mahal nila ang isa’t isa dahil sa mga halik nila na akala mo gutom sa isa’t isa.

“Oh hindi ba, hindi makasagot. Ano ‘yan galit-galitan. Tapos bigla na lang maglalambingan?” tanong ni Lizzy kay Sydney. Napahinga naman siya nang malalim sabay napailing-iling.

“Hindi naman ganon, set up lang din naman. Mag-asawa naman daw kami so better na kami na rin daw yung mag-fulfil ng fantasy namin,” napakunot ang noo ni Lizzy dahil sa sinabi ni Sydney.

“Seryoso ka ba? Talagang pumayag ka sa ganon?” gulat na tanong ni Lizzy.

“Ano ba kayo, f*ck buddies?” hindi na lang sumagot si Sydney sa tanong niya at sa halip ay pinagpatuloy na lang ang pag-inom niya.

“Sydney, ayusin mo lang alam naman na aalis na ako dito sa Pilipinas hindi ba?” seryoso sambit ni Lizzy.

“Ayaw ko lang na wala kang matatakbuhan kapag hindi mo na kaya. Pwede mo naman ng bitawan yung kasal na iyan, para saan pa’t ikinasal kayo sa bansa na merong divorce kung hindi ninyo magagamit hindi ba?” dagdag niya.

Napangiti si Sydney sa kaniya dahil sa sinabi niya. Alam niyang nagwo-worry si Lizzy sa kanya, pero ano’ng magagawa niya. Nakasalalay dito yung business nila.

“Alam mo naman na hindi ko basta-basta maiiwan yung responsibility ko sa pamilya ko hindi ba?” wika ni Sydney.

“Paano naman kasi ang alam lang nila Tito at Tita business. Hindi nga nila alam kung ano ang set up ninyo ni Vince pero eto ka pumapayag lang na ganiyanin,” sambit ni Lizzy.

“Kailan mo ba balak tumigil? Kapag nabuntis ka na niya?” Bigla namang nabuga ni Sydney ang iniinom niya dahil sa tanong niya.

“Ano ba namang klaseng tanong iyan?” wika ni Sydney sa kaniya.

“Oh bakit hindi ba? Sa ginagawa ninyo pa lang dalawa, malabong hindi talaga kayo makabuo niyan,” wika ni Lizzy. Napahinga na lang si Sydney nang malalim at napasandal sa kinaupuan niya.

“Ayaw naman niya magkaanak,” sambit ni Sydney. “So alam ko na hindi ako mabubuntis.” Narinig niya na lang ang malalim na hininga ni Lizzy.

“Alam mo, sana magising ka isang araw na yung mga ginagawa ni Vince sa ‘yo is not okay. Na isang araw magising ka na kaya mo ng lumaban kay Vince sa mga magulang mo at unahin mo naman ang sarili mo.” Iyon ang tumatak sa kanya na sinabi ni Lizzy bago siya umalis para magtrabaho sa ibang bansa.

Hindi niya alam kung saan siya magsisimula, kung kakalabanin ba si Vince o ang mga magulang niya. Gusto niyang magalit kay Vince minsan, pero hindi niya magawa. I end up following his wants.

Kilala ang kanyang dad, umiiwas na siya. Ayaw niyang magpakita sa kanila dahil ayaw niyang ma-corner sila ng tanong na hindi niya alam kung paano sasagutin. Ayaw niyang magsinungaling, pero hindi rin niya kayang lumaban. Kaya ang pag-iwas na lang ang ginagawa niya. Salamat na rin sa tulong ni Victor, naiiwasan niya ang mga magulang niya.

Days passed, patuloy pa rin ang set up nila. Sobrang hirap makisama kay Vince. Sobrang intindihin kung saan siya nanggagaling. Ayaw niya na kumain sa bahay, kaya madaming nasasayang na pagkain. Kaya si Sydney ay nagbigay na lang sa mga nakikita niyang pamilya sa lansangan.

Gusto niyang maging maayos silang dalawa. Kahit hindi nila mahal ang isa’t isa. Gusto niyang walang malaking harang sa pagitan nilang dalawa dahil mararamdaman mo ang bigat ng ambiance.

Katulad ngayon na nandito siya na lang nakatambay sa coffee shop, wala na si Lizzy, wala rin siyang ibang mapupuntahan dito. Hindi na niya alam kung saan pupunta. Pakiramdam niya nakakulong na lang siya sa iisang kuwarto na hindi alam kung saan ang palabas. Na kahit nakakapunta siya sa mall, sa mga lugar na gusto niya, pero pakiramdam pa rin niya ay nakakulong siya.

Nagising siya sa ulirat ng marinig na may kumatok sa lamesa niya. Pagtingin niya ay nakita si Victor, nakasuot ng black tank top at maong pants.

“Rhianne, you’re here. Ano’ng ginagawa mo dito?” tanong ni Victor.

Napakamot na lang si Sydney at napatingin sa kaniya. “Ahh wala naman, wala kasi akong magawa sa bahay. Wala rin naman akong trabaho pa so inisip ko na libangin na lang yung sarili ko. Ikaw malapit ka lang ba sa lugar na ito?” tanong niya.

“No, dumaan lang ako sa company. Pinatawag ako ni dad, sabi kailangan daw nila ng tulong,” sagot ni Victor.

Napatigil si Sydney dahil sa sinabi niya.

“Company? Malapit lang dito ang company?” gulat na tanong niya. Napatawa naman si Victor.

“Bakit naman gulat ka, eh alam mo naman na nandito yung company sa lugar na ito. Kaya nga nagulat ako na nandito ka. Akala ko pinuntahan mo ang mister mo,” wika ni Victor.

Napahawak si Sydney sa ulo niya dahil sa sinabi ni Victor. Medjo kinabahan siya dahil hindi niya alam kung ano ang gagawin niya.

“F*ck nawala sa isip ko na nandito pala ang company,” wika niya sa sarili niya. Agad niyang kinuha ang bag niya para umalis. Pero hinawakan naman ni Victor ang kamay niya dahilan upang mapatigil siya.

“Asaan ka pupunta?” nagtataka tanong ni Victor.

Napakamot na lang si Sydney sa ulo niya at hindi alam kung ano ang idadahilan.

“Need ko ng umuwi, meron pa pala akong gagawin,” sambit niya.

“Ganon ba, pwede naman kitang isabay na lang, tutal madadaanan ko naman yung bahay ninyo,” offer ni Victor. Pumayag na si Sydney at sumabay pauwi.

Nakahinga siya nang maluwag pagdating sa bahay.

“Thank you, Victor,” sabi niya. Napangiti si Victor sa kanya.

“No worries, next time na lang tayo mag-catch up meron din kasi akong important errands na pupuntahan,” sagot ni Victor. Napangiti na lang siya at napatango-tango bilang pagsang-ayon.

Napahinga siya nang malalim bago pumasok sa bahay, na siyang ikinagulat niya dahil pagpasok sa gate ay nakita niyang nandoon na ang sasakyan ni Vince. Medjo kinabahan siya dahil bakit ganito kaaga siya umuwi. It’s three in the afternoon. It’s unusual na ganitong oras siya umuwi dahil madalas siyang late.

Naglakad siya papasok sa loob ng bahay. Napatigil siya nang makita si Vince seryosong nakaupo sa couch at nakatingin nang matalim sa kanya, dahilan upang matakot siya.

“Andito ka na pala, may pinuntahan kasi ako,” sambit niya lang sa kaniya at naglakad diretso papasok ng kuwarto niya.

“Sa company, hindi ba? Pumunta ka around the area ng company?” napalunok siya dahil sa sinabi niya.

“Sorry, hindi ko alam na around the area pala yung company ninyo, nawala sa isip ko,” wika niya.

“Ano bang sinabi ko sa’yo, hindi ba na huwag pumunta doon? Bakit ba lahat na lang ng bagay ginagawa mo para mapansin ko. Nung una dinalhan mo ako ng pagkain kahit hindi ko gusto and now doon ka magkakape? Bakit, may kulang ka pa bang hindi nakukuha, Sydney?!” sigaw ni Vince.

“S*x, pera, yung company shares? Ano! Pagmamahal? Ano pa bang gusto mong kunin na hindi mo pa nakukuha?!” diin na sabi ni Vince.

Nakatingin si Sydney ng diretso sa kaniya. Alam niya na meron siyang gustong marinig at meron siyang gustong mangyari.

“Wala akong gusto. Hindi ko pinipilit hingiin ang pagmamahal sa ‘yo. Yung maging okay lang tayo, yun yung gusto ko. Mabibigay mo ba?” sambit ni Sydney.