Chapter 6

Hindi nakuha ni Sydney ang kasagutan na gusto niyang malaman sa kaniya. Yung nangyaring iyon yung lagi nilang pag-aaway ay nauulit lang nang nauulit. Hindi na rin niya alam kung bakit, pero ang dami nilang hindi napagkakasunduan. Hanggang sa hinayaan na lang niya, siya na lang ang nagpaubaya at nag giveway sa kung ano’ng gusto niya.

“Nagluto ka na naman? Hindi ba sinabi ko hindi na ako kakain dito. Sino’ng kakain niyan?” tanong ni Vince sa kaniya. Napatingin si Sydney sa kaniya at napangiti kahit na hindi na kayang ngumiti pa.

“It’s okay, balak ko rin na lang sa charity. Isipin mo iyon, kahit papaano merong napuntahan na maganda yung kasalan natin,” wika ni Sydney sa kaniya. Tumalikod siya sa kaniya at nagpatuloy sa ginagawa niya.

Wala siyang sinabi, tahimik lang siya. Hindi alam ni Sydney kung umalis na ba siya o nandoon pa siya. Wala rin naman siyang pakialam sa kung ano ang nangyayari sa bahay na ito at sa kung ano ang nangyayari sa buhay nila.

Ilang beses lumapit si Sydney sa kaniya, ilang beses na ipinagtulakan ang sarili niya para mapansin siya. Kahit hindi na lang niya mahalin, kahit magkaayos na lang sila. Pero wala siyang natanggap na kahit ano’ng maayos na treatment.

Tinatanong niya sa sarili niya kung susuko na ba siya o kung puwede na ba siyang iwanan. Isang taon na rin, isang taon na siyang nagtitiis, isang taon na sinasabi sa sarili niya na isipin ang sarili niya. Pero kapag nakikita niya na lang siyang nakakatulog sa couch at kita ang pagod sa mukha niya, hindi niya maiwasang hindi siya bigyan ng kumot para hindi siya lamigin.

She still care, minahal niya. Nagmahal lang siya.

“One year,” wika ni Vince sa kanya. Napatigil siya at napatingin sa gilid niya. Nakita niya na ang long sleeve niya ay nakatupi na hanggang sa braso niya. Kasalukuyan na siyang may hawak ng kutsilyo at pinagpapatuloy ang paghihiwa ng mga sangkap.

“Isang taon na rin pala tayo sa laro na hindi naman tayo manalo-nalo,” mahinahon niyang sabi. Wala siyang masabi at nagpatuloy lang sa ginagawa niyang pagluluto.

“Ano’ng hilig mo, ngayon na isang taon na tayong nagsasama?” tanong ni Vince sa kaniya.

Napatigil siya sa ginagawa niya at napatingin sa kaniya. Seryoso lang siyang nakatingin sa kaniya, walang sinasabi, diretso lang sa mata niya. Napahinga siya nang malalim at lumapit sa kaniya.

“Susundin mo ba yung kagustuhan ko?” tanong ni Sydney sa kaniya. Wala siyang nasagot at mukhang nag-aalangan.

“Kahit ngayong araw lang. Kapag ginawa mo yung kagustuhan ko, susundin ko rin ang kagustuhan mo.”

“Kalayaan,” wika niya sa kaniya. “Yung gusto ko, kalayaan.” Napangiti si Sydney dahil sa sinabi niya at napatango.

“After this, process the divorce papers. Hindi ba iyon ang plano mo, ang makalaya na sa kasal na ito? Then I’ll give you the honor. Kung dati hindi ko masyadong pinapansin yun but now, process it. Tell me kung dumating na and your plans,” wika ni Sydney sa kaniya.

“Ano yung hiling mo, susundin ko. Kahit ano,” diretso niyang sabi. Napahinga siya nang malalim at naglakad papalapit sa kaniya.

“Iparamdam mo sa akin na you care, kahit isang araw lang. Iparamdam mo na kaya mo akong papasukin sa buhay mo. Patawarin mo ako sa kung ano mang pagkakasala ko kahit hindi ko alam ang bagay na iyon. Bring down your walls at hayaan mong iparamdam ko sa ‘yo yung pagmamahal na alam ko.”

Wala siyang sinabi, seryoso lang siyang nakatingin sa kaniya. Nag-aalangan sa sinabi ni Sydney.

“After this day, kahit maging masama ka na ulit sa akin, kahit bumalik na ulit tayo sa dati. At yung gusto mong kalayaan… ibibigay ko.”

I don’t know what happened, pero nung araw na iyon nagbago ang lahat. Yung hiniling niya ay ibinigay ni Vince. Kumain sila ng sabay sa isang restaurant. Nanood ng sine na something hindi naman nila ginagawa, at nag set ng isang dinner sa isang yacht na sila lang ang tao.

Hindi niya alam kung ano ang nangyari but something's change, at least kahit sa isang araw maranasan niya kung paano mahalin ng isang Vince. Actually, hindi niya ginawang awkward ang lahat, it feels natural. Pakiramdam niya ganon talaga sila dalawa sa isa’t isa. Kasi lahat ng gusto niya binili ni Vince Marquez. We even held hands while walking at the mall. Giving her a necklace, something na never niyang ginawa.

Ganito ba talaga kapag meron kapalit na kalayaan? Lahat gagawin niya para lang lumayo sa buhay ni Sydney?

“I hope napasaya kita ngayong araw. I hope nagawa ko yung kahilingan mo,” mahinahon niyang sabi. Napatingin siya sa kaniya at napangiti.

“You did it well, Vince. Thank you. I don’t know if this is you being performative o talagang sineryoso mo para sa kalayaan na gusto mo. But thank you,” wika ni Sydney sa kaniya. “Thank you for letting me inside of your life, kahit na napaka-imposible nung una. I’ll cherish this moment. At least kapag nagkahiwalay na tayo… meron akong magandang alaala na baon mula sa ‘yo.”

Napayuko na siya at kinuha ang tissue para punasan ang luha niya. Nagulat siya nang bigla ni Vince niliyad ang kamay niya sa harapan niya.

“Let’s dance. Gawin na natin lahat habang nandito tayo,” mahinahon niyang sabi.

Napatingin lang siya sa kamay niya at bumalik sa pagkakatingin sa mata niya. Napalunok na lang siya sabay hinawakan ang kamay niya. Tumayo siya sa pagkakaupo at pinalupot ang kamay niya sa leeg niya habang hinawakan naman ni Vince ang bewang niya. We slowly swayed kasabay ng solemn music na tumutugtog. Nakatingin lang sila sa isa’t isa at dinarama ang bawat galaw na ginagawa nila.

“May gusto akong sabihin sa ‘yo. I think better na dito na ko na sabihin sa pagkakataon na ito,” wika ni Sydney sa kaniya.

“Spill it,” wika niya sa kaniya.

“Dapat maging masaya ka sa babaeng mamahalin mo sa oras na naghiwalay na tayo. Dapat makita mo yung buhay na gusto mo sa kaniya at yung kalayaan na hinahangad mo,” sambit ni Sydney sa kaniya.

Nakita niyang napalunok lang siya at walang sinabi.

“I’ll promise to myself, na kapag naghiwalay na tayo, never na kitang hahanapin at kakausapin. Na sa oras na magkita tayo, parang wala lang. Masyado na nating nasaktan ang isa’t isa, kaya mas mabuti na kalimutan natin ang isa’t isa.”

Napatango-tango siya dahil sa sinabi ni Sydney.

“That’s the better idea.” Niyakap niya siya at dinama lalo ang init ng katawan niya. For the last time, gagawin ni Sydney pahinga ang katawan niya. For the last time dadamhin niya yung care na binibigay ni Vince. For the last time, susulitin niya ang pagmamahal na binigay niya kahit na alam niyang peke at hindi totoo. This last time, na aasa siya na sana meron pa.

Nagkatinginan muli sila, ngayon ay dahan-dahan niyang hinawakan ang pisngi ni Sydney. Seryoso siyang nakatingin sa kaniya na para bang may iniisip na gagawin.

“Then I’ll give you the love that you really wanted. We always use our body because of lust and needs. But this time let’s use it to make love, to feel each other’s heat, not because of our fantasies but because of our feelings.”

He slowly kissed her, and like what he said it’s really different from how they used to do it. It’s hot, but not wild. It’s slow and somehow sure. Yung gabing iyon ang isang hindi niya makakalimutan sa lahat dahil sa gabing iyon nakita niya ang side ni Vince na hindi ginagamit ang katawan para sa kagustuhan, ngunit para iparamdam ang nararamdaman niya. Nung gabing iyon naranasan niya kung ano ba ang tunay na kahulugan ng pagmamahal.

Sa bawat pasok ay hindi sakit at sarap lang ang mararamdaman. Sa bawat diin ay hindi lang kaligayahan at langit ang kayang iparamdam. Kung hindi sa bawat ritmo ng kanilang balat na nagtatama ng dahan-dahan at sa bawat haba ang siyang dumudulas papaloob sa kaibuturan niya ay ang siyang pakiramdam na iba sa lahat. Hindi mabilis, hindi mabagal, katamtamang pwersa para matandaan ang bawat haba at laki nito.

Doon nag-iba ang pananaw niya, na hindi naman pala siya nakakatakot. Pero ang tunay na nakakatakot ay yung baka sa isang araw na ito ay hanap-hanapin niya na sa susunod. Iba ang init ng katawan nilang magkadikit. Iba ang daloy ng kuryente sa bawat diin ng kaniyang balakang. Hindi ingay ng kalaswaan ang maririnig sa buong kuwarto kung hindi ingay ng pagmamahal, kahit na alam niyang hindi ito tunay.

Buong gabi ay binigay niya sa kanya ang alaga at pagmamahal na hiningi niya. Buong gabi niya naramdaman na hindi lang nila ginamit ang katawan nila bilang pagpapaligaya. Kaya ang buong gabing iyon ang tatak sa kanya at siyang magiging magandang alaala niya.

Months after…

Lahat ng nangyari ng gabing iyon ay mananatili na lang isang kasaysayan. Kahit papaano umasa siya na merong pagbabago dahil kinabukasan na naging sila ay maganda pa rin ang pagsasama nila hanggang sa makauwi sila. Akala niya may magbabago na, pero ganon pa rin pala. Isang patikim lang ng tadhana na siyang nagsasabi na ang lahat ng iyon ay hindi niya talaga mararanasan sa kaniya.

Yung nangyari lahat sa anniversary nila ay isa na lang alaala na babaunin niya. Because after all of it, bumalik din naman sila sa dati, and this time alam niya ng magtatapos na sila hindi niya lang alam na mas masakit… kasi umasa siya, na isang maling ginawa niya, umasa siya na nakita niya ang halaga niya.

Pero hindi pa rin pala mangyayari ang bagay na iyon, kasi simula’t sapul meron ng nag-iisang taong laman ang puso niya. Na kahit ano’ng gawin niya ay hinding-hindi na mapapalitan iyon, kahit na may bunga sa sinapupunan niya.

Dahil alam niya umipisa pa lang hindi na siya pipiliin. Hindi siya pipiliin. Nagpumilit lang siya, nagmakaawa na sana kaya pa. Pero tadhana na mismong nagsabi na itigil na at tama na.