Chapter 2

(Trigger Warning: Murder, infidelity, strong emotional violence, blood imagery.)

Luke’s POV

“Masama ito. Dalhin na natin siya sa hospital kung yan ang nais mo sir Kiel!” halos pasigaw kong sabi habang mahigpit kong hinahawakan si Freya para hindi mahulog. Malamig na ang kanyang balat, maputla ang labi, at halos hindi ko maramdaman ang pulso niya. Ang mga kamay niya’y duguan, at ang buhok ay dikit-dikit sa kanyang pisngi. Sigurado ko na hindi na siya aabot pa kahit na dalhin namin siya sa hospital pero kung para kay sir Kiel, gagawin namin.

“Drive as fast as you can!” utos ni Sir Kiel, at ramdam ko ang punit-punit na tinig niya sa loob ng sasakyan. Si Jeff agad na tumugon at pinabayaan ang takbo ng makina—parang naghahabol kami sa oras at sa isang malabong pag-asang maibabalik pa ang buhay.

Yakap-yakap ni Sir Kiel si Freya; hawak niya ang ulo nito at may mga luha na dumadaloy, hindi dahil sa delikadesa kundi dahil sa pagkatuyo ng puso. Napatingin ako sa rearview mirror—ang mga mata ni Kiel ay naglalagablab; hindi iyon ang ordinaryong galit o lungkot. Iyon ay isang apoy na nagbabanta sa lahat ng iistorbo.

“Hold on, Freya. Dadalhin ka namin sa ospital,” bulong niya. Nanginginig pa rin ang boses niya, puno ng paniki at pag-asa.

Dahan-dahang dumilat si Freya, at mahina niyang bumulong, “I—ikaw si… Ezekiel?”

“Yes, it’s me. Don’t talk, please. Hang on, Freya. Don’t leave me.” Sagot ni Kiel, habang sinisilip ang pulso sa pulso niya at pilit hinahanap ang hininga.

Bumaba ang tibok ng dibdib niya. “I think… hanggang dito na lang ako,” mahina ang sabi ni Freya, halos wala na.

“No! You have to fight! Don’t give up!” sigaw ni Kiel at sabay himas sa noo niya, pilit pinipigilan ang pag-urong ng mundo.

"Si S-seb at M-mari--" hindi na niya natuloy ang kanyang sasabihin dahil nawalan na siya ng malay. Sana malay lang dahil kung hindi ako nagkakamali, marahil tumigil na talaga ang pagtibok ng kanyang puso.

Napatingin ako sa harap; parang nilipad namin ang kalsada habang humaharurot si Jeff. Sumabog ang sakit sa dibdib ko nang makita ang dahan-dahang pagpatay ng buhay sa katawan ng babae na minsang nagningning.

Pagdating namin sa ospital na pag-aari ni Kiel, sinalubong kami ng mga doktor na tila taglay ang bihirang galaw — mabilis, organisado. Ngunit kahit gaano pa kagaling ang tao, may oras ang makina. At ang oras ay hindi na magiging patas.

Lumipas ang ilang minuto na puno ng operasyon, pads ng makina, at mga utos na parang isang orkestra. Doon, nakita ko si Sir Kiel: nakayuko, nanginginig, pilit inaayos ang sarili. Nang lumabas ang lead physician at humarap sa amin, tumigil ang mundo.

“I’m sorry… we tried everything. She didn’t make it.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa amin. Hindi ko na alam kung anong dapat gawin. Tumingin ako kay sir Kiel. Tahimik siya, kitang-kita sa mukha niya ang pagkawasak. Inalis niya ang kumot sa mukha ni Freya; malamig at maputla ang anyo niya.

“Magbabayad sila, mahal ko…” bumulong siya, paos ngunit puno ng poot. Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ni Freya, pinagsama ang daliri nila, at hinalikan ang malamig na pisngi nito. “Rest now, my love. Ako mismo ang kukuha ng hustisya na nararapat sa’yo.”

Sa sandaling iyon, hindi na basta paghihiganti ang nasa isip niya — may bagong anyo na nagising: ang halimaw na inukit ng pighati at galit.

“Destroy them,” mahigpit niyang utos sa amin, at ramdam ko ang bigat ng bawat titik ng salita. “Gusto kong dumanas sila ng impyerno bago ko sila ilibing.”

Tumayo kami ni Jeff na parang nanlilisik — alam naming hindi biro ang sinabi niya. “Yes, sir,” sagot namin habang unti-unting naglalagay ng balak ang utak ko. Hindi na ito simpleng galit — plano na.

Sa oras na iyon ay walang alinlangan kong tinawagan sila Manang Lydia at Iseng na katulong ng yumaong ina ni Freya. Kilala na namin sila dahil dati silang nasa puder ni sir Kiel. Pinapunta niya lang ang mga ito dahil gusto niyang pabantayan si Freya pero huli na ng malaman naming ikakasal na pala siya kay Seb.

Jeff’s POV

Ilang oras matapos ang lamay at libing, wala pa ring katahimikan sa mansion; hindi sa klase ng katahimikan na nagmumula sa kapayapaan, kundi ang katahimikan ng isang gusali na pumapangalawa sa pagnanasa ng isang bata—walang kumikibo dahil natatakot.

Si Sir Kiel ay hindi na pumasok sa office — nasa bahay siya, at ang dining table ay naging command center. CCTV footage, bank statements, phone logs, email threads—lahat naka-spread na parang isang crime scene board. Humahalo ang parehong pagnanais na manganak ng hustisya at ang walang tigil na galit.

“Bro, ilang araw na tayong walang tulog,” sabi ko kay Luke habang pinag-aaralan ang isang CCTV clip. Doon, nakikita mo si Freya na nakaupo sa terrace — nakangiti, hawak ang cellphone, tila normal lang. Pero may mga gap na kailangang punan, at sa mga gap na iyon, naroon ang tinatagong sagot.

“Mas okay nang walang tulog kaysa mapatay tayo ni Sir Kiel,” sagot ni Luke na may sarcastic humor, pero nakita ko ang takot sa mga mata niya rin. Dahil alam namin, kahit paano, magiging mapanira ang apoy na sasabog.

Ipinadala namin ang unang anonymous leaks: forged documents, suspicious transactions na naglalakad sa mga shell companies, at mga email na nagpapakita ng paksang manipulasyon ni Seb at mga kaalyado niya. Nagsimulang kumalat ang balita—sa isang iglap, nag-iba ang tono ng mga tabloids at social media: mula sympathy kay Freya, naging usapan na si Seb at Marice.

“Mr. Crowe, any comment?” tanong ng reporter habang paparating si Seb sa harap ng mansyon.

“Wala pa akong masyadong nakukuhang impormasyon pero isa lang ang maipapangako ko sa mahal kong asawa, mananagot ang kung sinumang pumatay sa kanya. Nagkamali sila ng binangga.” seryosong tugon niya, ngunit may ngiti sa gilid ng labi na mukhang rehearsed. Kitang-kita sa telecast ang discrepancy ng emosyon. Mabilis siyang nag-arte; mabilis ang mga ilaw na kumukupas.

Tumawa kami ng pagak sa sinabi ni Seb. Tama. Talagang magbabayad silang dalawa. Pero si sir Kiel ang magpapabayad sa kanilang dalawa.

--------------

Luke’s POV

Pag-uwi namin sa mansion, nandoon si sir Kiel, nakatayo sa harap ng malaking portrait ni Freya. Hindi siya nag-iinom tulad ng dati—hindi siya kumakain—ngunit may ibang kakaibang bagay sa kanya: ang titig niya ay hindi na simpleng pagdadalamhati; parang may isang estratehiya na nabuo sa loob ng isip niya.

Lumapit ako: “Sir, kailangan niyo pong magpahinga.”

Tumingin siya, malamig ang mata. “How can I rest, Luke? The woman I love is dead… and I know who did it.”

Hindi ko alam anong sasabihin pa. Nang sinabi niya, “I built empires. I destroyed companies. But I couldn’t even protect her,” naramdaman ko ang kasuklam-suklam na paghuhugas ng sarili niya. Bumagsak ang baso sa carpet at ang alak ay kumalat—hindi ito malalim na galit lang; ito ang pananaw ng isang taong may sinumpang misyon.

“If fate gives me another life,” mahina, halos bulong niya, “I’ll never allow her to marry my worthless cousin. I will make her mine—whether she consents or not. If I have to, I’ll take her by force. I will never let her fall into his arms again.”

Lumingon siya sa amin na may naglalagablab na titig. “Simulan niyo na. Destroy them all. Hindi lang hustisya ang gusto ko kundi pabagsakin niyo silang dalawa.” punong-puno ng poot niyang wika sa amin.

“Yes, sir,” sagot namin, ngunit may pagkaalinlangan kami — hindi dahil sa kakulangan ng tapang, kundi dahil alam naming papaano nagbabago ang isang tao kapag siya’y nakasugat ng malalim.

-------------

Nag-umpisa kami sa maliit: trace the unregistered number, check security logs, interview staff, run forensic analysis. May driver na may exit log pabalik sa private clinic; may CCTV na nagpapakita ng box na kinaladkad palabas ng gate; may isang guard na biglang nag-leave shift nang gabi ng insidente. Maliit iyon—pero when connected, malaking piraso na ng puzzle.

“Everything points to a cover-up,” sabi ni Jeff habang inaayos ang mga printouts. “They coordinated it. Someone made sure nobody saw.”

“Then we expose it,” tugon ni Kiel, malamig at resolute. “Leak what we have. Anonymous sources. Forensic audit. Freeze accounts. I want legal papers ready in three days.”

Tila isang general ang nag-uutos. Hindi siya humihiling na maliitin ang buhay; hinihingi niya ang katarungan sa pinakamahigpit na paraan.

---------------

Jeff’s POV

Naglabas kami ng mga dokumento sa media. Sa loob ng linggo, ang reputasyon ni Seb at Marice ay unti-unting nag-crumble. Business partners ba? Biglang nag-suspend. Sponsors? Nag-withdraw. Ang mga taong dati nilang pinagkakatiwalaan, kumikilos na parang may sariling konsensya.

Habang unti-unting bumabagsak sila, nakita ko kung paano nagkakaroon ng ibang ningning ang mata ni sir Kiel — hindi luha na mababaw, kundi isang lamig na nagtatakda ng plano. Hindi niya hinahangad lamang ang kaparusahan; gusto niya ring siguraduhin na hindi mawawala ang pangalan ni Freya sa tarnished records ng buhay.

"Sir if we continue to destroy them, lahat ng ari-arian ni Freya na hawak ngayon ni Seb ay madadamay din." warning ko sa kanya dahil lahat ng business nila ay nagsisimula nang bumagsak. At yung mga ari-arian na lang ni Freya ang naiwang nakatayo.

"Wala akong pake-alam. Just expose them then find any of her deserving relatives to get everything they took to Freya." malamig niyang wika sa amin. Tumango kami saka nagpatuloy sa aming ginagawa.

----------------

Luke’s POV

Isang gabi, matapos ang isang araw ng tagpi-tagping ebidensya, inutos ni Sir Kiel na magpunta kami sa puntod ni Freya. Ulan ang humahaplos — malambot, malamig — at tila Diyos mismo ay umiiyak kasama namin.

Tumayo siya sa harap ng lapida; nakatayo siya na parang isang hari na ipinagtatanghal ang sariling pighati. Hinaplos niya ang marmol at dahan-dahang binasa ang pangalan. Umangat ang boses niya: malalim, malakas, at puno ng panata.

“I promised you,” sabi niya nang mabagal. “I promised to keep you safe. I failed.”

Huminga siya nang malalim, at sa gitna ng ulan, itinaas niya ang kanyang kamay. Parang kumidlat ang langit at sumagot sa tinig niya.

“So now, I will not pray to a God who allowed this to happen. I will make my own justice.”

Tumayo siya nang buo at tumingin sa amin nang isa-isa. “Sebastian Cortez. Marice—whoever touched her life with their hands—listen to me.”

Nararamdaman ko ang bigat ng bawat salita. “I vow upon this grave, Freya Leigh Evans: I will find every lie, I will tear down every nest of deceit, I will take everything that matters to them until they understand the pain they gave you.”

Ang ulan ay parang tumigil sandali — isang katahimikan bago sumabog ang alon ng plano. Tumiwalag ang boses niya na parang espada: “I will not rest. I will not forgive. I will not stop until your name is free and those who killed you are brought to the light.”

At sa pinakahuling bahagi, naputol ang katahimikan: “Even if I must cross the line between life and death, even if I have to bargain with fate itself — I will bring you back. Or I will burn the world that took you.”

May kakaibang eco sa hangin. Para bang may sumagot, isang bulong sa malayo — hindi atin na marinig ng tainga, kundi ng puso.

----------------

Pag-uwi namin, iba na si sir Kiel. Ang pighati niya ay naging plano; ang plano ay naging utos. Sinimulan namin ang pag-atake: legal injunctions, press leaks, asset freezes. Sa bawat tagpo ng media, unti-unti naglalaho ang balat ng imperyo nila Seb at Marice.

Ngunit habang umaagos ang hustisya, may tahimik na pag-asa na sumilip sa madilim: isang kakaibang liwanag sa puntod ni Freya noong isang gabi — isang maliit, malamlam na sinag na dumaan sa mga ulap at tumigil saglit sa lapida. Hindi namin maipaliwanag; ngunit ramdam namin pareho ni Jeff: parang ang mundo ay hindi tapos.

Sa gabing iyon, sa ilalim ng kidlat at ulan, nag-anyong sumpa ang mga salita ni sir Kiel—isang panata na lalampas sa pagitan ng buhay at kamatayan.

At doon nagsimula ang kanyang digmaan.