บทที่ 4

"คือใคร?"

ฉันรีบถามออกไปด้วยความอยากรู้ ใครกันที่ไปช่วย ไปเจอฉันได้ยังไง

"มาร์ช เด็กห้องเดียวกับเธออ่ะ"

เซร่าพูดจบ ณิชาก็รีบพูดสวนขึ้น

"นี่ใครมันกล้าแกล้งเธอ ใช่ไอพวกสามตัวนั้นใช่มั้ย?!"

ฉันพยักหน้าช้าๆ จะเป็นใครได้ล่ะ ฉันมาที่นี่ก็มีเรื่องอยู่แค่กับยัยบ้าพวกนั้นแหละ

"ชั่งเถอะ เดี๋ยวไว้ฉันจะกลับไปแก้แค้นพวกนั้นให้ได้เลย!"

ฉันพูดจบก็ยกมือขึ้นมากำหมับ พร้อมกับมองหน้าคนอ่านอย่างมุ่งมั่น เราต้องสู้เว้ย!!

1 อาทิตย์ต่อมา

21.00 น

ฉันนอนยกมือขึ้นพาดหัวอย่างหนักใจ อะไรกันเนี่ย มาเรียนได้แค่หนึ่งอาทิตย์ อยู่ๆคะแนนพฤติกรรมของฉันก็เหลือแค่ 70 ฉันโดนหักคะแนนไปตั้ง 30 คะแนนโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเนี่ยนะ แบบนี้ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย ฮืออๆๆๆ แต่ เอ๊ะ ฉันยังไม่ได้มีโอกาสไปขอบคุณมาร์ชเลย เขาหายไปไหนทั้งอาทิตย์ก็ไม่รู้ ชั่งเถอะ ไว้เจอเขาฉันจะรีบไปขอบคุณเลย

อยู่ก็รู้สึกอยากไปเข้าห้องน้ำ แต่ดึกๆแบบนี้ปลุกเพื่อนไปสักคนก็คงจะดี คิดได้ดังนั้นฉันก็ลุกขึ้นเดินไปปลุกเซร่าที่นอนอยู่เตียงข้างๆ

"เซร่า ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"

"...."

เซร่านอนนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย หลับลึกหรอเนี่ย โอ๊ยย

ฉันไม่ถอดใจเดินไปหาณิชาต่อ

"ณิชา ณิ...."

"คร็อดด....ฟี่"

ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบณิชาก็กรนใส่ฉันชุดใหญ่ ให้ตายเถอะ เพื่อนอีกสองคนก็ไม่ค่อยสนิท ไม่อยากรบกวนด้วยนี่สิ ท่าทางแต่ละคนหลับลึกกันจริงๆ เอาวะ เดินไปคนเดียวก็คนเดียว

ฉันค่อยๆเดินไปตามทาง โดยคลำทางมืดไปจนไปถึงห้องน้ำ แค่ทางเดินตรงไปเรื่อยๆ ห้องน้ำอยู่สุดทางของทางเดิน ฉันก็เข้าห้งน้ำไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมา ทันทีที่ปิดไฟลง ฉันก็รู้สึกเย็นหวาบๆจากข้างหลัง ฉันไม่เชื่อเรื่องผีหรอกนะ จะมีก็มีแต่เรื่องซาตานเท่านั้นแหละที่ฉันจะเชื่อ แต่สิ้นสุดที่ฉันคิดในใจนั้น อยู่ก็มีเสียงดังขึ้นจนทำให้ฉันต้องร้องตกใจออกมา

"มึงตาย!!!"

"กรี๊ดดดดดด!!!"

ฉันเผลอกรี๊ดสุดเสียง จังหวะนั้นเองเงาดุ้มๆเงานึงก็รีบวิ่งเข้าไปห้องทางฝั่งซ้ายของฉันด้วยความเร็วแสง ใครมันมาแกล้งฉันนะเนี่ย!

พรึ่บ!

แสงไฟทางเดินก็ถูกเปิดขึ้น ฉันยืนนิ่งด้วยความตกใจ

"O_O¡"

มาสเตอร์สายยืนตาเขียวปั๊ดอยู่ข้างหน้าสุดทางเดิน มองฉันด้วยสายตาที่โหดกะจะฆ่ากันให้ถึงตายเลยหรอเนี่ย

"คุณมิล่า!"

มิสเตอร์สายตะโกนดังจนฉันสะดุ้ง ตายแน่ๆๆ

ห้องสมุด

"มิสเตอร์จะหักคะแนนเธอ 30 คะแนน และจะลงโทษ ฐานส่งเสียงดังในยามวิการณ์!"

มิสเตอร์พูดพร้อมเดินวนรอบๆตัวฉัน

"มิสเตอร์จะไม่ถามหนูหน่อยหรอคะ ว่าทำไมหนูถึงกรี๊ด"

ฉันก็ถามออกไปด้วยความที่คิดว่าจะพอให้มิสเตอร์มองเหตุและผลบ้าง

"ไหนลองว่ามาสิ"

นั่นไงมิสเตอร์ต้องเป็นคนมีเหตุผลหน่อยสิ

"หนูได้ยินเสียงใครไม่รู้มาตะโกนข้างหูหนู ว่าไปตายซะ มันทำไมหนูตกใจมาก...."

"เพ้อเจ้อ! เธอมีความเชื่อในพระเจ้าบ้างมั้ย? จะมาบอกว่ามีผีอะไรแบบนี้น่ะหรอ เพ้อเจ้อสุดๆ"

ฉันขอถอนคำพูดและกัน ที่บอกว่ามิสเตอร์เป็นคนมีเหตุผล

"หนูไม่ได้จะหมายถึงผีค่ะ หนูเห็นมีเงาคนวิ่งเข้าห้องไปด้วยนะคะ ต้องใครสักคนที่มาแกล้งหนูแน่ๆเลยค่ะ"

"มิสเตอร์เดินตรวจดูแล้วไม่มีใครนะคะ มิล่าเธอทำความผิดคนเดียวไม่พอจะโยนให้เพื่อนคนอื่นอีกงั้นหรอ? ปลาเน่าตัวเดียวก็มากพอแล้ว นั่งคุกเข่าลงไปซะ!!"

มิสเตอร์สายพูดจบ ก็ใช้ไม้เท้ายาวๆแตะไปที่ขาฉันสองสามที เป็นการส่งสัญญาณให้ฉันคุกเข่าลง

ฉันก็ทำตามอย่างว่าง่าย

"พึ่งเข้ามาอยู่แท้ๆ แทนที่จะเป็นเด็กดี ไม่แปลกใจเลยที่คุณพ่อเธอ ฝากเธอมาอยู่ในนี้"

หึ! พูดแล้วฉันก็แค้นพ่อตัวเองนัก จะส่งมาที่นี่ทำโทษฉันเพื่ออะไร คุยกันดีๆก็ได้

มิสเตอร์สายก็พูดต่อ

"มาอยู่ได้แค่อาทิตย์เดียวคะแนนพฤติกรรมเธอก็จะติดลบแล้วนะคุณมิล่า รู้ตัวบ้างมั้ย?!"

"จะไม่ให้ติดลบได้ไง ก็เล่นหักโหดซะขนาดนั้น..."

ฉันพึมพำในลำคอ

"ว่าว่าไงนะ? เมื่อกี้เธอพูดอะไร"

มิสเตอร์สายถามขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว

"ปะ...ป่าวค่ะ หนูแค่บอกว่า ขอโทษค่ะ"

เอาเถอะต่อปากไปเหมือนเมื่อก่อน เดี๋ยวคะแนนพฤติกรรมฉันได้ติดลบจริงๆ

"คุกเข่าแบบนี้ไปสองชั่วโมงเธอถึงจะเข้านอนได้ ห้องนี้มีกล้องวงจรนะ ฉันดูอยู่ตลอด!"

มิสเตอร์สายพูดพร้อมลุกขึ้นไปที่ประตู ก่อนจะออกไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายไว้

"เสียงนาฬิกาดังตอนไหน เธอถึงจะลุกได้"

"ค่ะมิสเตอร์"

ปัง

ไปแล้วสินะ เห้ออ

"ทำโทษอย่างกับฉันอยู่ในราชวงศ์หมิงงั้นแหละ"

ฉันบ่นพึมพัมพร้อมกับสัปหงก ง่วงก็ง่วง ฉันจะได้นอนตอนไหนเนี่ย

2 ชั่วโมงถัดมา

23.30 น

"กริ๊งงง!"

"O.O"

เสียงนาฬิกาปลุกที่มิสเตอร์ตั้งไว้ก็ดังขึ้น ทำให้ฉันจากที่เคลิ้มๆก็สะดุ้ง และทิ้งตัวนอนหงายด้วยความเหนื่อยล้าและปวดเข่า มันล้าจนจะเดินกลับไปนอนที่ห้องแทบไม่ไหว...

และแล้วฉันก็ลากสังขารตัวเองมานอนที่เตียงจนได้ และจะได้นอนเต็มอิ่มแค่กี่ชั่วโมงเนี่ยฉัน...

07.00 น

"นี่มิล่า ทำไมขอบตาดำอย่างกับหมีแพนด้าแบบนั้นล่ะ?"

เซร่าทักฉันขึ้น ในวงกินข้าวอาหารเช้า เอาจริงฉันง่วงจนแทบจะหลับคาข้าวแล้วเนี่ย

"ก็เมื่อคืนอ่ะดิ ใครไม่รู้แกล้งฉัน ฉันโดนมิสเตอร์ทำโทษทั้งคืนเลย ง่วงชะมัด"

ฉันตอบไปด้วยความหงุดหงิด และตักข้าวเข้าปาก

"อย่าบอกนะว่าเสียงกรี๊ดเมื่อคืนคือแกอ่ะ?"

ณิชาถามด้วยความแปลกใจ

"นี่ ได้ยินหรอ"

ฉันพูดจบ ณิชาก็พยักหน้ารับ

"เธอได้ยิน แล้วตอนที่ฉันไปปลุกให้เข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนทำไมไม่รู้สึกตัวบ้าง ไม่มีใครตื่นไปเป็นเพื่อนฉันเลย"

ฉันพูดด้วยท่าทางน้อยใจ ถ้าเมื่อคืนมีเพื่อน ฉันคงไม่ต้องมาโดนแบบนี้หรอกมั้ง

"มิสเตอร์สายทำโทษอะไรเธอหรอ"

เซร่าถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

"โโนให้คุกเข่าทั้งคืน แถบไม่ได้นอน"

ทุกคนในโต๊ะก็พากันขำคิกๆ น่าขำตรงไหนกัน

"เอาหน่ามิล่า เดี๋ยวแกก็ชิน"

ณิชาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ชั่งเถอะเราดวงไม่ดีเองจะไปโทษใครได้ แต่อย่าให้รู้นะว่าไอ้อีตัวไหนที่มันกล้าแกล้งฉันแบบนี้!

เราทุกคนก็ร่วมกันอธิฐานตอนเช้าเสร็จสรรพ ก็ต้อแยกย้ายกันไปเข้าห้องเรียน วันนี้ฉันจะต้องไปเอาคืนไอตัวเมื่อคืนให้ได้

"มิล่า ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าให้ถูกแกล้งเหมือนคราวที่แล้วนะ"

"เออหน่า ไม่มีใครกล้าแกล้งมิล่าหรอก เซร่าก็ตั้งใจเรียนล่ะ"

ฉันพูดจบก็ตีไหล่เซร่าเบาๆ พร้อมหันหลังเดินไปที่ห้องตัวเอง

ทันทีที่ฉันนั่งลงบนโต๊ะก็มีสัมภเวสีเดินเข้ามาหาฉันทันที

"เอ้า? ยังไม่ไปตายอีกหรอคะ?"

"?!"

"กูเจอตัวล่ะ"

ฉันพูดพร้อมมองสัมภเวสีตัวที่มันยืนอยู่ตรงหน้าฉัน

แก๊งยัยสามตัวก็ยกมือขึ้นปิดปากอย่างสะใจ

"เป็นไงจ๊ะ เมื่อคืนหลับฝันดีป่ะ"

พราวฟ้าพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฉันก็ลุกขึ้นยืน จะสู้กลับ ผัดกาดกกับน้ำใสก็เดินเข้ามากดไหล่ฉันให้นั่งลง กดด้วยความแรงจนไหล่ฉันเอียงตกไปข้างนึง

"ฤทธิ์เยอะดีนี่ ลองดูสิ ว่าอาทิตย์จะโดนขัดห้องน้ำทั้งตึกรึป่าว ฮ่าๆๆ"

พราวฟ้าพูดจบ ผดกาดก็เสริมทันที

"อาทิตย์ที่แล้วทำความสะอาดโบสถ์คงไม่เท่าไหร่แหละมั้ง คนแบบแกต้องไปขัดส้วมสิถึงจะถูก"

"พวกแกก็ สงสารเด็กตาดำๆแบบนี้มันเถอะ เมื่อคืนก็กรี๊ดกลัวจนเหยี่ยวราดแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ"

น้ำใสพูดพร้อมหัวเราะอย่างสะใจ

"แหมม เห็นร้ายเงียบแบบนี้ก็ไม่คิดว่าจะเลี้ยงหมาไว้ที่ปากกันด้วย"

ฉันพูดพร้อมสะบัดแขนออกอย่างแรง จนหลุดจากผัดกาดและน้ำใสได้

"พวกหมากระจอกเก่งแต่รุมกัน ทำตัวอย่างกับไฮยีน่า"

ฉันพูดจบก็ใช้แขนทั้งสองข้างจับแขนผัดกาดกับน้ำใสไว้ พร้อมกับบิดพร้อมกันทั้งคู่

"โอ๊ยย!!"

เสียงร้องของสัมภเวสีก็ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด

"นี่ แกปล่อยเพื่อนฉันนะ"

พราวฟ้ารีบพูดด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูฏ หึ! คิดไม่ถึงใช่มั้ยล่ะว่าฉันจะทำคืนพวกแกขนาดนี้

"ให้ปล่อยงั้นหรอ พวกแกทำให้ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน แค่นี้มันไม่พอหรอกนะ"

ฉันพูดจบก็บิดให้แรงขึ้น จนทั้งสองคนตัวหมุนตาม ฉันมองด้วยความสะใจ เห็นทั้งคู่น้ำตาไหลกันแล้ว

"โอ๊ยยย เธอปล่อยแันเถอะนะ ฉะ...เจ็บ"

ผัดกาดพูดพร้อมร้องไห้ซิกๆ

"เราจะขอโทษถ้าเธอปล่อยพวกเราก่อน"

น้ำใสพูดด้วยเสียงสั่นคลอ

"และทำไมถึงไม่ขอโทษก่อนล่ะ คิดว่าฉันจะยอมพวกแกทุกเรื่องงั้นหรอ? นี่ยังไม่คิดบัญชีที่พวกแกทำฉันอาทิตย์ที่แล้วนะ"

ฉันพูดด้วยความแค้นสะสม จากนั้นฉันก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ก็ยกขาขึ้นถีบพราวฟ้าล้มไปนอนกับพื้นทันที

"โอ๊ยยยยย"

พราวฟ้าร้องออกมาด้วยความเจ็บ หึ มันต้องแบบนี้สิ

แต่อยู่ๆเสียงนรกก็ดังขึ้น

"นี่เธอ!!!"

"มาสเตอร์คะ!! ช่วยพวกหนูด้วย"