บทที่ 3

"ปัง....!!"

เป็นเสียงแห่งความสิ้นหวังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน ฉันนั่งทุบประตูห้องน้ำขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอกนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว ทั้งตัวเปียกโชก ฉันได้แต่นั่งคุดคู้ด้วยความเหน็บหนาว ถามจริงจะไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำเลยหรอวะ?

คงสิ้นหวังจริงๆแล้วสินะ พระเจ้าจงโปรดช่วยลูกด้วยเถิด ลูกไม่อยากติดอยู่แบบนี้แล้ว ลูกหนาวเหมือนจะเป็นไข้แล้ว พระเจ้า...ลูก...อธิฐานในพระนาม...พระเยซู เอแมน....

พรึ่บ!!

(มาร์ช พูด)

"ห้องน้ำหญิงมันชำรุดบ่อยจังวะ"

พวกเราสามคนที่กำลังเดินไปห้องเรียนแต่ต้องผ่านห้องน้ำหญิง สายตาขุนเขาก็ไปสะดุดที่ป้ายหน้าห้องน้ำที่เขียนเอาไว้ว่าชำรุด แต่ที่แปลกเลยคือ....

"ชำรุดแล้วทำไมต้องเอาพวกไม้ถูพื้นกับถังมาตั้งกันประตูไว้วะ?"

ผมพูดด้วยความสงสัย มันน่าแปลกจริงๆ ไม่ทันไรภีมก็ยกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้พร้อกับพูดปัดๆให้ผมเลิกสนใจ

"เขาคงเอาตั้งไว้ทำความสะอาดแหละ มึงจะสนใจทำไมวะ เรามาคิดเรื่องหลังเลิกเรียนกันดีกว่า"

พอมันพูดด้วยท่าทางทะเล้นจบ ผมก็ได้ยินเสียงก้องๆในหัวดังขึ้นมา

'ไปช่วยนางเถิด นางติดอยู่ในนั้น'

ผมรีบเอาแขนภีมออกจากคอ และหันมองซ้ายขวาทันที เสียงนั้นใครพูดวะ ภีมและขุนเขาก็หยุดเดินและหันมามองผมด้วยความสงสัย

"เป็นอะไรมึงวะมาร์ช ใครเรียกมึงงั้นหรอ?"

ภีมถามขึ้นด้วยความสงสัยทันที

"มึงก็ได้ยินเสียงหรอวะ?"

ผมถามพร้อมทำตาโตเบิกกว้าง ถ้ามันได้ยินจริงแสดงว่าเราไม่ได้คิดไปเองล่ะวะ

"ได้ยินอะไรวะ กูไม่เห็นมีใครเรียกมึงหรือพูดเลย"

ภีมพูดพร้อมเกาหัวอย่างมึนงง

"เออ มึงหลอนอะไรป่าวเนี่ยไอมาร์ช เขาห้องกัน"

ขุนเขาก็พูดขึ้นทันที พร้อมเดินต่อ

"เออ ถ้างั้นพวกมึงกลับห้องไปก่อนเลย กูขอแวะไปคุยกับโค้ชก่อนว่ะ พอดีลืมคุยเรื่องสำคัญเลย"

"สำคัญอะไรวะ เรื่องอะไร" ภีมถาม

"เรื่อง ของ กู"

ผมพูดจบก็เดินตรงไปหลังกำแพง เพื่อให้เนียนว่าจะเดินไปหาโค้ชที่อยู่ห้องพักกีฬา สองคนนั้นไม่มีท่าทีสงสัยก็เดินกลับเข้าห้องไป ผมพอได้จังหวะก็เดินออกมาจากมุมอับ และตรงไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำหญิงทันที

เอาวะ เผื่อเสียงที่ได้ยินคงเป็นเสียงของพระเจ้า

พอคิดได้ดังนั้นก็เอาไม้ถูพื้นและถังน้ำออกจากหน้าประตูห้องน้ำ หลังจากนั้นผมก็เปิดประตูห้องน้ำเข้าไป พบกับความว่างเปล่า มันก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่ เราคงคิดมากไปเองแหละ แต่ก่อนที่ผมจะหันหลังกลับไป น้ำที่ไหลออกมาจากห้องแรกก็มากระทบที่รองเท้าของผม น้ำมาได้ยังไงกัน?

"มีใครอยู่มั้ยครับ?"

ผมถามออกไป พร้อมกับเดินไปหยุดอยู่ที่ห้องน้ำแรก เอ๊ะ? มันมีคนล็อคจากด้านนอกไว้นี่ ด้านนอกห้องน้ำถูกพันด้วยเชือกไม่ให้เปิดออกได้ ผมเห็นดังนั้นก็รีบหยิบไฟเช็คขึ้นมาทำการรนไฟเผาเชือกให้ขาด ผมมักเป็นคนพกไฟเช็คติดตัวอยู่แล้ว ผมไม่ได้เป็นคนสูบบุหรี่หรอกนะ อย่าเข้าใจผิด

พอเชือกหลุดออกหมดแล้วผมก็ทุบประตู

"ปึงๆๆ"

"มีใคร...."

แอ๊ด~~

ไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ประตูที่ด้านในไม่ได้ถูกล็อคก็เปิดออก ปรากฏร่างผู้หญิงคนนึงนอนหมดสติอยู่ทที่พื้น ที่ทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ต่อให้ผมไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ก็เถอะนะ ผมรีบเขย่าตัวปลุกเธอที่นอนอยู่ด้วยความตกใจ

"เธอ เธอตื่น เฮ้ย นี่มัน...."

ใช่เลย นี่มันเด็กใหม่นี่หน่า มิล่า มานอนตรงนี้ได้ไงกัน

"มิล่า เธอ... ทำไมอยู่ในสภาพแบบนี้"

ผมก็อุ้มร่างเล็กนี้ขึ้น ต้องรีบพาเธอไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ

ห้องพยาบาล

"ผมเจอเธอนอนเป็นลมอยู่ในห้องน้ำอ่ะครับ เหมือนเธอถูกขังเอาไว้ในนั้น"

ผมพูกอธฺบายให้มาสเตอร์ฟัง

"แล้วเธอเข้าไปห้องน้ำหญิงทำไม?"

มาสเตอร์ถามด้วยความสงสัย ใช่มันต้องสงสัยอยู่แล้ว ใครได้ยินแบบนี้มันก็ดูไม่ดี แต่ผมไม่ได้เป็นคนแบบนั้นซะหน่อย

"ผมเห็นมีคนเขียนว่าห้องน้ำชำรุด และมีอุปกรณ์ตั้งกั้นปิดประตูซะน่าสงสัย ผมเลยลองเปิดเข้าไปดู ก็เจอเธอโดนขังในห้องน้ำ แถมยังมีเชือกพันกลอนประตูไว้อีก เธอออกไม่ได้ นี่ผมช่วยชีวิตเธอเลยนะครับมาสเตอร์"

ผมเล่าอย่างละเอียดให้มาสเตอร์ฟัง ท่าทางเหมือนไม่ค่อยเชื่อใจผมสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ได้บอกเรื่องเสียงปริศนานั้นหรอกนะ

"งั้น ฉันขอบใจเธอก็แล้วกันที่ช่วยเพื่อนเอาไว้"

"ครับ"

"เดี๋ยวมาสเตอร์จะเพิ่มคะแนนพฤติกรรมให้นะ"

"ขอบคุณครับมาสเตอร์"

ที่นี่จะมีการเก็บสะสมคะแนนพฤติกรรม ใครที่มีคะแนน 100 คะแนนหรือไม่ต่ำกว่า 70 คะแนน ในวันเสาร์จะได้กลับบ้าน หรือออกข้างนอกได้ แต่ถ้าใครคะแนนต่ำกว่านั้น ต้องอยู่ทำความสะอาดโบสถ์และโรงเรียน ซึ่งผมเองก็มีหนึ่งร้อยคะแนนเต็มอยู่แล้ว

"งั้นผมกลับไปเรียนก่อนนะครับ"

ผมพูดจบมาสเตอร์ก็พยักหน้ารับ และผมก็เดินกลับไปที่ห้องเพื่อไปเรียนทันที

ห้องเรียน

"มึงไปโครตนานเลย เรื่องสำคัญอะไรวะถึงคุยนานขนาดนั้น"

ขุนเขารีบตรงมาถามผมด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ

"ก็บอกแล้วว่าเรื่องของกู"

ผมพูดพร้อมเลิกคิ้ ให้มันรู้ว่าจะยุ่งเรื่องผมทำไม ผมนั่งลงแต่ยังไม่ทันไรก็มีอีกคนเดินตรงเข้ามาหาผมอีก

"มาร์ช เมื่อกี้นายหายไปไหนมาหรอ พอดีมาสเตอร์มาถามพราวฟ้า แล้ว...."

"แล้วทำไมเธอต้องขยันยุ่งเรื่องของฉันจัง?"

ผมไม่ปล่อยให้เธอพูดจบ ก็รีบสวนกลับทันที น่ารำคาญชะมัด จู้จี้อยู่ได้ เห้ออ...ผมถอนหายใจออกมาให้เขาได้รู้ว่าผมนั้นรำคาญแค่ไหน แต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเท่าไหร่

"มาร์ชอย่าใจร้ายกันสิ นี่ ยัยเด็ฏใหม่ก็หายไปเหมือนกันนะ พราวฟ้าก็กังวลใจจังเลยว่านางจะไปอยู่ไหน พึ่งเปิดเรียนวันแรกแท้ๆ"

"แล้วมาสเตอร์ไม่ได้ถามถึงเด็กใหม่หรอ?"

ผมก็ถามออกไป

"ก็ถามนะ แต่พราวฟ้าก็บอกมาสเตอร์สายไปว่าคงโดดเรียนไปเดินเล่ยที่ไหนแหละมั้ง..."

เดินเล่นงั้นหรอ? ผมกำมือแน่นไว้ใต้โต๊ะ เหอะ โดนแกล้งขนาดนั้น จะมีแรงไปเดินเล่นที่ไหนได้กัน

"แต่พราวฟ้าก็เป็นห่วงเพื่อนจังว่าจะถูกแกล้งที่ไหนรึป่าว ดูท่าทางเป็นพวกไม่เข้าสังคมซะด้วย ฮิๆ"

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะขบขันของพวกสาวๆก็ดังขึ้น พราวฟ้าเธอยิ่งพูดก็ทำให้ฉันสงสัยในตัวเธอ

"พอเถอะ ใครทำอะไรไว้มันก็รู้อยู่แก่ใจนั่นแหละ"

ผมพูดพร้อมจ้องหน้าเธอ ต้องจับพิรุธนั้นให้ได้

"เออ เด็กใหม่หายไปไหนวะ ยังไม่มีเพื่อนหรอ"

ภีมที่นั่งฟังอยู่ก็ถามขึ้น

"เพื่อนหรอ ใครจะอยากเป็นเพื่อนกับนางกัน แก่นซะขนาดนั้น"

ผัดกาดพูดด้วยความหมั่นไส้

"นี่มิล่าเขาไปมีเรื่องกับพวกเธอตอนไหนกัน"

ผมถามด้วยเสียงเรียบ

"ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรกันหรอก พวกเรากับนางก็ตามภาษาเพื่อนสาวนั่นแหละ นายคิดมากไปทำไมกัน"

ผัดกาดพูดพร้อมหันหน้าน้ำใสและพราวฟ้า ให้เออออตาม

"ชั่งเรื่องเด็กใหม่เถอะ อ่ะนี่ มาสเตอร์ให้การบ้านไว้ มึงอย่าลืมไปทำด้วยล่ะ"

ขุนเขายื่นกระดาษแผ่นนึงให้ ผมรับมาและใส่ใต้โต๊ะทันที

เอาเถอะ ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของเรา จะไปใส่ใจมากให้ปวดหัวทำไม

(มิล่า พูด)

โอ๊ย ทำไมหนาวและปวดหัวขนาดนี้เนี่ย ฉันลืมตาขึ้นพร้อมมองไปรอบๆ นี่เราไม่ได้นอนอยู่ในห้องน้ำใช่มั้ย แต่คงดูเหมือนไม่ใช่ เพราะฉันเห็น...

"มิล่า เป็นไงบ้าง โอเคขึ้นมั้ย?!"

เซร่าถามฉันพร้อมจัลตัวฉันด้วยความลนลาน

"นี่ใครทำเธอ ทำไมาอยู่ในสภาพแบบนี้ บอกฉันมาเลยนะ!"

และเป็นณิชาที่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วงอีกคน นี่ฉันคอยมีเพื่อนเป็นห่วงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ฉันยิ้มอ่อนๆให้ทั้งสอง แล้วค่อยๆเลื่อนมือไปจับมือของเซร่าไว้ให้อยู่นิ่งๆ เซร่านั่งมองฉันข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง

"พวกเธอไปช่วยมิล่าออกมาหรอ?"

ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน พร้อมกับทำหน้างงใส่ฉันอีก แล้วใครกันที่ช่วยฉันออกมานะ?

"มาสเตอร์บอกว่าคนที่ช่วยเธอคือ....."

เซร่าพูดขึ้นแล้วลากเสียงยาว

"คือ....?"