Destined Unblessed ชะตารักไร้พระพร

Mila Talks ทุกคนน่าจะรู้จักฉันแล้ว ฉันมิล่า อายุ 18 ปี ยอมรับตรงๆ เลยว่าปีนี้เป็นปีที่ห่วงแตกสุดๆ ฉันโดนพ่อให้มาเรียนโรงเรียนประจำที่เคร่งศาสนาสุดๆ ซึ่งมันอยู่ไกลบ้านฉันมาก แต่ฉันคงระบุไม่ได้หรอกว่าจังหวัดอะไร แต่อยู่ในโซนภาคใต้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถ ที่ในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด และความเศร้า พี่ชายฉันชื่อ มาร์ติน อายุ 20 ตอนนี้ก็หอบผ้าหอบของย้ายไปอยู่ใกล้ๆ กับฉันเหมือนกัน สงสัยไปเริ่มเรียนปี 3 ที่นั่นแหละ ส่วนมอไซต์พี่ก็ใช้วิธีขนส่งกับรถมา ฉันขับคันนั้นนับครั้งได้ด้วยซ้ำ ทำไมพ่อไม่ถนอมน้ำใจฉันเลยนะ! พูดแล้วก็โมโหสุดๆ แต่รู้อะไรมั้ย วันนี้พ่อตั้งใจขับรถลงมาใต้ด้วยตัวเองเลย หึ! พอจะให้ลูกๆ ไปไกลๆ จากบ้านก็ยอมลงทุนขนาดนี้เลยสินะ ฉันลืมบอกไปว่าครอบครัวของฉันฐานนะปานกลางไม่ได้รวยเริสหรูอะไรหรอก พ่อทำงานเป็นสถาปนิก เขียนโครงการออกแบบบ้าน อะไรทำนองนั้น ส่วนแม่ฉันทำงานเป็นดีไซน์เนอร์ ออกแบบเสื้อผ้า แฟชั่น ซึ่งถ้างานไม่ดีมากพอครอบครัวเราก็จะถึงขั้นรัดเข้มขัด แต่ถ้าเดือนไหนขายออกละก็…จะเป็นเดือนที่เราไม่ต้องมานั่งกลุ้มเรื่องความประหยัดเลย แต่ก็นะ…ฉันยอมรับแหละว่าใช้เงินได้สิ้นเปลืองที่สุด และท

"ปัง....!!" เป็นเสียงแห่งความสิ้นหวังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน ฉันนั่งทุบประตูห้องน้ำขอความช่วยเหลือจากคนด้านนอกนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว ทั้งตัวเปียกโชก ฉันได้แต่นั่งคุดคู้ด้วยความเหน็บหนาว ถามจริงจะไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำเลยหรอวะ? คงสิ้นหวังจริงๆแล้วสินะ พระเจ้าจงโปรดช่วยลูกด้วยเถิด ลูกไม่อยากติดอยู่แบบนี้แล้ว ลูกหนาวเหมือนจะเป็นไข้แล้ว พระเจ้า...ลูก...อธิฐานในพระนาม...พระเยซู เอแมน.... พรึ่บ!! (มาร์ช พูด) "ห้องน้ำหญิงมันชำรุดบ่อยจังวะ" พวกเราสามคนที่กำลังเดินไปห้องเรียนแต่ต้องผ่านห้องน้ำหญิง สายตาขุนเขาก็ไปสะดุดที่ป้ายหน้าห้องน้ำที่เขียนเอาไว้ว่าชำรุด แต่ที่แปลกเลยคือ.... "ชำรุดแล้วทำไมต้องเอาพวกไม้ถูพื้นกับถังมาตั้งกันประตูไว้วะ?" ผมพูดด้วยความสงสัย มันน่าแปลกจริงๆ ไม่ทันไรภีมก็ยกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้พร้อกับพูดปัดๆให้ผมเลิกสนใจ "เขาคงเอาตั้งไว้ทำความสะอาดแหละ มึงจะสนใจทำไมวะ เรามาคิดเรื่องหลังเลิกเรียนกันดีกว่า" พอมันพูดด้วยท่าทางทะเล้นจบ ผมก็ได้ยินเสียงก้องๆในหัวดังขึ้นมา 'ไปช่วยนางเถิด นางติดอยู่ในนั้น' ผมรีบเอาแขนภีมออกจากคอ และหันมองซ้ายขวาทันที เสียงนั้นใครพูดวะ

ซวยแล้ว ต้องโดนไล่ออกแน่ๆเลยเรา เอ๊ะ? ถ้าโดนไล่ออกก็ดีน่ะสิ เอาวะ เราทำขนาดนี้แล้วมาสเตอร์ต้องไล่เราออกแน่ๆ เย้! "ปล่อยเพื่อนเดี๋ยวนี้" มาสเตอร์สายพูดด้วยสีหน้าดุดัน (ไม่เกรงใจใคร) ฉันก็ปล่อยทันที โดยอัตโนมัติ พอทั้งคู่หลุดออกมาได้ ก็ยืนลูบๆแขนตัวเองด้วยความเจ็บปวด "มิล่า เธอตามฉันมา เดี๋ยวนี้!" ห้องมาสเตอร์สาย "เธอชักจะมีปัญหามากแล้วนะ ฉันควรลงโทษอะไรเธอดี" "มาสเตอร์คะ..." "ไม่ต้องพูด!!" ฉันหุบปากแถบไม่ทัน แค่นี้เองไม่ต้องเสียงดังก็ได้ มิสเตอร์สายเดินไปหยิบไม้เท้าที่ดูแล้วเหมือนไม้หน้าสามดีๆนี่เอง มันทั้งยาวและหนา มอสเตอร์ก็หยิบมันมาและเดินตรงมาที่ฉัน

หลังเลิกเรียนในวันนั้น ฉันนั่งอยู่ที่ม้านั่งหลังโบสถ์คนเดียว มือหมุนปากกาไปมาอย่างคนใช้ความคิด ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ แต่หัวฉันกลับวุ่นวายกว่านั้นมาก มาร์ช ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งรู้สึกแปลก ไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาชอบโผล่มาคุมฉันเหมือนเป็นเจ้าชีวิต แต่เป็นความรู้สึกบางอย่าง…เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งที่ฉันมั่นใจว่า ถ้าเคยเจอผู้ชายกวนประสาทขนาดนี้ ฉันต้องจำได้แน่ “ทำหน้าเหมือนคนกำลังคิดหนี้สามล้าน” เสียงเซร่าดังขึ้นพร้อมกับการทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ฉันถอนหายใจ “ฉันกำลังคิดเรื่องมาร์ช” เซร่าหันมามองทันที พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “โอ้โห เริ่มแล้วเหรอ” “ไม่ใช่แบบนั้น!”

ช่วงเย็นวันเดียวกัน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างหอพักหญิง บรรยากาศเงียบกว่าปกติเล็กน้อย หลังจากวันวุ่นวายกับการคัดชมรมกีฬา ทุกคนดูหมดแรงไปตาม ๆ กัน ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดสภาพ แขนขาแทบไม่อยากขยับ เซร่าที่นั่งอยู่โต๊ะอ่านหนังสือหันมามอง พร้อมรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด “กัปตันรองแบดมินตัน กลับมาแล้วเหรอคะ” ฉันเอาหมอนปิดหน้า “ถ้าเธอพูดคำนั้นอีกครั้ง ฉันจะย้ายห้อง” เซร่าหัวเราะลั่น “โอ๊ย แต่วันนี้เธอเท่มากจริง ๆ นะ ทุกคนพูดถึงกันหมดเลย” “ทุกคน หรือแค่เธอ” “ทุกคน โดยเฉพาะเรื่องที่มาร์ชจับมือเธอต่อหน้าคนทั้งสนาม” ฉันดึงหมอนออกทันที “มันคือมารยาทหลังแข่ง!” “แน่นอนค่ะคุณหนู แน่นอน” ฉันหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนที่สงครามหมอนจะเริ่มขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก เซร่าลุกไปเปิด พร้อมพึมพำ “ถ้าเป็นลินมาแซวอีกคน ฉันจะปิดประตูใส่เลย” แต่คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับไม่ใช่ลิน พราวฟ้า บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที เซร่าชะงักไปเล็กน้อย ส่วนฉันลุกขึ้นนั่งช้า ๆ พราวฟ้ายืนกอดอก สีหน้าเรียบแต่แววตาไม่ได้เป็นมิตรเลย “ฉันมาหามิล่า” ฉันกอด