LOGINETHAN “Huwag mo nang sarilinin ang nararamdaman mo dahil lang natatakot ka sa magiging sagot ko,” sabi ko. “Kung may gusto kang itanong, sabihin mo sa akin. Kung may bagay na nakasasakit sa iyo, sabihin mo rin sa akin. Ayokong hulaan mo ang nasa isip ko habang pareho tayong nagkukunwaring walang problema.”“Kung ganoon, dapat ganoon ka rin sa akin.”Tumango ako. “Pangako.”“Hindi basta pangako, Ethan.”“Alam ko. Kailangan kong patunayan.”Bahagya siyang ngumiti at muling yumakap sa akin. Ipinulupot ko ang mga braso ko sa kaniya, saka marahang hinalikan ang tuktok ng ulo niya. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin pagkatapos ng umagang iyon. Marami pa kaming kailangang pag-usapan, at hindi ko ipagpapalagay na dahil naghalikan kami ay biglang magiging madali ang lahat. Pero isang bagay ang malinaw sa akin: ayoko nang bumalik sa dati naming relasyon na puro palusot at mga salitang hindi ko kayang aminin. Maya-maya, bahagyang kumalas si Bianca sa yakap ko at tumingin sa paligid
ETHANIlang sandali akong tinitigan ni Bianca, tila sinusubukang unawain kung talagang seryoso ako sa mga sinabi ko. Hinayaan kong manatili ang kamay niya sa palad ko habang hinihintay kong mawala ang pag-aalinlangan sa mga mata niya.“Paano kung hindi ko na kayang bumalik sa dati, Ethan?” mahina niyang tanong.Bahagya akong napakunot-noo. “Anong ibig mong sabihin?”“Paano kung pagkatapos ng nangyari sa atin ngayong umaga, hindi ko na kayang magkunwaring wala lang sa akin ang lahat? Paano kung mas lalo akong mahulog sa iyo, tapos isang araw, bigla mong sabihin na nagkamali ka lang? At may ibang kang mahal?”Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binitiwan niya. Hindi iyon simpleng tanong ng isang babaeng kinikilig sa halik ng lalaking gusto niya. May takot sa likod ng mga salita niya, isang takot na maaaring matagal na niyang kinikimkim bago pa siya bumalik sa bahay na ito. Dahan-dahan kong hinawakan ang pisngi niya.“Hindi ko hihilinging kalimutan mo agad ang lahat ng nangyari sa atin
ETHAN Hindi na ako nagdalawang-isip pa agad kong ipinasok ang sandata ko sa maumbok niyang talaba. “Arggg Ahhh shit Fuck me E-Ethan f-faster,” umuungol na bigkas niya. May kung anong pakiramdam sa akin na nabuhayan sa mga ungol niya. Mas ibinaon ko pa ang malaki at mauugat na anaconda ko, mas nanggigil ako lalo nang marinig ko ang sigaw niga. “Ahhh Ahhhh isagad mo ang sarap.” Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hampasin ang malaking nigang hita na ikinahiyaw niya sa sakit. Hindi nagtagal nararamdaman ko ang bagay na malapit ng lumabas sa ibabang parte ko kaya agad pinaiba ng pwesto si Bianca upang ipasok sa bibig niya ang malagkit na kulay puti na lalabas sa anaconda ko. “Blokkk blokk ahmmm ahmm ahh,” ang tanging naging ingay niya habang inuubos ang malagkit na kulay puti na lumalabas. Nang humiwalay kami upang huminga, nanatili akong malapit sa kaniya. Magkadikit ang mga noo namin, at nararamdaman ko ang bahagyang panginginig ng hininga niya sa pagitan namin. “B-bakit nga
ETHAN Hindi ko pinansin ang sinabi niya, dahan-dahan akong lumapit at hinalikan siya. Sa unang pagdampi ng mga labi namin, tila may kung anong huminto sa loob ko. Napakaraming pagkakataon sa nakalipas na siyam na taon na naisip ko kung ano ang sasabihin ko kapag muli ko siyang nakita. Inisip kong baka magalit ako, baka tanungin ko siya kung bakit niya ako iniwan nang walang paliwanag, o baka magkunwari akong wala lang sa akin ang pagbabalik niya. Pero hindi ko kailanman naisip na darating ang umagang ito na gigising akong katabi siya, na ang lahat ng tanong na iyon ay mawawala sa isip ko dahil lamang sa isang halik. Marahan akong humiwalay, sapat lamang para makita ang mukha niya. Nakapikit pa rin siya, at bahagyang nakakunot ang noo niya na para bang sinusubukan niyang unawain ang nararamdaman niya. Hindi ko alam kung natatakot siyang buksan ang mga mata niya o kung ayaw lang niyang matapos ang sandaling iyon. “Bianca,” bulong ko. Dahan-dahan lang siyang dumilat. Nang magtagpo ang
ETHAN “Sa kung gaano ka na kalayo sa batang nakilala ko noon,” sabi ko. “At sa kung gaano ako nahihirapang alalahanin na hindi ka na talaga bata.” Biglang nag-iba ang tingin niya sa akin. Hindi na iyon ang tinging may halong inis na kanina ko pa nakikita. Napalitan na iyon ng pag-aalinlangan, may pagtataka, at may kung anong hindi ko kayang pangalanan. “Ethan...” mahinang tawag niya at halos hindi marinig. “Ano?” “Bakit parang iba ka ngayon?” Napahinga ako nang malalim. Iyon din ang tanong ko sa sarili ko mula nang bumalik siya. Gusto kong sabihin na wala akong ipinagkaiba, na baka epekto lamang iyon ng magdamag na magkatabi kami o baka epekto dahil may hangover ako. Pero alam kong hindi iyon ang buong katotohanan. “Siguro dahil matagal kitang hindi nakasama,” sagot ko. “Pero dati naman, hindi ka ganyan tumingin sa akin.” Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung gaano karami ang napansin niya sa akin, o kung may mga sandaling inakala niyang hindi ko siya pin
ETHAN Hindi ko alam kung gaano na ako katagal na gising, pero wala akong balak bumangon sa oras na iyon. Hindi dahil inaantok pa ako, kundi dahil sa babaeng nakasandal sa dibdib ko at mahimbing na natutulog na para bang wala siyang ideya sa kaguluhang idinudulot niya sa akin. Ang babaeng siyam na taon kong hindi nakita nang ganito kalapit. Ang batang dating sunod nang sunod sa akin at kay Gabriel, na palaging may kuwento sa bawat pag-uusap at kayang magtampo kapag hindi ko pinapansin. Dati, sapat na sa akin na makita siyang masaya. Kapag nakangiti siya, natutuwa ako; kapag may problema siya, gusto kong tulungan siya. Simple lang ang lahat dahil malinaw sa akin kung saan siya nakapuwesto sa buhay ko, dahil kapatid lang ang tingin ko sa kaniya, dahil hindi ko naranasan na mayroong kapatid. Pero ngayon, habang nakikita ko ang mukha niyang payapang natutulog sa aking dibdib, hindi ko na mahanap ang dating kasiguraduhan. Marahan kong ibinaba ang tingin sa kaniya. Bahagyang nakatakip







