FAZER LOGINBIANCA'S P O V~Hindi ko alam kung ano ang magiging takbo ng panliligaw ni Ricky. Hindi ko rin alam kung kailan ko kayang buksan nang buo ang puso ko. Pero ayokong itulak palayo ang isang taong wala namang ginagawang masama sa akin dahil lamang natatakot akong masaktan ulit.Bianca: Salamat, Ricky. Kung may panahon na kaya ko nang ikuwento, sasabihin ko sa iyo.Ricky: Sige. Basta mag-ingat ka. At huwag mong kalimutang kumain.Napangiti ako nang bahagya.Bianca: Opo. Ikaw rin.Ibinaba ko ang cellphone at inilagay ang litrato sa ibabaw ng mesa. Sandali ko itong tinitigan bago nagpasyang itago muna sa isang ligtas na lugar. Kailangan kong manatiling maingat, pero ayokong hayaang sakupin ng takot ang bawat sandali ng buhay ko.Tumayo ako at naglakad patungo sa kusina upang kumuha ng tubig. Habang umiinom, pilit kong ibinalik ang isip ko sa mga bagay na maaari kong kontrolin.Mayroon akong kumpanya na kailangang patakbuhin. May mga empleyadong umaasa sa mga desisyon ko. May sarili akong bu
DILIGAN MO AKO, NINONGBianca’s POVHindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa litrato.Nakatayo ako sa tabi ng sasakyan ko, hawak ang puting sobre habang paulit-ulit na binabalikan ang mga salitang nakasulat sa likod nito.Hindi mo kailangang hanapin ako, Bianca. Ako ang lalapit sa iyo kapag handa na akong ipakita kung sino talaga ako.Nanginginig ang mga daliri ko. Hindi ko alam kung galit ba ang dapat kong maramdaman o takot. Isang bagay lang ang malinaw sa akin: may taong kayang lumapit sa akin nang hindi ko namamalayan, at tila alam niya ang bawat galaw ko.Paano niya nakuhanan ng litrato ang mukha ko sa loob ng restaurant? Gaano siya kalapit sa akin nang kuhanan niya ako? At bakit tila determinado siyang iparamdam sa akin na wala akong lugar na ligtas?Muli akong tumingin sa paligid. May ilang taong naglalakad papunta sa kanilang mga sasakyan, habang ang iba naman ay abala sa pakikipag-usap. Sinubukan kong hanapin ang lalaking naka-itim na jacket, pero wala akong makitang sinumang
BIANCA'S P O V~Dahan-dahan akong naglakad papasok sa restaurant. Pinili kong umupo sa isang mesa malapit sa bintana, kung saan makikita ko ang bahagi ng parking area. Umorder ako ng tubig at sinubukang pakalmahin ang sarili.Habang hinihintay ang waiter, kinuha ko ang cellphone ko. May mensahe mula kay Ricky.Ricky: Kumusta ka? Hindi ka na nagparamdam pagkatapos mong sabihin na marami kang kailangang gawin.Napangiti ako nang bahagya, pero hindi nagtagal ang ngiti ko. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kaniya ang nararamdaman ko. Ayokong mag-alala siya nang wala pa akong tiyak na dahilan, pero ayoko ring sarilinin ang lahat kung sakaling may totoong panganib.Nag-type ako ng sagot.Bianca: Nasa labas ako ngayon. Medyo pagod lang.Agad siyang sumagot.Ricky: Gusto mo bang tawagan kita? Puwede naman akong makinig kahit wala kang gustong ikuwento.Napatingin ako sa mensahe nang matagal. May kung anong init na kumalat sa dibdib ko sa simpleng alok niya. Hindi niya ako pinilit na
BIANCA'S P O V~Hindi ko maalis ang tingin ko sa mensahe ng personal assistant ko.May kinalaman po ito kay Dr. Borromeo at sa isang insidenteng nangyari sa ospital.Paulit-ulit kong binabasa ang mga salitang iyon habang nakatayo sa lobby ng kumpanya. Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay Ethan, pero sapat na ang pangalan niya para guluhin ang isip ko.Ilang beses ko nang ipinangako sa sarili kong hindi na ako hahabol sa kaniya. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, gusto kong matutong piliin ang sarili ko. Gusto kong bigyan ng pagkakataon si Ricky, na hindi ako pinipilit at hindi ako ginagawang maliit sa tuwing nagkakaroon kami ng hindi pagkakaunawaan.Pero bakit ganoon? Bakit sa tuwing may naririnig akong hindi magandang balita tungkol kay Ethan, para bang may kung anong humihila sa akin pabalik sa kaniya?Napapikit ako at huminga nang malalim bago muling tumingin sa cellphone.Bianca: Nasaan ka ngayon? Puwede ba tayong mag-usap sa telepono?Ilang segundo akong naghintay bago tumunog a
BIANCA'S P O V~Nang matapos ang pagpupulong, isa-isang lumabas ang mga department head. Naiwan ako sa loob upang ayusin ang mga dokumentong gagamitin ko sa susunod na mga araw.Kasalukuyan kong inilalagay sa folder ang mga papel nang mag-vibrate ang cellphone ko.Napangiti ako nang makita ang pangalan ni Ricky.Ricky: Kumusta ang unang araw mo bilang boss?Umayos ako ng upo bago sumagot.Bianca: Hindi pa tapos ang araw, pero mukhang kailangan ko ng maraming kape.Ricky: Ganoon ba kabigat? Kung malapit lang ako, dadalhan na kita.Napatingin ako sa mensahe nang ilang segundo.Bianca: Hindi mo kailangang gawin iyon. Kaya ko naman.Ricky: Alam kong kaya mo. Pero hindi naman ibig sabihin na dahil kaya mo, kailangan mong gawin ang lahat nang mag-isa.Hindi ko agad naigalaw ang mga daliri ko.Madalas kong marinig ang mga salitang kailangan kong maging matatag. Kailangan kong kayanin. Kailangan kong huwag magpakita ng kahinaan. Pero bihira ang taong nagpapaalala sa akin na hindi ko kailangan
BIANCA'S P O V~Hindi ko alam kung ganito ba talaga siya kapag nanliligaw, pero hindi ko maikakailang natutuwa ako sa paraan ng pakikipag-usap niya sa akin. Hindi niya ako pinipilit na sagutin ang bawat tanong niya, at hindi rin niya ginagamit ang mga sandaling nagiging malambot ako para hingin ang higit sa kaya kong ibigay.Bianca: Sige na nga. Titingnan ko kung karapat-dapat kang ilibre.Ricky: Ayos! May pag-asa na pala ako.Bianca: Huwag kang maingay. Baka bawiin ko.Ricky: Hindi na. Matutulog na ako bago mo pa maisip na bawiin talaga.Napangiti ako sa huling mensahe niya.Bianca: Good night, Ricky.Ricky: Good night, Bianca. Magpahinga ka rin. At huwag mong kalimutang ngumiti bukas.Ilang sandali kong tinitigan ang screen bago ko isinara ang pag-uusap.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa mga susunod na araw, pero kahit papaano, may isang bagay akong gustong panghawakan: hindi ko kailangang madaliin ang sarili ko para lamang makalimot sa sakit.Kung may bagong damdami







