Chapter Four

Meanwhile, nakabalik na si Archer kay Bella.

Walang kaalam-alam si Bella sa mga kaganapan sa airport, lalong hindi niya alam na nakagawa ng malaking gulo ang kanyang anak. Nag-aalala niyang tinignan ang bata na halatang nagmamadali sa pagbalik.

“Archer, saan ka ba nanggaling? Kanina pa kita hinahanap.”

Ramdam ni Archer sa boses ng mommy niya na wala itong kaide-ideya sa nangyari. Napangiti na lang siya.

“Mommy, don’t worry. Na-curious lang po ako kasi first time natin dito kaya tumakbo ako sandali para mag-ikot. Mommy, ang ganda at ang laki dito!”

“Siyempre! Isa ‘to sa pinakasikat na city sa bansa! Pero dahil maraming tao, ‘wag na ‘wag kang tatakbo kung saan-saan. Paano na lang kung makidnap ka? Anong gagawin namin nina Hunter at Ryder?”

Tinapik ni Archer ang dibdib niya bago mayabang na nagsalita.

“Huwag kang mag-alala, Mommy. Kapag nakita ako ng kidnappers, sila pa ang dapat mong alalahanin! Matalino ako, paano ako madudukot?”

“Ang kulit mo talaga,” naiiling na sabi ni Bella habang puno ng lambing ang mukha.

Nag-pout si Archer. “Sige na Mommy, ‘wag ka na mag-alala. Look, safe naman akong nakabalik, ‘di ba? Mommy, kain na tayo, nagrereklamo na yung tyan ko. Siguradong gutom na rin sina Kuya at Ryder.”

Nag-aalala si Archer na baka hanapin siya ng masamang babae at magalit ang Mommy nya.

Ngumiti si Bella. “Sige. Dadalhin ko kayo sa masarap na kainan.”

“Mmm.” Sabay-sabay na tumango ang tatlong bata.

Kinuha ni Hunter yung maleta sa kamay ni Bella. “Mommy, ako na po.”

Kinuha naman ni Archer yung backpack. “Ladies should just stay pretty, kaming mga lalaki na ang bahala sa mabibigat.”

Si Ryder naman ay inabot ang maliit na kamay sa Mommy nya. “Mommy, ako na ang hila ng maleta. Hawakan mo lang ako.”

Para namang isang spoiled na prinsesa si Bella na masayang naglakad palabas ng airport kasama ang mga anak. Hindi nila napansin na mula sa malayo, may isang pares ng mga mata ang nakamasid sa kanila.

Nakangiti yung taong ‘yun, pero yung ngiti nito ay nakakatakot at nakakakilabot.

..

Dahil mahirap kumain nang may dalang mga gamit, humanap muna si Bella ng maliit na hotel malapit sa airport para mag-stay. Wala pa siyang work at kulang sa budget kaya hindi niya afford yung mamahaling hotel.

Plano niyang makipag-divorce muna kay Sebastian, ayusin ang papeles ng mga bata, tapos aalis na sila ng Manila. Gusto niyang manirahan sa isang tahimik na lugar na maganda ang klima at doon na maghanap ng trabaho.

“Mommy, dito ba tayo matutulog?” tanong ni Hunter.

Alam ni Bella na medyo clean freak ang panganay niya kaya hindi nito masyadong gusto ang lugar. “Hunter, pasensya na, wala pa kasing budget si Mommy para sa magandang hotel, kaya tiis muna tayo dito ha? Pero ‘wag kang mag-alala, lilinisin ko yung kwarto at papalitan ko yung mga bedsheet natin. Hindi naman tayo magtatagal dito dahil lilipat din tayo agad kapag natapos na yung mga inaasikaso ko.”

Napabuntong-hininga na lang si Hunter habang iniisip ang bilyon-bilyong pera na nasa ilalim ng pangalan niya. Ang mommy niya, napakabait pero medyo slow pagdating sa ganitong bagay.

Maganda ang Mommy niya sa lahat ng aspeto, maliban sa medyo simple lang ito at ayaw sa marangya.

Dalawang taon na ang nakakaraan, dinalhan niya ito ng 100,000 pesos na kinita niya, pero natigilan ang mommy niya. Akala nito ay scam o pain ng mga kidnapper ang perang iyon para makuha silang mga bata. Mula noon, hindi na siya naglakas-loob na sabihin ang totoo tungkol sa kinikita niya para hindi ito mag-alala.

Nung pababa na sila ng bundok at nakitang walang pera ang Mommy nya ay palihim niyang pinabigay kay Archer yung 5,000 yuan at nagsinungaling na napanalunan daw ‘yun sa raffle sa supermarket.

Tiningnan ni Hunter ang simpleng mommy niya at napabuntong-hininga .

“Mommy, huwag kang mag-alala. Tanong lang naman ‘yun. Hindi ko naman kinamumuhian ang lugar na ‘to. Basta kasama kita, masaya na ako kahit saan.”

Ngumiti si Bella. “Hunter, ‘wag kang mag-alala, magtatrabaho nang maigi si Mommy para mabigyan kayo ng mas magandang buhay!”

“Go, Mommy!”

“Mommy is the best!”

Masayang nag-cheer sina Archer at Ryder kaya lalong lumawak ang ngiti ni Bella.

“Sige, tara na. Ilagay muna natin ang mga gamit, tapos kakain tayo.”

“Okay!”

Pagkatapos kumain ay pumunta ang tatlong bata sa banyo para maglinis habang si Bella naman ay nagpapalit ng bedsheet at kumot sa labas ng may marinig syang kumatok.

Knock knock knock.

Akala ni Bella ay staff ng hotel kaya binuksan niya ang pinto. “May—“

“Kunin niyo siya!”

Bago pa niya matapos ang sasabihin nya ay nag-utos ang leader ng mga lalaking naka-black. Dalawang lalaki ang agad na lumapit at hinawakan siya.

Natakot si Bella. “Sino kayo? Anong gusto niyo? Bitawan niyo ako!”

Tinakpan ang bibig niya at pwersahang dinala palabas ng maliit na hotel.

Hindi nagtagal, dinala siya sa isang malaking building kung nasaan si Sebastian.

Workaholic siya. Bukod sa anak niya, trabaho lang ang interes niya.

Pagkatapos niyang ihatid si Astrid kanina, diretso na siya rito para tingnan ang building dahil plano niyang bilhin ito.

Nasa opisina si Sebastian at nagre-review ng mga papeles nang kumatok si Dominic at pumasok.

“Boss, naimbestigahan na namin lahat. Ginamitan ng maliliit na bomba ang apat na gulong. Pero ordinaryo lang ang background ng bata. Namatay ang tatay niya noong bata pa siya. Sila ng dalawang kapatid niya ay nakatira kasama ang nanay nila sa isang bundok. Ngayon lang sila dumating sa Manila. Walang kahina-hinala sa pamilya nila. Dinala na namin ang nanay ng bata. Nasa conference room siya ngayon.”

Kumunot ang noo ni Sebastian. Miniature explosives?

Binaba niya yung documents at naglakad papunta sa conference room. Sumunod si Dominic. Alam niyang kilala ni Sebastian ang mga explosives. Yung ginamit sa kotse ay high-precision explosive. Gulong lang ang nasira, hindi nadamay yung katawan ng sasakyan o yung mga tao sa loob.

Imposibleng bata lang ang may gawa nun. Iniisip ng boss niya ay may backer yung bata. Dahil marami nang nagtangkang pumatay kay Sebastian ay kailangan niyang maging maingat.

Sa loob ng conference room naman ay nakaupo si Bella at parang nawawala sa sarili sa sobrang kaba para sa sarili nya at sa tatlong anak nyang naiwan.

Hindi pa niya alam ang nangyayari, at mabilis ang tibok ng puso niya.

“Sino kayo? Anong ginagawa niyo? Bakit-“

Bumukas yung pinto at pumasok si Sebastian, punong-puno ng awtoridad. Para siyang isang hari. Dahil sa tangkad niyang halos 6’2 ay kitang-kita siya agad ni Nuanning.

Nanlaki ang mga mata ni Bella sa gulat. Hindi siya makahinga at hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.

Yung lalaking ‘to… kamukhang-kamukha nina Hunter at Archer!

Siya ba ang ama ng mga anak niya?

Siya ba ‘yung lalaking sumira sa buhay niya noon?

Biglang nag-init ang ulo ni Bella at napakuyom ang kanyang mga kamao. Ang sakit ng nakaraan ay biglang bumalik—yung gabing iyon ang sumira sa lahat. Dahil sa hindi inaasahang pagbubuntis, nadungisan ang reputasyon niya at kung ano-anong masasamang salita ang itinawag sa kanya.

Kahit sobrang saya niya ngayon dahil sa tatlo niyang anghel, hinding-hindi niya makakalimutan ang hirap na dinanas niya noon.

At lahat ng ‘yun, dahil sa lalaking nasa harap niya!

Napatingin si Sebastian kay Bella, parang may kakaiba siyang nararamdaman.

Hindi dahil sa sobrang ganda nito, kundi dahil parang pamilyar sa kanya yung mukha nung babae… parang nakita na niya ito somewhere. Pero kahit anong titig niya, hindi talaga niya maalala kung saan.

Seryoso ang mukha ni Sebastian habang naglalakad papunta sa conference table para maupo. Napansin niyang ang talim ng tingin sa kanya ni Bella. Parang tinitignan siya bilang isang kaaway kaya napakunot ang noo niya.

Anak na nga nito ang sumira sa sasakyan niya tapos imbes na humingi ng tawad, ganoon pa siya tignan.

Masyadong matapang, parang ang anak lang nito!

“Bakit mo inutusan ang anak mong sirain ang kotse ko?”

Agad na paratang ni Sebastian. Nanginginig ang buong katawan ni Bella sa halo-halong emosyon pero nang marinig iyon ay nagtaka siya. Hindi siya nito kilala? Hindi ba nito namukhaan ang mukha niya nung gabing iyon, o nagpapanggap lang ito?

Dahil hindi siya sure kung ito ba talaga yung lalaki na ‘yun ay hindi muna siya gumawa ng eksena.

Sinubukan niyang kumalma at nag-tanong, “Hindi… hindi mo ba ako kilala?”

“Hindi.”

“Talagang hindi mo ako namumukhaan?”

“Bakit, dapat ba kitang makilala?”

Bella. “…”