Chapter 001

Hawak ang DNA result na kakarating lamang kanina, napadungaw ako sa ibaba mula sa pasimano ng aming grand staircase. Naidako ko ang aking tingin kay Violet na kasalukuyang iginagabay ang malusog at magandang batang si Ginger.

Tinutulungan niya itong magkulay sa isang Faber-Castell coloring book na binili niya para sa bata, habang sa tabi nila ay naroon si Rafael, masayang pinagmamasdan ang dalawa habang sumisimsim ng kanyang paboritong alak.

Napansin ko ang palihim na palitan ng makahulugang tingin nina Rafael at Violet, mga tinginang puno ng pagnanasa at pagmamahal na siyang muling nagpakirot sa aking dibdib.

Ang mga tinginang iyon ay tila isang silent confirmation na sa mundong ito, silang dalawa ang tunay na nagmamahalan, at ako ay isang balakid lamang.

Muli akong napatitig sa kapirasong papel na hawak ko at halos malukot ko na iyon sa tindi ng aking pagkakahawak. Nanginginig ang aking mga kamay habang ang bawat hibla ng aking kalamnan ay sumisigaw sa sakit.

Rafael and Violet, together with Ginger, looked like a picture-perfect, happy family. Samantalang ako… ako ang lumalabas na asungot, ang panggulo, at ang estranghero sa sarili kong pamilya.

After reading the DNA results earlier, I completely fell apart. My world shattered into pieces as I silently cried within the cold, empty walls of our master bedroom.

After that, I forced myself to compose and put on my mask of detachment. Kailangan kong pilitin ang sarili ko na maging matatag kahit nadudurog na ang aking kaluluwa sa bawat katotohanang isinasampal sa akin ng tadhana.

The DNA results were undeniable and cold. Hindi ko tunay na anak si Ginger. She doesn’t match my genetic profile. Instead, she is the biological child of Rafael and Violet.

Which means ang sample na itinurok sa akin sa Herald Medical Center during my in vitro fertilization procedure ay galing sa kanilang dalawa. Ginamit lamang nila ako para isilang ang kanilang anak.

After knowing the ultimate truth, I finally made a firm and cold decision. I want a divorce, and I want it to happen as soon as possible.

Tuluyan na akong bumaba ng hagdan, diretso ang aking lakad patungo sa kinaroroonan nila sa sala. Pinanatili kong kalmado, matigas, at blangko ang aking mukha nang hinarap ko silang tatlo.

“I want a divorce, Rafael,” anunsiyo ko agad, walang pasubali at walang emosyon, gamit ang malamig na tinig na siyang ikinatigil ng dalawang taong nasa harapan ko.

Samantalang ang four-year-old na bata naman ay nagpatuloy lamang sa pagkukulay sa kanyang coloring book, tila walang muwang sa pag-uusapan namin.

Violet looked at me after my announcement. There was a flicker of surprise in her eyes, pero mabilis din iyong naglaho at napalitan ng kanyang karaniwang inosenteng maskara.

Tuluyan naiangat ni Rafael ang tingin sa akin at bahagyang ibinaba ang hawak niyang cellphone. Ang kanyang mga mata ay katulad ng dati, malamig at tila walang pakialam sa mabigat kong sinabi.

“Anong drama na naman ito, Evorie?” usal niya sa malamig na tono.

“Are you doing this just to get my attention again? Don’t be an attention seeker. Stop being pathetic. It’s honestly repulsive and a major turn-off,” dugtong pa niya habang nakasandal sa sofa at iniikot ang kanyang Rolex sa pulso.

“Hindi ito pagpapapansin lamang, Rafael. Nakapagdesisyon na ako na makipaghiwalay sa iyo para sumaya na kayong dalawa ni Violet. Para hindi niyo na kailangang itago ang lahat,” wika ko sa kalmadong tinig.

Rafael slammed his hand onto the glass coffee table, halos mabasag ang salamin sa tindi ng pagkakalapag niya. Halata ang gulat sa mga mata ni Ginger dahil sa ginawa ng daddy niya, ganoon din si Violet na hindi inaasahan ang reaksyon nito.

Napatitig sa akin ang munting bata, ngunit hindi ako kumibo. Inaasahan ko na ang ganitong reaksyon ni Rafael kapag nasasali sa usapan namin si Violet.

“Si Violet na naman! Hindi ka pa ba tapos sa jealousy saga mo? Ilang taon na tayong mag-asawa pero hanggang ngayon nandiyan ka pa rin. Paulit-ulit ka na lang at nakakairita ka na!” pahiyaw niyang sabi.

Napalanghap ako ng hangin habang sa peripheral vision ko ay nakita ko ang palihim na ngisi sa labi ni Violet. She is enjoying watching Rafayel get mad at me.

Palihim akong napatikom ng kamao. Pilit kong nilulunok ang pait at tindi ng sakit sa dibdib ko.

“I don’t feel jealousy anymore, Rafayel,” nanatili ang kalmadong sagot ko. Natawa siya, isang pagak at mapanlait na tawa.

“Ayos na sa akin na magsama kayong dalawa. Hindi ko na mapipigilan ang lahat, at alam kong hindi ko mababasag ang pagmamahal ninyo sa isa’t isa. Kaya gusto ko na ng diborsiyo para bigyan kayo ng kalayaan na ipagsigawan sa mundo ang pagmamahalan ninyo,” ani ko, matatag ang tono ng boses ko.

Mas lalo pang umiinit ang tingin sa akin ni Rafael. Hindi ako nagpakita ng kahit anong emosyon dahil gusto kong seryosohin niya ang usapang ito.

At saglit lang, isang halakhak ang kumawala sa kanya.

“Nakakaawa ka, Evorie,” he spat with a mocking laugh.

“Lumakas nga ang loob mong alukin ako ng diborsyo, pero hindi mo pa rin maitatago ang totoo. Alam kong mahal mo ako, kaya ito ang paraan mo para takutin ako. Pwes, hindi mo ako matatakot sa isang hamak na diborsyo. Sa palagay mo ba kapag naglapag ka ng divorce papers sa harap ko ngayon... ay hindi ako pipirma?” tuloy niya bago humakbang palapit at masinsin akong tinitigan.

“Pipirmahan ko iyon nang walang alinlangan dahil... una sa lahat, hindi naman kita minahal. Asawa lang kita sa papel, at naging kapalit ka lang ni Violet,” dagdag pa niya, may diin ang bawat salita.

“Kahit magkaibigan na lamang kami ni Violet ngayon, hindi kita hahabulin. Hindi ako luluhod o magmamakaawa sa iyo dahil hindi ka naman talaga mahalaga sa akin. Kaya tumigil ka na sa kaartehan mong ito. Tumigil ka na sa pagiging paranoid, dahil nagmumukha ka lang isang boring na asawa that who can’t even give me a real reason to stay in this house!” hiyaw niya.

Ang bawat salita niya ay tila libo-libong karayom na sabay-sabay na tumatarak sa aking dibdib.

Pero kahit ganoon… nanatiling kalmado ang titig ko sa kanya bago ko iyon dahan-dahang ibinaling kay Violet na tahimik lamang kaming pinapanood.