Chapter 002

Violet and Rafael had history. They had a sweet relationship since we were in college. Violet was my husband’s first love, and apparently, his only love.

Hindi lamang natuloy ang kanilang kasal noon dahil mas pinili niyang tanggapin ang alok ni Chairman Constantine—na para sana sa akin—na mag-aral sa Paris.

Limang taon. Limang taon akong naghintay at nagtiis para lamang makuha ang puso ni Rafael. Ibinigay ko ang lahat para sa kanya. Tiniis ko ang hirap ng IVF process para bigyan siya ng anak, sa pag-aakalang matututunan niya rin akong mahalin.

Pero hindi. Mas lalo lamang niyang minahal si Violet, at sa akin naman ay mas lalo siyang lumayo, itinuring akong isang hamak na babaeng ipinalit lamang pansamantala sa first love niyang hindi siya sinipot sa mismong kasal nila.

Napatayo si Violet, ang mukha niya ay lumambot habang nilalapitan ako upang kausapin sa mahinahon na paraan.

“My dear sister, kung iniisip mo na nagkabalikan kami ni Rafael, nagkakamali ka. Stop making up stories in your head. Alam mo naman na may fiancé ako at bukas na ang kasal namin ni Alistair. Hindi ko magagawang makipagrelasyon sa lalaking kasal na sa sarili kong kapatid. Rafael is just helping me, unlike you who only knows how to complain,” may lambing na lintanya ni Violet sa akin.

Sa malambing niyang pagkakasabi, na sinamahan pa ng kanyang maamong mukha, kung ibang tao ang makakarinig ay agad na maniniwala sa kanya. Pero alam ko na ang lahat ay isang hamak na akto lamang upang manipulahin ako.

Matagal ko nang alam na palihim silang nagkikita ng asawa ko. Na sa tuwing sinasabi ni Rafael na nasa business meeting siya, nasa bisig siya ni Violet, ninanamnam ang tamis ng kanilang bawal na ugnayan.

“Totoo ang sinasabi ng kapatid mo. Kaya tumigil ka na sa mga pinagsasabi mo at sa pagiging paranoid mo. Let’s not talk about this nonsense anymore, lalo na ang divorce na sinasabi mo. It’s embarrassing. Pagod ako sa trabaho at gusto kong magpahinga, tapos sisimulan mo ang gabi ko ng walang kwentang usapin. You are such a burden to this family, Evorie,” asik ni Rafael, nananatiling matalim ang bawat salitang ibinabato sa akin habang inaayos ang kwelyo ng kanyang white long-sleeved shirt.

Sinungaling.

Pareho silang mga sinungaling na nararapat lamang sa isa’t isa. Matagal na akong nagbulag-bulagan, pero ngayon... hindi ko na kaya ang ganitong siklo ng pang-aabuso nila sa akin.

Noong isang linggo ay nakatanggap ako ng mga litrato na magkasama silang dalawa sa isang high-end beach resort sa Amanpulo. May mga litratong masaya silang magkaholding hands. May mga litratong magkayakap sila, at mayroon pang naghahalikan silang dalawa habang nakasuot ng bathrobe at nakatanaw sa sunset.

At noong nakaraang isang araw, I received a video that completely shattered me, not just into pieces, but something beyond repair. Halos magdamag akong umiyak sa napanood kong explicit video nilang dalawa.

At ayaw ko na. Hindi ko na mapapalampas pa ang lahat ng kataksilan nila sa akin. Tapos na ang panahon ng aking pananahimik at pagiging martir. Kung gusto nila ng gulo, ibibigay ko sa kanila ang isang impyernong hinding-hindi nila malilimutan.

I will take everything from them... slowly, painfully, and completely.

“Maghanda ka na lang para sa wedding anniversary date natin bukas. Alam kong excited ka naman doon. Iyon na lang ang pagtuunan mo ng pansin kaysa magsalita ng mga walang kwentang bagay,” malamig na anunsiyo ni Rafael bago niya ako tuluyang talikuran at lapitan si Ginger, saka inaya ang bata na umakyat na.

Agad namang kumapit ang bata sa kanyang daddy, at tuluyan siyang kinarga ni Rafael patungo sa ikalawang palapag ng mansiyon.

Ilang beses niya na ba akong sinabihan na mag-focus na lamang sa paghahanda para sa aming wedding anniversary? He makes it sound like a reward for my silence, pero sa huli, hindi naman siya sumisipot. Sa lahat ng mahahalagang event ng buhay ko, hindi siya dumadalo.

Mag-isa akong nagce-celebrate ng aming anibersaryo at ng aking kaarawan habang siya ay nagpapakasasa sa saya sa piling ni Violet.

Nang tuluyang kami na lamang ang naiwan sa sala ni Violet, ang maamong niyang mukha ay biglang naglaho. Napalitan iyon ng isang ekspresyon ng purong pagkasuklam.

Napahalukipkip siya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa, na para bang isa akong hamak na dumi na nakadikit sa kanyang mamahaling sapatos.

“The audacity of you to announce a divorce, Evorie. Tell me... ano bang mapapala mo kapag naghiwalay kayo ni Rafael? You’ll end up with nothing but your bruised ego and a name that carries no weight,” taas-kilay na panimula niya, ang bawat salita ay tila lason na dahan-dahang dumadaloy sa aking sistema habang siya ay humahakbang palapit sa akin.

Hinarap niya ako nang walang bahid ng takot sa kanyang mga mata. Sa halip, isang mapanuyang ngiti ang ipinakita niya, isang ngiting nagsasabing siya ang tunay na reyna sa pamamahay na ito.

“You are so desperate, it’s actually sickening. Do you really think Rafael will look at you just because you’re acting out? Wake up, Evorie. Hindi ka niya kailanman mamahalin dahil sa paningin niya, you’re just a warm body filling a space that belongs to me,” aniya sa isang mapang-uyam na tono, sabay duro sa aking dibdib gamit ang kanyang mahahabang kuko.

“Kaawa-awa ka. Kung inaakala mong matatakot mo si Rafael sa salitang diborsyo, gumising ka sa iyong kahibangan dahil he won’t care if you leave or stay. He only needs you to keep the appearances clean. At magpasalamat ka naman sa akin, kung hindi ako umalis sa araw ng kasal namin noon, you’d still be that invisible girl crying in the corner.”

“You owe me your lifestyle, your house, and even that ring on your finger. Kaya kung gusto mong manatili sa mansiyong ito, play your role as the blind wife and keep your mouth shut,” may bigat na sabi niya bago niya ako itinulak nang malakas, dahilan upang mapaatras ako.

“Maghugas ka na lang ng pinggan para naman mabawasan ang mga ilusyon mo at nang maging kapaki-pakinabang ka naman dito sa bahay,” dagdag pa niya sa isang maarteng tinig bago ako tuluyang iniwan sa gitna ng sala.

Muling napahigpit ang pagkakatikom ng aking kamao hanggang sa mabaon ang aking mga kuko sa aking palad.

Hindi ko na titiisin pa ang sakit na ito. For five years of being a doormat is more than enough. I’m done being the shadow of the woman he truly wants.

Inilabas ko ang cellphone ko. Bukas na ang lihim na kasal nina Violet at Alistair Vanderbilt, at hindi ako papayag na matuloy ang kanilang pag-iisang dibdib.

‘Kung magdudusa man ako sa lusak, sinisiguro kong kasama ko silang babagsak.’

“Hello, Brittany. Can you send me all of Rafael and Violet’s intimate videos? I need them ASAP. May panggagamitan lang ako,” ani ko sa kaibigan ko sa kabilang linya.

“Okay. I will send all of them. Good luck to them,” may paghalikhik na sagot niya sa kabilang linya.