Prologue

Evorie Eve

“Siya ba ang anak mo, Eduardo?” wika ni Chairman Constantine Vanderbilt noong makita niya ako.

“Oo, anak ko siya kay Belinda,” tugon naman ng aking ama.

Nakangiti sa akin ang matanda habang maingat kong nilalagyan ng mainit na tsaa ang kanyang tasa. Marahan lamang akong napangiti sa kanya habang pilit kong iniiwasan ang mapanuring tingin ng mga taong nasa paligid namin—lalo na ang dalawa—si Nora, ang aking madrasta, at ang kapatid ko sa ama na si Violet.

“Napaganda pala nitong dalaga mo. May boyfriend ka na ba, hija?” usisa sa akin ng matanda.

“Kung wala ka pang kasintahan, ipapakilala kita sa bunsong anak ko, si Alistair. Kilala mo ba siya?” aniya. Napaangat ako ng tingin at sinalubong ang kanyang mga mata.

“Opo, kilala ko po siya. Sa kasintahan naman po... w-wala pa po,” tugon ko na lalong nagpaigting sa tensyon sa loob ng sala.

Ang palaging gusto ng dalawa, sina Nora at Violet, ay siguraduhin na mananatili ako sa ilalim ng kanilang mga paa. Kapag may mayamang taong nagpapakita ng interes sa akin at gustong ireto ang kanilang anak na lalaki, gusto nilang manatili akong walang halaga sa paningin nila, dahil sa takot na kapag nakahanap ako ng kakampi, hindi na nila ako mahahawakan sa leeg, kagaya ng ginagawa nila ngayon.

I am the daughter of the man who owns this house, but in the eyes of these two abusive women, I am nothing but a glorified maid.

Taga-hugas, taga-linis, taga-laba, at kung ano pang mga mababang gawain sa bahay na ito. Ako ang sumasalo sa lahat ng utos nila. Kapag hindi ko sinunod ang bawat kapritso nila, sinisiguro nilang hindi ako makakakain buong araw, isang malupit na reyalidad na pilit kong itinatago sa likod ng aking tahimik at masayahing mukha.

“Edi, mas maganda. Mamaya, papapuntahin ko si Alistair rito para personal kang makilala. I have a feeling that you two would get along quite well. Nag-aaral ka pa ba?” muli niyang tanong. Napalunok ako.

“Hindi na po ako nag-aaral. Hindi na ako nagpatuloy dahil...” muli ko silang binalingan ng tingin. Ang nakamamatay na titig ni Nora sa akin ay tila tumatagos sa aking kaluluwa, isang babala na huwag akong magkakamaling magsalita laban sa kanila.

“I decided to stop dahil mas pinili kong magtrabaho,” sagot ko na lamang.

Pinatigil nila ako sa pag-aaral at pinilit na manatili sa bahay na ito para maging alila nila, habang si Violet ay nagpapakasasa sa bawat pribilehiyong dapat ay para sa aming dalawa.

“Ah, ganoon ba. Ganito kasi, hija. Education is a priority in our family. Kapag nagustuhan ka ni Alistair at kung magkakatipuhan kayong dalawa, aakuhin ko ang pagpapaaral sa iyo sa ibang bansa—perhaps in London or Paris. I will give you the best future that you deserve,” kondisyon niya sa akin, isang pangakong tila isang gintong susi patungo sa aking kalayaan.

Pero ang pangakong iyon ng matanda sa gabing iyon, ang makilala ang binata ay inaasahan ko nang hindi mangyayari.

“Ma! P-Please open the door! P-Pangako... hindi ako lalabas. Hindi ako magpapakita sa anak ni Chairman Constantine, basta ilabas niyo lang ako rito. Ang dilim dito... please, open this door!” halos pagaw na pakiusap ko habang walang sawang kinakalabog ang lumang pinto ng isang storage room sa likuran ng ancestral house namin.

Kanina pa ako umiiyak at nagmamakaawa sa loob ng madilim na silid na ito. Wala man lang akong mahingan ng tulong. Ganito ang palagi nilang ginagawa sa akin, kinukulong nila ako buong magdamag o minsan ilang araw kapag may nagawa akong hindi nila gusto.

Ilang sandali pa ay may narinig akong ingay sa labas. May kumakalikot sa kandado. Agad akong nagpahid ng luha at inayos ang aking sarili.

Pagkabukas ng pinto, bumungad sa akin ang mukha ng aking madrasta.

“Labas na,” aniya sa matigas na tono, nakataas ang isang kilay ngunit bakas ang saya sa kanyang mga mata.

“Violet will be going to Paris, kaya ikaw ang papalit sa kanya,” dagdag niya. Bahagyang napakunot ang aking noo.

Anong ibig niyang sabihin?

“P-Papalit po saan?” utal kong tanong.

“Ikaw ang papalit sa pagiging bride ng kapatid mo. Hindi ba mahal mo si Rafael?” saad niya, dahilan upang manahimik ako.

Oo, mahal ko si Rafael... pero si Violet lamang ang laman ng kanyang puso.

“Ikaw ang magpapakasal kay Rafael next week. Lilipad si Violet patungong Paris sa mismong araw ng kasal nila, kaya ikaw ang magiging substitute bride ni Rafael. Alam kong pabor sa’yo iyon, kaya magpasalamat ka na lang sa akin at sa kapatid mo,” tuloy pa niya bago niya ako hinawakan sa pulsuhan at hinila palabas.

“Ikaw muna ang maging asawa niya hangga’t hindi natutupad ni Violet ang pangarap niya,” dagdag pa niya.

Inis ko namang piniksi ang kanyang kamay at patakbo akong lumayo. Narinig ko ang malakas niyang hiyaw sa akin, pero hindi ako nagpigil. Isang kalbaryo lamang ang naghihintay sa akin sa piling ni Rafael. Kahit ikasal man kami, hawak pa rin nila ako sa leeg.

Kahit hinang-hina ang aking mga tuhod at nahihilo dahil sa wala pa akong kain mula kanina pang umaga, pinilit kong tumakbo palayo. Ngunit sa pagliko ko, bigla na lamang akong may nabunggo. Muntik na akong bumagsak kung walang brasong sumalo sa akin.

Habang hawak niya ang baywang ko, napatitig ako sa kanyang mga mata.

His deep blue eyes were dangerously captivating, both seductive and mesmerizing.

Ydrael Alistair Vanderbilt, the uncle of the man of my dreams—Rafael. He is a man with a demi-god kind of beauty.

“Alistair!” tawag ni Violet. Nang makita niya ang sitwasyon namin, agad siyang sumugod kaya napilitan akong itulak palayo ang binata.

“Anong ginagawa mo? Lumayo ka nga,” may diing utos niya sa akin kaya napaatras na lamang ako.

Bago ako tuluyang pumasok sa bahay, muli akong napalingon sa kanilang dalawa, pati kay Nora na kakarating pa lamang sa hardin.

Habang nagsasalita si Violet at kinakausap ang binata, nakatanaw lamang ito sa akin. Hindi ko alam kung bakit kakaiba ang titig niya sa akin. Ngumiti ako sa kanya, isang matamis at totoong ngiti, bago tuluyang pumasok sa bahay.

That night... it was the last time I saw Alistair while he could still see. And it was also the last time I let someone witness my true sweetest smile.

Because after I married a man who never loved me, my life became far more brutal than it ever was when I was still alone.