Chapter 8

“Ang ganda-ganda mo, Ate!” Bakas sa tinig ng aking kapatid ang paghanga. 

Suot ko ang isang eleganteng itim na lace gown na pinalamutian ng mga kumikinang na Swarovski crystals. Bahagyang kumikislap ang mga ito sa bawat galaw ko, lalo na kapag nasisinagan ng ilaw. Niyakap ng fitted bodice ang aking katawan bago dahan-dahang bumagsak ang palda nito hanggang sahig. 

Nakalantad ang aking mga balikat dahil sa off-shoulder na disenyo, habang nagdadagdag naman ng mapang-akit na dating ang malalim na cut sa likod. Elegante at sopistikado ang kabuuang disenyo, ngunit may sapat na halong pangahas upang hindi ito magmukhang pangkaraniwan.

Kinumpleto ko ang aking itsura sa pamamagitan ng isang pares ng kumikinang na silver heels at matching diamond earrings and bracelet. Pinili kong huwag nang magsuot ng kuwintas upang manatiling kapansin-pansin ang magagandang detalye ng gown.

Hindi ako sigurado kung tunay ang mga batong nakakabit dito, pero malaki ang pagdududa kong imitasyon lamang ang mga iyon.

Imposibleng gumastos si Ethan ng ganoong kalaking halaga para lang bumili ng tunay na mga brilyante para sa isang tulad ko.

At least, iyon ang pilit kong pinaniniwalaan. 

“Ano sa tingin mo, Ma?”

Tiningnan ako ng aking ina na may luha sa mga mata.

“Napakaganda mo, anak.”

“Ay, bakit ka umiiyak?”

“Wala ito. Masaya lang talaga ako.”

Nang matiyak kong maayos lang ang aking ina, muli akong lumingon sa salamin upang pagmasdan ang aking sarili. 

Halos hindi ko nakilala ang babaeng nakatingin sa akin.

Ako na rin ang nag-ayos ng sarili kong buhok at naglagay ng makeup. Para sa aking buhok, pinili ko ang isang eleganteng chignon. Maayos kong itinali ang halos lahat ng aking mahabang buhok sa isang bun, habang hinayaan kong may ilang malalambot na kulot na nakalaylay sa magkabilang gilid ng aking mukha. 

Simple ngunit elegante ang naging ayos nito—sapat upang umakma sa aking gown nang hindi inaagaw ang atensyon dito. 

Pakiramdam ko ay isa akong prinsesa!

Ang kulang na lamang ay ang aking Prince Charming.

Ethan.

Biglang pumasok ang kanyang pangalan sa aking isip, at sa sandaling iyon ay hindi ako nakagalaw.

Para kang tanga, Mira.

Tiningnan ko ang oras at nakitang mayroon pa akong limang minuto bago dumating si Sam upang sunduin ako.

Si Sam, at hindi si Ethan.

Noong nakaraang araw, sinabi sa akin ni Ethan na magkita na lamang kami sa five-star hotel kung saan gaganapin ang gala. Pagkatapos noon, hindi niya ako pinapansin sa buong maghapon. Walang mensahe, walang tawag, wala.

Narinig namin ang pagdating ng sasakyan sa harap ng bahay. Niyakap ko ang aking ina at kapatid at lumabas.

Ngumiti sa akin si Sam habang binubuksan ang pintuan, at iniabot din niya ang kanyang kamay upang tulungan akong makapasok sa sasakyan ni Ethan.

Kinabahan ako sa buong paglalakbay patungo sa hotel.

Paano kung hindi nagustuhan ni Ethan ang damit na pinili ko para sa pagtitipon? Paano kung ikahiya niya akong isama bilang kanyang date? Paano kung may nagawa akong mali?

Napakaraming tanong sa isip ko.

Sa sandaling iyon, naisip kong hilingin kay Sam na bumalik na kami sa bahay.

Ngunit nakarating na pala kami sa hotel. 

Bumukas ang p***o at huminga ako nang malalim.

Pumasok ako sa lobby ng hotel, tinitingnan ang paligid upang hanapin si Ethan, ngunit wala siya kahit saan.

Bigla akong kinabahan. Paano kung hindi dumating si Ethan at maiwan akong nakatayong mag-isa rito? Para akong isang babaeng naliligaw, walang ideya kung ano ang dapat gawin. 

Nakatayo ako sa gitna ng silid habang ang mga taong nakasuot ng magaganda at mararangyang damit ay naglalakad sa paligid ko at nagkukuwentuhan.

At para bang eksena sa isang cheesy romantic film, unti-unting naghiwa-hiwalay ang mga tao, at doon ko siya nakita.  

Napakaguwapo ni Ethan sa kanyang itim na tuxedo.

Nagtagpo ang aming mga mata.

Nakatayo siya roon, hindi gumagalaw habang nakatingin sa akin. 

Sa pagkakataong ito, hindi ako nakaramdam ng takot o hiya.

Parang nawala ang lahat, at kaming dalawa na lamang ang naroon.

At pagkatapos ay ngumiti siya.

***

Dahan-dahang lumapit si Ethan sa akin. Hindi nawawala ang kanyang ngiti.

Nang makatayo na siya sa harap ko, hinawakan niya ang aking kamay at hinalikan ito.

Tulad ng mga prinsipe sa mga romance novels na nabasa ko.

Parang may kuryenteng dumaloy sa akin nang dumampi ang kanyang labi sa aking kamay.

Nanghina ang aking mga tuhod.

“You look perfect,” sabi niya.

Hindi ako nakapagsalita.

“You look good too,” mahiyain kong sagot.

Tumawa si Ethan. “I’m glad I passed your standards.”

“Hindi ba dapat ako ang nagsasabi niyan?”

“You will always pass any standard that I may have.”

Ano ang ibig niyang sabihin?

Inilagay ni Ethan ang aking kamay sa kanyang braso, at dahan-dahan kaming naglakad sa gitna ng mga tao.

Lumingon ang lahat upang tingnan kami.

Marahil naramdaman ni Ethan ang aking pagkailang sa kanilang mga tingin.

“Chin up, Mira. They don’t matter. Focus on us,” sabi niya sa akin habang nakangiti. 

Isang ngiti rin ang isinagot ko sa kanya. 

***

Halos hindi niya pinansin ang sinuman sa mga naroon, maliban sa paminsan-minsang pagtango bilang pagbati.

Pero sa tuwing tinitingnan niya ako, ngumingiti siya.

Hindi ko maitatangging naging espesyal ang pakiramdam ko dahil doon. 

“Ethan.”

A silky voice interrupted us.

Lumingon kami at nakita ang isang magandang babae na nakasuot ng pulang gown. Ang kanyang makintab at maitim na buhok ay nakalaylay sa isang balikat, at ang kanyang pulang labi ay may pang-akit na ngiti.

“I thought that was you,” sabi niya nang may lambing sa tinig.

“Cassandra.”

Lumapit siya at inilagay ang kamay sa dibdib ni Ethan. Inilapit niya ang kanyang mukha upang halikan si Ethan, ngunit agad itong umiwas 

Nawala ang kanyang ngiti. Bahagyang sumimangot ang kanyang mukha. 

Doon lang niya ako napansin sa tabi ni Ethan.

“At sino ito?”

“Siya si Mira. Ang date ko ngayong gabi.”

“Date?” Tumaas ang kanyang tinig.

“You heard me.” 

Tumawa si Cassandra, ngunit walang bahid ng saya ang kanyang halakhak. 

“Oh, Ethan. You think bringing some cheap whore to this event will change anything between us? Darling, you're mistaken.”

“Watch your mouth, Cassandra,” babala ni Ethan. 

Hindi siya nakinig at lumingon sa akin.

“Listen here, you whore. Don't think you can sink your filthy claws into my fiancé. Leave him alone.”

Fiancé.

Umuulit ang salitang iyon sa aking isip.

Hindi ako nakagalaw. Hindi ako nakapagsalita. Tinitingnan ko lamang ang babaeng nag-angking siya ang babaeng pakakasalan ng lalaking nasa tabi ko.

Hinila ni Ethan ang aking kamay at inilayo ako kay Cassandra na patuloy na tumitingin sa akin nang may galit.

***

Dinala niya ako sa isang tahimik at walang kataong hallway.

Sumandal ako sa malamig na pader. Wala pa rin akong masabi.

Si Ethan naman ay naglalakad nang pabalik-balik habang hinahaplos ang kanyang buhok. Hinarap niya ako.

Tiningnan ko siya, sinusubukang intindihin ang lahat ng nangyari.

“Your fiancée?” Mas mahina ang boses ko kaysa sa inaasahan ko.

Tumigil si Ethan sa paglalakad.

“Mahirap itong ipaliwanag.”

Tumawa ako nang walang saya. “Of course it is.”

His expression hardened. “Mira—”

"No, it's fine," sagot ko. “I just wish you had told me that your fiancée might be attending the same event.”

Sa unang pagkakataon noong gabing iyon, walang nasabi si Ethan.

Hindi na ako sigurado kung nais ko pang marinig ang kanyang paliwanag.