บทที่ 2 พรจากฟ้าหรือคำสาปจากนรก!!

ความรู้สึกห่อเหี่ยวในใจอีกทั้งเหตุการณ์ที่ตัวเองเพิ่งประสบพบเจอมาเมื่อครู่นี้ทำให้ฉันอดย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่ทำให้ตัวเองต้องกลายสภาพมาเป็นผู้วิเศษ (ที่ไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด) แบบนี้ไม่ได้...

จุดเริ่มต้นของเรื่องราวคงต้องย้อนกลับไปเมื่อราวหกเดือนก่อน หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุตกบันไดวัดขณะไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ประจำปี และถึงแม้ว่าเรื่องราวหนนั้นมันจะผ่านมาแล้วเกือบครึ่งปีก็ตามแต่ฉันยังจำได้ดีถึงภาพสุดท้ายก่อนที่สติตัวเองจะตัดฉากไป มันเป็นภาพของรองเท้าผ้าใบคู่ใจที่ลอยละลิ่วปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนที่มันจะตกลงมากระแทกลงกลางหน้าผากของฉันอย่างจัง แถมมันยังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ท้ายทอยของฉันฟาดเข้าให้กับขอบบันไดหินอ่อนลงอย่างพอดิบพอดี...

และนับจากเหตุการณ์นั้นฉันก็สลบไปเกือบสามวันเต็ม ๆ อยู่ที่โรงพยาบาล และแม้ว่าผลการตรวจร่างกายจะบ่งชี้ว่าฉันไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้วก็ตามแต่ด้วยสภาพที่ฉันหลับใหลไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เล่นเอาคนเฝ้าไข้อย่างป้าเนียนร้อนใจน่าดู 

กระทั่งเมื่อวันที่สี่มาถึงเสียงแรกที่ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นก็ยังคงเป็นเสียงของป้าเนียนคนเดิมคนที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่จำความได้...

"ปะ...ป้า..."

“เอ้า! ไอ้หนอนตื่นแล้วหรอวะ ข้าก็นึกว่าจะตายห่าไปซะแล้ว แจ๊บ...แจ๊บ...เออ...ส้มนี้อร่อยดีแฮะ” ป้าเนียนเปิดปากทักทายฉันด้วยคำพูดที่ฟังดูระรื่นหูทันทีที่เห็นฉันลืมตาขึ้นมา

“หึ...ยังมั้งป้า...ความจริงหนอนยังหลับอยู่แต่ถอดจิตมาดูป้ากินของเยี่ยมน่ะซิ” ฉันพูดแหย่ป้าเนียนกลับไปเหมือนกันในขณะที่ดวงตาได้แต่ปิดลงอีกครั้งเพราะยังรู้สึกปวดตึง ๆ ที่ท้ายทอยอยู่

“อะโหเว้ย...ตื่นมาก็ปากดีเลยนะเอ็ง ปากดีแบบนี้คงไม่เป็นไรแล้วล่ะมั้ง...ชิ" ป้าเนียนที่คายเม็ดส้มในปากออกแล้วจัดการแว้ดใส่ฉันจนแสบแก้วหู ก่อนจะถามถึงสิ่งที่ตนอยากรู้ออกมา

"เออ...ว่าแต่แล้วนี่เอ็งไปทำบุญอีท่าไหนล่ะถึงได้เกือบขึ้นเมรุแทนขึ้นโบสถ์แบบนี้" 

"ก็ท่าปกตินะป้า ป้าจะให้หนอนตีลังกาไปทำบุญหรือยังไง" ฉันย้อนตามนิสัยที่ชอบแหย่ป้าเนียนเล่น

"ชิชะ! ไอ้นี่วอนซะแล้ว...ฮึ่ม..." ส่วนป้าเนียนก็ทำเป็นขึงขังใส่ตามวิสัยของแกในขณะที่มือก็กำลังปอกส้มลูกที่สองไปพลาง

"เอาจริง ๆ เอ็งไปเดินกระโดกกระเดกจนผีที่วัดเขาหมั่นไส้เอาหรือเปล่าเขาถึงถีบเอ็งตกกระไดมาน่ะ...ดีไม่คอหักตาย" ป้าเนียนพูดก่อนที่มือจะหยิบส้มเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ต่อ

"เฮ้ออออ ~~ เอ็งนะเอ็งเกือบไปแล้ว...แจ๊บ...แจ๊บ...ทีหลังจะลุกจะนั่งจะเดินเหินก็หัดระมัดระวังบ้างซิวะ...แง่ม...แจ๊บ...โชคดีแค่ไหนที่ยังฟื้นขึ้นมาได้เนี่ย...เอื๊อก ~~" ป้าเนียนที่ยังคงพูดพร่ำไปเรื่อยโดยที่ในปากของแกเต็มไปด้วยกลีบของผลส้ม ส่วนฉันที่ได้แต่นอนหลับตาทนฟังป้าเนียนแกสวดสั่งสอนเพราะคร้านจะเถียงกับแกก็โชคดีที่ไม่ต้องทนฟังนานนักบุคคลที่เป็นเหมือนระฆังช่วยชีวิตอย่างคุณหมอกับเหล่าพยาบาลอีกสองสามคนก็เข้ามาเพื่อห้ามศึกพอดี

“อ้าว...รู้สึกตัวแล้วหรือครับคุณชมพูสิรินตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บหรือปวดตรงท้ายทอยอยู่ไหมครับ” คุณหมอหนุ่มที่มาได้อย่างประจวบเหมาะหลังจากเข้ามาตรวจดูแล้วเจอฉันฟื้นขึ้นมาพอดีเอ่ยทักทายก่อนจะส่งสายตามาเพื่อรอฟังคำตอบจากฉัน

“ยังปวดท้ายทอยอยู่บ้างคะคุณหมอ” ฉันตอบกลับไปอย่างที่ตัวเองรู้สึกจริง ๆ

“อืม...คงจะเกิดการอักเสบฟกช้ำจากแรงกระแทกน่ะครับ ทานยาพักฟื้นอีกสักสองสามวันก็คงจะดีขึ้น ส่วนเรื่องการรักษาเบื้องต้นหมอได้ทำการเอกซเรย์กับซีทีสแกนให้แล้วไม่พบรอยร้าวหรือเลือดออกในสมอง ดังนั้นก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” คุณหมอพูดพร้อมกับสายตาเปลี่ยนจากมองมาที่ฉันเป็นไปมองชาร์จประวัติผู้ป่วยในมือแทน

“แล้วหลานฉันมันจะเอ๋อไหมคะคุณหมอ ปกติมันก็ไม่ค่อยจะเต็มเต็งอยู่แล้ว” ป้าเนียนที่จู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นถามหมอตามประสาตาสีตาสาชาวบ้าน จนฉันที่ฟังถึงกับเบิกตากว้างเรียกป้าเนียนเสียงดัง

“ป้า...!!”

"อูยยยย...แล้วเอ็งจะเสียงดังทำไมวะ ตกอกตกใจหมด" คนพูดเอามือแคะหูบ่นอุบใส่ฉัน ก่อนที่คำตอบของหมอหนุ่มตรงหน้านั้นจะพูดสวนกลับมาจนทำให้ฉันถึงกับอยากเปลี่ยนเป้าหมายจากหยุมหัวป้าเนียนเป็นหยุมหัวหมอแทน

“คุณป้าไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณชมพูสิรินคงจะไม่แย่ไปกว่าปกติหรอกครับ...หึหึ” คำพูดราบเรียบที่มาพร้อมกับการกลั้วหัวเราะในลำคอเมื่อบวกเข้ากับใบหน้าอมยิ้มโดยที่มีสายตากวนประสาทที่อยู่ภายใต้แว่นสี่เหลี่ยมกรอบสีดำด้วยแล้วกลับยิ่งส่งให้หมอหนุ่มตรงหน้าดูน่าหมั่นไส้เพิ่มขึ้นอีกมากโขเลยทีเดียว

(อ้าว...ไอ้หมอนี่นอกจากหน้าตาดูโรคจิตแล้วยังปากไม่ดีอีกนะ...หึ...ถ้าปากไม่ดีแบบนี้ก็ขอให้นกเขาไม่ขันหรือไม่ก็สั้นเป็นขันทีไปเลย...ชิๆๆ)

ฉันแอบแช่งหมอปากหมาตรงหน้าในใจพร้อมกับเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าจะเผลอพูดเสียงในหัวออกไป

เพียงแต่ว่า...ในขณะที่ฉันกำลังกลอกตาไปมาแช่งหมอในใจอยู่นั้น ฉันที่มัวแต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก็เลยไม่ทันได้ฟังเลยว่าหมอถามอะไร จนกระทั่งหมอหนุ่มที่ดูจะทนไม่ไหวเพราะเห็นฉันเอาแต่เหม่อลอยสติไม่กลับมาสักทีก็ได้เอื้อมมือมาแตะที่มือของฉันเบา ๆ

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง...

วูบ!

(อะ...โอ๊ยยยย! อะไรพุ่งเข้าตาเนี่ย...?)

ฉันสบถอยู่ในใจด้วยความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น...และทันทีที่หมอกขาวที่พุ่งเข้าใส่หน้าค่อย ๆ จางลง...เสียงที่ดังขึ้นในโสตประสาทพร้อมกับภาพเคลื่อนไหวที่ค่อย ๆ ฉายขึ้นกระทั่งชัดแจ๋วก็เผยให้เห็นภาพของชายหนุ่มรูปร่างคุ้นตากำลังยืนหันข้างอยู่ตรงหน้าในสภาพเปลือยเปล่า โดยที่อิริยาบถของเขานั้นเผยให้เห็นว่าเขากำลังยืนอยู่ด้านข้างของเตียงที่มีผ้าสีเขียวคลุมเอาไว้ 

เพียงแต่ที่สิ่งที่น่าระทึกใจไปกว่านั้นนั่นก็คือนอกจากชายหนุ่มรูปร่างคุ้นตาจะยืนแก้ผ้าแล้วบนเตียงที่เขายืนอยู่ด้านข้างนั้นก็ยังมีเรือนร่างของผู้หญิงที่เปลือยเปล่านอนนิ่งดูไม่มีสติอยู่เช่นกัน และถึงแม้ว่าฉันจะพยายามเพ่งมองไปยังเรือนร่างเปลือยเปล่าบนเตียงที่นอนนิ่งอยู่นั้น ฉันกลับไม่อาจรู้ได้เลยว่าเธอคนนั้นเป็นใครเนื่องจากบริเวณใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นได้มีหมอกสีขาวบดบังเอาไว้เต็มหนาแน่นไปหมด...

"ซี๊ดดดด...อยากจับมานานแล้วนมใหญ่ ๆ เป็นธรรมชาติแบบนี้ อู้วววว...ช่วยทำให้เอ็นผมแข็งหน่อยนะครับคนไข้...ผมอัดอั้นไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้ว...อ่าาาา ~~

เสียงกระเส่าแสนคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเอ่ยพูดพร้อมกันกับที่มือข้างหนึ่งของคนที่พูดยื่นไปนวดคลึงยังหน้าอกอวบขนาดใหญ่แล้วบีบเคล้นเล่นไปมาจนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความฟิน ส่วนมืออีกข้างที่ไม่ยอมน้อยหน้าก็กำลังทำการนวดคลึงขยับขยุกขยิกหมกมุ่นอยู่ตรงอวัยวะตรงกลางระหว่างขาของเขาเอง และด้วยท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งทำให้ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยระคนขยะแขยงในเวลาเดียวกัน

(ยี้...ไอ้บ้าโรคจิตที่ไหนมาทำอุบาทว์ในโรงพยาบาลแบบนี้ ว่าแต่...ทำไมเสียงมันดูคุ้น ๆ หูจัง...?)

ฉันที่ก่นด่าไปพร้อมกับความรู้สึกสงสัยว่าไอ้โรคจิตที่กำลังยืนทำสัปดนอยู่ตรงหน้านี้มันเป็นใครกัน และในจังหวะเดียวกันนั้นเองร่างกายพร้อมกับใบหน้าของคนที่ฉันขนานนามให้ว่าเป็นไอ้โรคจิตก็ค่อย ๆ หันมาทางฉัน จนภาพตรงหน้านั้นก็ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างทันที...!!