บทที่ 3 เห็ดพิษ!!

“กรี๊ดดดด...หมอ…!!”

ฉันถึงกับกรีดร้องเสียงหลงดังลั่นอยู่ในนิมิต และในขณะที่หนังเรตอาร์ตรงหน้ากำลังจะรันภาพเคลื่อนไหวในฉากต่อไปเสียงเรียกของป้าเนียนก็ทำให้ฉันหลุดออกมาจากภาพสัปดนได้อย่างพอดิบพอดี

“ไอ้หนอน! เอ็งเป็นอะไรไปวะ”

ป้าเนียนโพล่งขึ้นมาคนแรกด้วยความรู้สึกที่ทั้งตกใจและเป็นห่วงในเวลาเดียวกันหลังจากที่แกเห็นว่าฉันนิ่งไปไม่โต้ตอบ และด้วยอาการของฉันในเวลานี้นั้นก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องตื่นตระหนกตกใจไปตาม ๆ กัน

"ปะ...ป้า...!!" ฉันเรียกผู้ใหญ่ของตัวเองเสียงสั่น

“คุณชมพูสิรินค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พยาบาลสาวหนึ่งในสามคนถามฉันด้วยสีหน้ามีกังวล

และในจังหวะที่ฉันกำลังสับสนมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่นี้อยู่นั้นจู่ ๆ คุณหมอที่ฉันเพิ่งเห็นภาพเรตอาร์ของเขาและการกระทำอนาจารของเขากับร่างใครก็ไม่รู้ก็ได้เอ่ยถามอาการฉันขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นมือออกมาแตะมือฉันอีกหนพอดี...

"คุณชมพูสิรินเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ"

แปะ...

วูบ!

(เวรล่ะ! อย่าบอกนะว่า...)

จากนั้นภาพต่อเนื่องจากเหตุการณ์ในนิมิตก่อนหน้านี้ก็พลันบังเกิดขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้นอกจากฉันจะเห็นการกระทำอันน่าสะอิดสะเอียนของหมอหนุ่มผู้รักษาฉันอย่างเต็มตาแล้ว ฉันยังเห็น...

(หะ...เห็ดไปขึ้นอะไรตรงนั้นเนี่ย...!! ละ...แล้วเม็ดตะปุ่มตะป่ำพวกนั้นมันอะไรกัน...ยี้...นี่มันเห็นพิษชัด ๆ)

จู่ ๆ งานภาพละเอียดยิ่งกว่างาน 3D แถมยังคมชัดยิ่งกว่าภาพ 4K ของอวัยวะที่ควรจะเป็นสิ่งสุดท้ายของร่างกายที่ใครควรจะได้เห็นของคุณหมอขึ้นโชว์หราแทบจะทิ่มลูกตาให้บอด จนฉันที่นอนให้น้ำเกลือมานานหลายวันถึงกับรับรู้ได้ถึงรสเปรี้ยวของน้ำย่อยที่ขย้อนขึ้นมาจ่อยังลำคอรอจะพุ่งถ้าหากยังต้องดูภาพตรงหน้านี้ต่อไป...

“คุณชมพูสิรินครับ”

เสียงเรียกที่เหมือนกับเสียงในหัวดังขึ้นเรียกชื่อฉันจนทำให้หลุดออกจากภวังค์มาอีกรอบ

“กรี๊ดดดด...เห็ดพิษ!”

ส่วนฉันที่เพิ่งหลุดออกจากภาพอันสยดสยองก็ถึงกับร้องกรี๊ดลั่นอีกรอบพร้อมกับหลุดปากบอกสิ่งที่ตัวเองเห็นออกไป ก่อนจะสะบัดมือของหมอออกโดยสัญชาตญาณ

“เอ็งเป็นอะไรไอ้หนอน เห็ดพิษอะไรของเอ็งว่ะ?”

เป็นอีกครั้งที่ป้าเนียนขมวดคิ้วมุ่นถามด้วยความสงสัยในตัวหลานสาวที่ดูเหมือนจะเพี้ยนไปแล้ว ส่วนฉันที่พอจะรู้สึกตัวว่าได้เผลอพูดอะไรออกไปก็รีบทำหน้าตาเลิ่กลั่กปฏิเสธพร้อมกับเอาผ้าห่มมาคลุมร่างกายให้มิดชิดทันที

“ปะ...เปล่า...หนอนไม่ได้เป็นอะไร”

ฉันตอบป้าเนียนไป แต่ทว่า...ร่างกายที่เริ่มจะมีเหงื่อซึมกับตัวที่สั่นเทิ้มช่างขัดกับคำพูดราวฟ้ากับเหว

“ข้าว่าเอ็งเป็นนะ ให้หมอเขาตรวจอีกหน่อยเถอะ”

ป้าเนียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงจากใจจริง

“ถ้างั้น...หมอ...”

และในจังหวะที่คุณหมอยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็รีบสวนแทรกเสียงดังลั่นออกไปทันที

“มะ...ไม่ต้อง!!”

“ไอ้หนอน...ข้าหูจะแตก”

“คะ...คุณหมอค่ะ นะ...หนอน เอ๊ย หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ สบายดีมากไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนเลยค่ะ ขะ...ขอออกจากโรงพยาบาลเลยได้ไหมคะ”

ฉันละล่ำละลักบอกหมอโดยที่สายตายังหลุบต่ำไม่กล้าเงยหน้าไปมองคนที่สนทนาด้วย

“แต่หมอว่า...”

“นะคะ...คุณหมอหนูไม่อยากลางานนานค่ะกลัวโดนไล่ออก”

ฉันอ้างไปเพราะถึงแม้ว่าสวัสดิการที่ทำงานของฉันจะดีมากถึงขนาดที่ฉันสามารถมารักษายังโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงของจังหวัดแถมยังได้พักห้องพักดีแบบนี้ แต่ด้วยความสยดสยองที่ฉันเจอเมื่อครู่นี้ฉันทำใจไม่ได้จริง ๆ ที่จะต้องรักษาตัวที่นี่ต่อไป

ส่วนป้าเนียนที่แม้จะเป็นห่วงและอยากให้ฉันรักษาตัวที่นี่ต่อไปเพราะยังไงฉันเองก็เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา แต่ด้วยเพราะอากัปกิริยาของฉันที่แสดงอยู่ ณ เวลานี้ทำให้ป้าเนียนที่พอจะดูออกว่าฉันคงมีอะไรบางอย่างก็ยอมที่จะทำตามความปรารถนาของฉัน

“ญาติคนไข้คิดเห็นยังไงบ้างครับ”

คุณหมอ (โรคจิต) หันไปถามป้าเนียนอีกครั้งหลังจากที่เห็นฉันยืนกรานที่จะออกโรงพยาบาลในเวลานี้ให้ได้

“ก็ถ้าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วก็ให้หลานฉันมันไปรักษาตัวที่บ้านเถอะค่ะ นี่ฉันก็หยุดขายของขาดรายได้มาหลายวันแล้วเหมือนกัน...คนจนก็งี้แหละหมอ เข้าใจพวกฉันด้วยนะ”

ป้าเนียนพูดสำทับให้ฉันแม้ในใจของแกจะยังรู้สึกไม่สบายที่ฉันออกจากโรงพยาบาลกะทันหันแบบนี้

“ถ้าเป็นความต้องการของคนไข้กับญาติหมอก็ไม่ติดอะไรครับอีกอย่างโดยรวมแล้วผลตรวจก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงยังไงเดี๋ยวหมอทำเรื่องเซ็นอนุมัติให้ออกวันนี้เลยแล้วกันนะครับ”

“ขะ...ขอบคุณค่ะคุณหมอ” ฉันยกมือไหว้

“ขอบคุณนะคุณหมอ” ป้าเนียนก็ยกมือไหว้เช่นกัน

กระทั่งเมื่อคุณหมอและเหล่านางพยาบาลออกไปหมดแล้ว ฉันที่มองจนแน่ใจแล้วว่าในห้องนี้เหลือเพียงฉันกับป้าเนียนก็ไม่รอช้าที่จะเปิดปากถามสิ่งที่กังวลอยู่ในใจออกไปทันที

“ปะ...ป้า...ป้า!!”

ฉันเรียกป้าเนียนในขณะที่สายตายังล่อกแล่กมองไปยังประตูห้องพักผู้ป่วยไม่วางตา

“เออ...ข้าอยู่นี่มีอะไร”

“ป้าหนอนถามหน่อยซิ ตอนที่หนอนสลบไปหมอเขารักษาฉันยังไงบ้างอ่ะ”

ฉันถามออกไปด้วยใจระทึกเพราะกลัวคำตอบเหลือเกินว่าจะเป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้

“เอ้า...แล้วเมื่อกี้ทำไมเอ็งไม่ถามหมอเขาไปล่ะว่ะ”

ป้าเนียนยู่หน้าไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงมาถามการรักษากับแกแทนที่จะถามกับหมอ

“ป้าตอบหนอนมาก่อนเร็ว ๆ หนอนอยากรู้”

“ก็รักษาตามที่เขาบอกนะเอกซเรย์และก็พาไปอะไรแกน ๆ ว่ะเรียกไม่ถูกวุ้ย...”

ป้าเนียนตอบพร้อมกับนึกไปถึงเครื่องหน้าตาประหลาดที่ให้คนลอดเข้าไปในนั้น

“ละ...แล้วหลังจากนั้นล่ะ” ฉันถามต่อ

“เขาก็เอาเอ็งมาพักที่นี่ไง”

“ไม่ซิ...ไม่ซิ...หนอนหมายถึงจะพูดยังไงดีอ่ะ แบบว่า...เอ่อ...”

“อะไรของเอ็งว่ะพูดออกมาตรง ๆ เลยอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้” ป้าเนียนที่เริ่มจะรำคาญในท่าทีของฉันกล่าวเร่ง

“ก็แบบมันมีช่วยที่หมอเขาอยู่กับฉันสองต่อสองหรือเปล่าอ่ะป้า”

ฉันกลั้นใจถามป้าเนียนออกไปพร้อมกับนึกในใจว่าขออย่าให้เป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้เลย

“ทำไม...เห็นเขาหล่อหน่อยจะหาเรื่องแบล็กเมล์เขาไง อยากได้เขาเป็นผัวรึ...”

และด้วยคำพูดของป้าเนียนก็ทำให้ฉันอยากจะกรี๊ดใส่

(โอ๊ยยยย...คิดได้นะป้าถ้าป้ารู้ว่าฉันเห็นอะไรมาบ้างป้าจะยังอยากได้ไอ้หมอโรคจิตนั่นเป็นหลานเขยอยู่ไหมเหอะ...)

“โห้...ป้าคิดได้เนอะ”

“ข้ารู้ใจเอ็งนะซิ”

“หึ...รู้ใจกะผี”

ฉันค้อนใส่ป้าเนียนไปหนึ่งทีก่อนจะกลับมาถามเรื่องที่อยากรู้ให้ชัดเจน

“นะป้าฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าฉันกับหมอคนนั้นมีช่วงที่อยู่กันสองต่อสองนาน ๆ หรือเปล่า แบบว่าเขารักษาฉันอยู่คนเดียวนานหรือเปล่า”

ฉันถามย้ำพร้อมกับแสดงสีหน้าว่าตัวเองจริงจังกับคำถามที่ถามออกไปจริง ๆ

“โอ๊ยยยย...เอ็งเป็นอะไรของเอ็งว่ะไอ้หนอนข้าล่ะไม่เข้าใจเอ็งจริง ๆ อยากรู้การรักษาก็แทนจะถามหมอแต่ดั๊นมาถามข้า...ข้าล่ะปวดหัว”

“อย่าเพิ่งปวดหัวป้าบอกหนอนมาก่อนมันสำคัญมากนะ”

และด้วยสายตาเว้าวอนอีกทั้งป้าเนียนก็เริ่มยอมแพ้ให้กับการตื๊อถามของฉันแล้ว แกก็ได้แต่ถอนหายใจและเล่ารายละเอียดให้ฟัง

“เฮ้ออออ...เออ ๆๆ ข้าจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลย”