บทที่ 8 ของขลัง

เมื่อภาพตรงหน้าได้ปรากฏขึ้นก็ทำให้ฉันจำได้ดีว่าในวันนั้นห้องสมุดได้หนังสือที่ฉันสนใจมากมาใหม่ทำให้ฉันนั่งจมอยู่กับมันนานพอควรจนตาเริ่มล้า ก่อนที่ตัวเองจะเผลอถอดแว่นออกอย่างไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาเห็นหรือมาถ่ายรูปไปแบบนี้ เพราะโดยปกติแล้วฉันจะไม่ค่อยถอดแว่นและมักจะฝังใบหน้าที่ตอนเด็ก ๆ ใคร ๆ ก็มักจะบอกว่าฉันมีความสวยเป็นทรัพย์สมบัติที่น่าอิจฉาติดกายมาตั้งแต่เกิด

แต่ด้วยสภาพที่อยู่อาศัยสิ่งแวดล้อมของสังคมที่ฉันต้องอยู่ร่วมด้วยมันช่างไม่เหมาะที่จะให้ดอกไม้งามได้เฉิดฉายเลยสักนิดเดียว ดังนั้นนี่จึงเป็นอีกหนึ่งปราการที่ฉันใส่เอาไว้เพื่อใช้ปกป้องตัวเองนอกเหนือจากเสื้อผ้าที่มักจะใส่มิดชิดเรียบร้อยไม่ให้เป็นที่สะดุดตาแม้จะรู้ดีว่าสักวันมันอาจจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตามทีแต่ก็ยังดีกว่าไม่ป้องกันอะไรเลย

“ขนาดตอนพี่เห็นครั้งแรกนะพี่ยังอึ้งเลย หนอนนะหนอนน่าจะไปประกวดนางงามหรือไม่ก็ไปเป็นดารานะ ไม่น่ามาอุดอู้อยู่ที่นี่เลยว่าไหมหนอน”

น้ำเสียงปนเสียดายถูกส่งออกมาจากคนด้านข้างด้วยเพราะเธอคิดแบบนั้นกับเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องจริง ๆ

“...หนอน...”

“คิดเหมือนพี่ไหมหนอน”

“คะ...ค่ะ...พี่วิมลว่าอะไรนะคะ”

ฉันที่จมอยู่ในภวังค์และความคิดมากถึงความวุ่นวายที่อาจจะตามมาในอนาคตพลันหลุดออกมาหลังจากที่รุ่นพี่ด้านข้างทั้งเรียกทั้งเขย่าแขน

“พี่ว่าเราน่ะน่าจะไปเป็นดาราไม่น่ามาทำงานที่นี่เลย” พี่วิมลย้ำคำอีกครั้ง

“ไม่เอาหรอกค่ะหนอนไม่ค่อยกล้าแสดงออก”

ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มกลับไป เพียงแต่คนด้านข้างจะรู้ไหมว่านอกจากเหตุผลที่ฉันไม่กล้าแสดงออกแล้ว มันยังเป็นเพราะว่าฉันรักงานนี้ ฉันชอบที่จะอยู่กับหนังสือมากกว่าผู้คน และที่สำคัญไปกว่านั้นงานนี้มันทำให้ฉันไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์หรือต้องไปเสี่ยงสัมผัสกับใครซึ่งมันจำเป็นกับฉันมาก ๆ ยามที่ฉันยังต้องตกอยู่ใต้พลังวิเศษพิลึกพิลั่นแบบนี้...

ณ มหาวิทยาลัย X

ลมหายใจที่ถูกสูดเข้าลึก ๆ อีกทั้งเหงื่อเย็นที่เริ่มซึมไหลออกมาเปียกเต็มฝ่ามืออย่างคนประหม่า เพราะนับตั้งแต่ที่ตัวเองรับรู้ว่าตนนั้นได้มีพลังพิเศษที่แปลกประหลาดแบบนี้แล้วก็ไม่เคยปล่อยให้ถุงมือป้องกันภัยคู่ใจที่เป็นเสมือนอวัยวะที่สามสิบสามของร่างกายห่างกายเลย...เพียงแต่วันนี้กลับถูกลืมไว้ที่บ้านเพราะรีบมาทำงานเมื่อเช้า...

“ถ้ารู้ว่ายังไงก็ต้องมาทำงานสายแบบนี้รู้งี้เอาถุงมือพระอาจารย์มาด้วยดีกว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องมาเสี่ยงอ้วกแตกกลางงานเขา...เฮ้ออออ ~~ ไอ้หนอนนะไอ้หนอนไม่รู้ไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ทำไมถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว่ะ”

สีหน้าและคำพูดที่พ่นออกมาอย่างคนหัวเสียอีกทั้งยังพานนึกไปถึงถุงมือลงคาถากันภูตผีปีศาจที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้เพราะเจ้าตัวขอให้ป้าเนียนไปบีบเอามาจากพระอาจารย์ที่เป็นเจ้าอาวาสวัดที่สนิทกัน หลังจากที่ฉันกลิ้งตกบันไดคราวนั้นแล้วนิมิตเห็นภาพแบบอุจาดตา

“เฮ้ออออ ~~ ไม่รู้จะกลั่นแกล้งอะไรกันนักกันหนา...โอ้ยยยย...!!”

คำบ่นพึมพำพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ยังถูกส่งออกมาจากเรียวปากสวย ก่อนอดไม่ได้ที่จะค้อนสายตาขึ้นไปมองอะไรบางอย่างบนท้องฟ้าอย่างเอาเรื่องพร้อมกับในใจที่อยากจะท้าตีท้าต่อยกับสิ่งใดหรือใครที่อยู่บนนั้นที่ดันจัดสรรเรื่องราวเหล่านี้ส่งมาให้ชนิดที่ว่าให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว

คนร่างเล็กที่พลันไหล่ตกเพราะอับจนในชะตาชีวิตของตน ก่อนจะนึกย้อนไปถึงต้นสายปลายเหตุที่ทำให้ตนเองได้รับถุงมือกันภาพอุจาดมาจากพระอาจารย์ มันเป็นเรื่องราวหลังจากที่ฉันรู้ตัวว่าตัวเองได้รับพรอุบาทว์มาและเริ่มเห็นมันบ่อยขึ้นจนทนไม่ไหวหรือจะเรียกได้ว่าเข้าขั้นใกล้สติแตกเต็มที

จนเมื่อการเห็นภาพเหล่านั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ อาการโวยวายกรีดร้องว่าตัวเองเจอผี (ใครจะไปกล้าบอกว่าเจอจุ๊ดจู๋) จนป้าเนียนที่ตอนแรกยังหาว่าฉันเป็นเด็กเลี้ยงแกะก็เริ่มจะสงสารแถมทุกครั้งที่ฉันออกจากบ้านไปพบปะผู้คนกับแกฉันก็มักจะทำตัวลีบเล็กหลบหลังป้าเนียนพร้อมกับทำท่าทีหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา

และด้วยอาการหวาดผวาของฉันที่แสดงออกมานั้นก็ทำให้ป้าเนียนที่นึกว่าฉันคงโดนผีเฝ้าบันไดวัดตามรังควานจนกลัวว่าฉันจะเป็นบ้าขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้บุกไปยังกุฏิของพระอาจารย์ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดที่ฉันไปกลิ้งตกลงมาและยังเป็นพระที่เรานับถือ ก่อนจะกึ่งแกมบังคับให้ท่านส่งของขลังเอามาไว้ให้คุ้มกายฉันจนได้ โดยคำพูดที่ป้าเนียนแกไปอ้างกับพระอาจารย์ท่านเพื่อให้ได้มาก็คือคำกล่าวหาว่าเป็นเพราะฉันมาตกบันไดที่วัดก็เลยถูกผีตามรังควาน และนั่นจึงทำให้พระอาจารย์แม้จะอยากปฏิเสธว่าสิ่งที่ฉันต้องเผชิญมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบันไดวัดของท่านเลยแต่ก็จำต้องยอมในท้ายที่สุดเพราะไม่อยากมีปัญหากับป้าเนียนเกลอเก่าหลานสาวของตัวเอง

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเนียนใสเล็กน้อยยามนึกไปถึงการบุกตะลุยของป้าเนียนจนได้ของขลังมา และแม้ในวันนั้นฉันจะรู้สึกแปลกใจอยู่เนือง ๆ ถึงของขลังที่ว่าทำไมถึงไม่ใช่พระเครื่อง สายสิญจน์ เบี้ยแก้หรือแม้กระทั่งน้ำมนต์แต่ดันเป็นถุงมือแทน...ถุงมือที่ดูจะธรรมดาเป็นสีขาวทั่วไปอีกทั้งยังไม่หนาไม่บางจนเกินไป ฉันยังจำได้ว่าตอนที่ได้รับถุงมือมาฉันยังแอบยิ้มเยาะในใจว่าพระอาจารย์ท่านคงอยากจะช่วยแบบขอไปทีมากกว่าถึงให้ถุงมือนี้มา...

เพียงแต่ว่า...สิ่งที่น่าแปลกไปกว่านั้นก็คือไอ้ถุงมือที่พระอาจารย์เจ้าอาวาสวัดให้มานั้นมันกลับทำให้ฉันแคล้วคลาดปลอดภัยจากภาพสยิวมาได้จริง ๆ อีกทั้งยังใส่สบายให้ความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และถ้าหากใครจะคิดว่าฉันเป็นบ้ากะไอ้ถุงมือที่เหมือนโดนปาหี่หลอกแล้วล่ะก็ ฉันก็อยากจะบอกว่าฉันเองก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกันและเคยแม้กระทั่งซื้อถุงมืออันใหม่มาใส่ด้วย เพียงแต่ว่านอกจากจะไม่สามารถกันไม่ให้เห็นภาพที่จะทำให้เป็นตากุ้งยิงได้แล้วมือทั้งสองของฉันก็มักจะมีอาการคันขึ้นมาอย่างน่าประหลาดแถมมันยังคันคะเยอชนิดที่ว่าไม่เป็นอันทำการทำงานได้เลยอีกทั้งบางครั้งก็ยังมีตุ่มหนองเล็ก ๆ ขึ้นเต็มมือจนดูน่าเกลียดอีกด้วย

และด้วยความลึกลับของถุงมือที่ฉันสัมผัสได้มันจึงทำให้ฉันทั้งรักทั้งหวงแหนถุงมือคู่นี้มาก และถ้าไม่เป็นเพราะความประมาทของตัวเองที่เผลอทำน้ำก๋วยเตี๋ยวแกงกระเด็นใส่แล้วละก็...ฉันก็คงไม่ต้องถอดเอาไปซักก่อนเวลาจนเผลอลืมเอาไว้กับที่หนีบผ้าแล้วต้องมาคร่ำครวญเสียดายเอาเวลานี้หรอก...