Partager

บทที่ 9 กล้วยหอมจอมแสบ

last update Date de publication: 2026-06-16 00:13:55

“ป่านนี้คงกำลังเริงร่าอยู่กับสายลมซินะเจ้าถุงมือสุดที่รักของแม่...รู้ไหมว่าตอนนี้น่ะแม่อยากได้ลูกมาช่วยที่สุดเลย...งืออออ ~~ ถุงมือลูกแม่ ~~”

ฉันเบะปากดวงตาเศร้าเหม่อลอยคิดไปถึงสิ่งที่มักจะช่วยไม่ให้ฉันไม่เจริญอาหาร

“เฮ้ออออ ~~ แล้ววันนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้างเนี่ยเรา แค่ไอ้ไส้กรอกคอกเทลเมื่อเช้ายังติดตาไม่หายเลยไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องพบเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ ๆ สงสัยวันนี้คงได้งดของกินไปหลายอย่างแน่เลยเรา...เฮ้อออออ ~~”

ไหล่ที่ห่อเหี่ยวลงฉับพลันหลังจากที่สายตามองไปยังบูธที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพร้อมกับลมหายใจที่ถูกถอดออกไปจนสุดปอดก่อนที่สองเท้าจะพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เป็นดังสถานที่ชี้ชะตาว่าวันนี้ตัวเองจะได้ตัดอาหารชนิดใดออกไปบ้าง...

กระทั่งเมื่อฉันเดินมาประจำจุดที่สตาฟในงานได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว หลังจากทักทายสตาฟทั้งหลายที่ต่างคุ้นหน้าค่าตากันดีเพราะไม่ใช่เพิ่งจะร่วมงานนี้กันเป็นงานแรก ฉันก็เริ่มจัดข้าวของเตรียมรอรับผู้คนที่จะเข้ามาเพื่อลงทะเบียนเข้างาน

และหลังจากที่ฉันจัดข้าวของเพิ่งจะเสร็จเบื้องบนเองก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องรอนานก่อนจะจัดการส่งหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ฉันเห็นเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ บูธมาสักพักแล้วให้ตรงดิ่งมาด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าชนิดที่ว่าฟันสามสิบสองซี่ฉันเกือบจะเห็นมันครบทุกซี่...!!

“สวัสดีครับ...เอ่อ...คุณ...??”

“ต้องการลงทะเบียนเข้างานใช่ไหมคะ เชิญกรอกข้อมูลตรงนี้กับเซ็นชื่อตรงนี้แล้วหยิบของแจกพร้อมกับป้ายเข้าร่วมงานแล้วสามารถเดินเข้าไปรอที่ด้านในได้เลยนะคะ”

มือเรียวสวยชี้ไปยังตำแหน่งที่ต้องการให้ปากกาจรดบนกระดาษก่อนจะขยับแว่นที่ไม่ใช่แว่นสายตาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อตัดบททันที ก่อนที่ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดพนักงานออฟฟิศจะดูหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าตนเองจะถูกหญิงสาวตรงหน้าปฏิเสธกลาย ๆ แบบนี้

“เอ่อ...”

และในขณะที่เขาดูเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น ฉันที่ต้องการให้เขารีบไปจากตรงนี้เสียทีก็ได้หยิบปากกาแล้วเลื่อนไปยังตรงหน้าของเขา และในจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น...นิ้วของคนตรงหน้าก็สัมผัสเข้ากับปลายนิ้วของฉันอย่างพอดิบพอดี...

หมับ...

“…อ่ะ...!! โดนจนได้”

วูบ!!

(นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ย...)

ฉันตื่นตะลึงหลังจากที่หมอกจางหายไปแล้วภาพตรงหน้าปรากฏรูปร่างลักษณะของอะไรบางอย่างที่เป็นแท่งใหญ่ ๆ กำลังส่ายดุกดิกไปมา...

(ไอ้เพี้ยนนี่มันทำอะไรของมันฟระ...!!)

ฉันมองไปยังทีท่าของคนตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าเขาคนนี้กำลังสวมชุดคอสเพลย์เป็น ‘กล้วยหอมจอมแสบ’ การ์ตูนในวัยเยาว์พร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ด้านหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนเอกเขนกบนโซฟาโดยบนตัวเธอนั้นมีเพียงผ้าผืนบางปิดบังเรือนร่างที่กำลังเปลือยกายอยู่

“ชอบไหมจ๊ะยาหยี...นี่พี่อุตส่าห์สั่งทำเป็นพิเศษมาเลยนะเนี่ย กะว่าจะมาเพิ่มอรรถรสให้สังเวียนของเราเสียหน่อย”

เสียงของคนที่ไม่ต้องหันหน้ามาฉันก็รู้ดีว่าเป็นใครเอ่ยขึ้น จนฉันที่ได้ฟังยังอยากจะแค่นเสียวหัวเราะใส่

(เหอะ...จะเพิ่มอรรถรสหรือจะทำให้หมดอารมณ์กันแน่...ไอ้เพี้ยนเอ๊ย...!! ชุดคอสเพลย์มีตั้งเป็นร้อยเป็นพันแบบแต่เลือกเป็นกล้วยหอมจอมแสบเนี่ยนะ ผู้หญิงไม่วิ่งหนีก็บุญแล้ว) ฉันอดค่อนแคะไม่ได้

(แต่จะว่าไปก็ยังดีหน่อยนะที่ครั้งนี้ไม่ต้องมาเห็นภาพเปลือยกายเพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็น...)

และในขณะที่ฉันยังไม่ทันนึกครบจบประโยค...

ร่างกล้วยหอมจอมแสบที่หมุนหันหน้ามาทางด้านฉันพอดีก็เผยให้เห็นว่าชุดคอสเพลย์นี้มันไม่ใช่ชุดคอสเพลย์ธรรมดา แต่ทว่าตรงกลางชุดนั้นมันได้เจาะรูเอาไว้ให้อวัยวะที่มีลักษณะเป็นพวงสองกลมหนึ่งยาวโผล่พ้นออกมาจากชุดคอสเพลย์ในแบบที่โชว์หราคัดเบ้าเต็มเข้าสองตาฉันได้อย่างพอดิบพอดี แถมยังมาพร้อมกับกล่องข้อความบอกคุณสมบัติทั้งขนาดความยาวและเส้นรอบวง รวมถึงทั้งสี ทั้งกลิ่น ทั้งตำหนิอย่างละเอียดครบถ้วนอย่างกลับพวกนิยายที่ทะลุมิติไปมีของวิเศษเอาไว้ทำภารกิจเพื่อให้มีชีวิตรอดยังไงยังงั้น

เพียงแต่...สำหรับฉันข้อมูลเหล่านี้มันไม่สำคัญกับฉันเลยสักนิดถ้าฉันเป็นหมอระบบทางเดินปัสสาวะก็ว่าไปอย่าง...

(และนี่ก็โอ๊ยยยย...ยังจะอุตส่าห์ส่ายไปส่ายมาอีกนะไม่กลัวว่าไอ้พริกขี้หนูที่ติดเหมือนแปะอยู่ตรงลูกบอลสองลูกมันจะกระเด็นหลุดแล้วอันตรธานหายไปหรือไงคะคุณพี่...อยากจะบ้าตาย!!) ฉันอดบ่นด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่ได้

และในจังหวะที่ฉันอยากจะบ้าตายกับสิ่งที่เห็นในนิมิตอยู่นั้นในจังหวะเดียวกันชายหนุ่มในชุดคอสเพลย์กล้วยหอมจอมแสบที่กำลังย่างสามขุมเพื่อเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนรอท่าอยู่บนโซฟา ภาพที่ฉันรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็พลันหายวับไปพร้อมกับเสียงเรียกของคนที่เป็นเจ้าของชุดกล้วยหอมจอมแสบที่แทรกเข้ามาพอดี...

“คุณครับ...ได้ยินผมไหมครับ”

เสียงเรียกพร้อมกับมือที่โบกไปมาตรงหน้าของฉันทำฉันแทบอยากจะกราบขอบคุณเขาที่ทำให้ฉันไม่ต้องมาเห็นภาพอุบาทว์ในฉากถัดไป

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ...เอ...หรือว่าเราหน้าตาดีไปจนถึงกับอึ้งไปเลยนะ”

“ค่ะ...วะ...ว่าไงนะคะ เอ่อ...คิดว่าไม่น่าจะใช่นะคะ”

ฉันที่ได้สติมาทันพอได้ยินประโยคท้ายพอดีก็อดไม่ได้ที่จะสวนตอบกลับไป

“อะไรไม่ใช่หรอครับ...??”

คนตรงหน้าถามด้วยความสงสัยในคำพูดของฉันที่หลุดออกไป ก่อนที่ฉันจะทำได้แค่เพียงปฏิเสธเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

“ไม่มีอะไรค่ะ ถ้าลงทะเบียนเสร็จแล้วเชิญเข้าไปรอด้านในได้เลยนะคะ”

ฉันกล่าวพร้อมผายมือ แต่ทว่า...คนตรงหน้ายังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างที่จะพูดกับฉัน

“เอ่อ...”

“มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนหรือเปล่าคะ”

ฉันถามออกไปตามมารยาท ก่อนที่ความต้องการที่แท้จริงตั้งแต่ต้นของคนตรงหน้าจะสื่อกลับมาให้ฉันได้รับรู้

“คือผมไม่ได้จะมาเข้าร่วมงานหรอกครับ ผมสนใจคุณไม่ทราบว่าเย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันได้ไหมครับ...??”

ชายหนุ่มพูดจบพร้อมกับยิ้มประหม่าแสดงท่าทางขวยเขิน เพียงแต่ว่าฉันคงไม่ออกเดตกับคุณกล้วยหอมจอมเพี้ยนนี่หรอก

“ต้องขอโทษด้วยนะคะเผอิญช่วงนี้ฉันไม่ว่างค่ะ พอดีตั้งใจว่าจะสวดมนต์ข้ามคืน...เพื่อแผ่เมตตาไปให้กับ ‘กล้วยหอม’ ที่กำลังหลงทางอยู่น่ะค่ะ”

ฉันยิ้มบาง ๆ ตอบเสียงเรียบพร้อมกับขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเขาด้วยสายตามีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่

ส่วนชายหนุ่มตรงหน้าที่พอได้ฟังคำปฏิเสธแสนประหลาดก็ได้คิ้วขมวดชนกันแล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างอีกครั้งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนที่ตัวเขาหมุนกายแล้วเดินจากไปด้วยสีหน้างุนงง...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 46 Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ(จบ)

    จนกระทั่งกลิ่นอายความเร่าร้อนค่อย ๆ จางลงลมหายใจถี่ในตอนแรกก็ค่อย ๆ ปรับมาเป็นปกติอีกครั้งโดยที่อ้อมแขนของคนตัวโตนั้นยังคงโอบรัดร่างเล็กแน่นด้วยความหวงแหนอยู่ อีกทั้งเมื่อความต้องการที่ยังคุกรุ่นยังคงไม่จากหายเพราะไม่ว่าเขาจะตักตวงเอาจากเรือนร่างนุ่มนิ่มมากแค่ไหน แต่เขานั้นกลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าความปรารถนาของตัวที่มีต่อร่างนุ่มในอ้อมแขนมันจะลดน้อยลงเลยสักนิดเดียว...“ฟอด ~~ พี่รักหนอนนะครับ ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นานแต่พี่เชื่อว่าสายใยบางอย่างที่ทำให้เรามาเจอกันมันได้ผูกความสัมพันธ์ของเรามาก่อนหน้านี้แล้ว”เจ้าของวงแขนหอมฟอดมาที่ขมับก่อนจะพูดในสิ่งที่เขารู้สึก และฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน“จุ๊บ ~~ หนอนเองก็รักพี่ฮันนี่นะคะ และหนอนก็รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกว่าเราสองคนคงถูกใครบางคนหรืออะไรบางกำหนดให้เราต้องลงเอยกันแบบนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพียงแต่...เขาคงอยากพิสูจน์เลยทำให้เรามาเจอกันช้าไปนิด” ฉันบอกในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอด“แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ดีใจนะที่คู่ชีวิตของพี่เป็นหนอนนะ ฟอด ~~”“ค่ะ...หนอนเองก็ดีใจที่คู่ชีวิตของหนอนเป็นพี่เช่นกันค่ะ”“และถึงพี่ไม่สัญญาพี่ก็จะมีหนอนเป็

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 45 สัมผัสที่แตกต่าง

    ชายหนุ่มที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกียจคร้านพลางเลื่อนมือลงมาโอบเอวกิ่วของร่างนุ่มนิ่มเพื่อกระชับให้แนบชิดลำตัว“อุ๊ย...ตกใจหมด ขอโทษนะคะหนอนทำให้พี่ฮันตื่นเลย” ฉันบอกออกไปทั้งที่มือยังประคองใบหน้าดุจลูกรักพระเจ้าอยู่“จะขอโทษทำไมครับ...พี่ดีใจนะที่ตื่นมาแล้วเห็นหน้าหนอนเลย จุ๊บ ~~” คนตัวโตพูดก่อนจะกดริมฝีปากมายังกลางหน้าผากของหญิงสาว“ปากหวานจังเลยนะคะ...แต่ว่าที่พี่ฮันนี่พูดมันหมายความว่ายังไงหรอคะ??” ฉันยิ้มให้กับสามีตัวเองแต่ไม่ลืมที่จะถามกลับไป ก่อนที่คำตอบของเขาจะทำให้ฉันต้องกลอกตามองบนใส่...“ก็ไม่มีความหมายอะไรพิเศษหรอกเพราะมันก็ตรงตัวอยู่แล้วที่ว่าพี่ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป แต่เป็นคนที่ถูกเลือกไว้ให้คู่กับหนอนแล้วยังไงล่ะครับ จุ๊บ ~~”“เฮ้ออออ ~~ เอาเรื่องจริงซิคะหนอนอยากรู้จริง ๆ นะคะ เอ๊ะ...หรือว่าพี่ฮันนี่เองก็เห็นเหมือนที่หนอนเห็นใช่ไหมคะ...??” ฉันพูดพร้อมกับมองคนตรงหน้าเพื่อจับพิรุธ“คิกคิก...หนอนรู้ไหมว่าเวลาที่เราทำหน้าแบบนี้พี่นี่...อยากนะ”ก่อนที่คนหื่นจะมองใบหน้าเนียนด้วยสายตากรุ้มกริ่มและยังคงเล่นลิ้นไม่หยุด จนฉันเริ่มทำหน้าบูดไม่พอใจถึงทำให้เขายอมพูดแต่โดยดี...“อ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 44 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป

    “คุณฮันนี่...!!”“เรียกว่า...สามีซิครับ...ผมอยากให้คุณภรรยาเรียกผมว่า...สามี”เขาที่บอกความต้องการของตัวเองทันทีหลังจากได้ครอบครองหญิงสาวตรงหน้าทั้งโดยพฤตินัยและนิตินัยอย่างสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะประกาศให้คนภายนอกได้รู้ว่าเธอคนนี้มีเขาเป็นเจ้าของ“หนอนไม่เรียกหรอกค่ะ หนอนไม่มีสามีทะลึ่งและฉวยโอกาส”ฉันแสร้งกระเง้ากระงอดใส่เขา ก่อนที่เขาจะถึงกับหน้าสลดยู่ปากน้อยใจดูน่าเอ็นดู“แต่ผมไม่ได้ทะลึ่ง ไม่ได้ฉวยโอกาสกับใครที่ไหนสักหน่อย ผมทำกับคุณหนอนแค่คนเดียวนะ”เขาทำเสียงอ่อนเสียงอ้อนเหมือนเด็กทั้งที่เขาอายุมากกว่าฉันตั้งหลายปี และด้วยการแสดงออกของเขานี่ก็ทำฉันอดรู้สึกทั้งสงสารทั้งเอ็นดูไม่ได้...“อะๆๆ งั้นเรียกว่าพี่ดีไหมล่ะคะ พี่ฮันนี่ คิกคิก”ก่อนที่ฉันจะกระเซ้าเขากลับจนเรียกให้คนที่หน้าสลดเหมือนคนอกหักหันมายิ้มแก้มปริได้ทันที“โอเคครับ...พี่ชอบที่สุดเลยครับน้องหนอน ฟอด ~~”อาการดีใจที่แสดงออกมาอย่างกับพลิกฝ่ามือทำฉันถึงกับกลอกตามองบนให้กับการแสดงของเขาทันที“เรียกหนอนว่าหนอนก็พอค่ะ น้องหนอนมันฟังแล้วจักจี้หูยังไงไม่รู้” ฉันเอ่ยบอกคนตัวโตที่ยังทำสีหน้าดีใจ“ได้เลยครับ เอ...แต่ว่าพ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 43 หมดหน้าที่แล้ว

    ความคิดเสียดายเกิดกับตัวเองเงียบ ๆ พร้อมกันที่สายตาได้มองทอดไป นั่นก็เพราะว่านับตั้งแต่ที่ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณสามีที่ยืนอยู่ด้านข้างของฉันแล้วเขาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับไปทำงานที่ห้องสมุดอีก อีกทั้งยังไม่ยอมให้ฉันห่างกายเขาแม้แต่วินาทีเดียวอีกด้วย และนั่นก็ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่เขาเข้าห้องผ่าตัดเพื่อรักษาคนไข้เพราะฉันก็ต้องไปนั่งอยู่ข้างในห้องด้วย แม้ว่าฉันจะไม่อยากเข้าไปแค่ไหนก็ตาม...“เฮ้ออออ...”ก่อนที่ฉันจะเผลอถอนหายใจออกมาจริง ยามที่คิดไปถึงช่วงเวลาที่ฉันต้องไปนั่งอยู่ในห้องผ่าตัดที่นอกจากเลือดจะทำให้ฉันเวียนหัวแล้วนั้นสิ่งที่สำคัญคือแผนกที่เขาทำมันทำให้ฉันต้องเห็น...สิ่งที่ไม่อยากเห็นอีก...“เหนื่อยหรอครับไปพักไหม จุ๊บ ~~”คนตัวโตที่พอได้ยินเสียงถอนหายใจของฉันก็ออกอาการตื่นตระหนกถามฉันด้วยความเป็นห่วงทันที“หนอนไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณฮันนี่ส่งรถไปรับป้าเนียนแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามย้ำหลังจากเห็นว่าผู้มีพระคุณที่สุดของฉันยังไม่มาเสียที“ผมส่งไปแล้วครับ เอ...หรือว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า”คนตัวโตทำสีหน้าครุ่นคิดและในจังหวะที่เขากำลังจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้องข้างกายมาถามคนที่ฉันชะเ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 42 แม่เอง...

    “ใช่จ้ะ...เป็นแม่เอง ^-^”คนพูดยิ้มก่อนที่คนฟังทั้งหมดที่อยู่ในห้องจะเบิกตากว้างถามด้วยความตกใจ“ยะ...ยังไงคะคุณแม่ คุณแม่รู้ได้ไงว่าต้องมาหาหนอน”“นั่นซิครับมัม...ฮันจำได้นะว่าฮันไม่เคยบอกมัมว่าฮันเจอคุณหนอนแล้ว”คนเป็นลูกชายที่ตกใจไม่แพ้กันเพราะเขานั้นไม่เคยบอกว่าเจอคนที่สามารถช่วยเขาได้แล้ว อีกทั้งยังตั้งใจเอาไว้ว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับเธอโดยเฉพาะเมื่อได้ข่าวจากฝั่งตระกูลของพ่อว่าเจอวิธีที่ล้างอาถรรพ์วิธีอื่นได้แล้ว“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงแต่วันนั้นแม่รับรู้ได้ยินเสียงความเจ็บปวดของฮันนี่เขา และภาพของหนูหนอนก็เข้ามาในนิมิตจากนั้นจิตที่เหมือนเชื่อมต่อกันติดก็ทำให้แม่ได้เข้าไปในความฝันของหนูหนอนแล้วได้บอกเล่าทุกอย่าง...เพราะอย่างงั้นมัมถึงให้แด๊ดเขารีบบอกให้ลูกกลับมาไงคะ...” คุณแม่คุณฮันนี่เล่าสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาคับขันก่อนที่ประโยคท้ายนั้นเธอจะหันไปพูดกับลูกชายของตัวเองจากนั้น...ดวงตาสั่นระริกที่มีน้ำใสเอ่อคลอที่ดวงตาสุกสกาวมองไปยังลูกชายที่รักแล้วพลางคิดไปว่าถ้าหากคนที่เป็นเหมือนยอดดวงใจดวงนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือแล้วต้องทรมานเจ็บปวดจนขาดใจตายเหมือนอย่างที่เธ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 41 หญิงสาวผู้ถูกเลือก(2)

    ความคิดมากมายที่พลันถาโถมเข้ามาพร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทำให้คนพูดที่ดูเหมือนจะเข้าใจในความรู้สึกของฉันดีก็ได้เอ่ยคำขอบคุณที่มาจากก้นบึ้งหัวใจออกมาอีกครั้ง"เพราะอย่างนั้นแม่ถึงรู้สึกขอบคุณหนูหนอนมากแม่ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่หนูเสียสละมากมายให้กับครอบครัวเราขนาดนี้"คนพูดพูดอย่างที่ตนเองรู้สึกอย่างสุดซึ้งเพราะการเสียสละของคนตรงหน้าในฐานะคนเป็นแม่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก และถ้ามองในฐานะของหญิงสาวการที่ต้องใช้เลือดบริสุทธิ์จากความบริสุทธิ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวของลูกผู้หญิงแล้วต้องตัดสินใจมอบให้กับผู้ชายที่รู้จักกันได้ไม่นาน อีกทั้งเพื่อช่วยเหลือเขาอย่างที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะโดนหักหลังหรือเป็นแค่กลลวงเพื่อหวังความบริสุทธิ์หนึ่งเดียวนี้ เธอที่ผ่านมาย่อมรู้ดีว่ามันคือการเสียสละที่ต้องใช้พลังใจและความเชื่อใจมากแค่ไหนถึงจะมอบสิ่งสำคัญสิ่งนี้ให้ผู้ชายคนหนึ่งได้"ไม่เป็นไรค่ะ หนอนเต็มใจ ^-^" ฉันระบายยิ้มจริงใจตอบ"ถึงอย่างนั้นแม่ก็อยากจะขอบคุณหนูหนอนจริง ๆ นะคะลูก"คุณแม่ของคุณฮันนี่พูดกำชับอีกครั้งพร้อมกับกระชับมือฉันแน่น ส่วนฉันที่พอได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือนิ่มคู

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status