Se connecter“ป่านนี้คงกำลังเริงร่าอยู่กับสายลมซินะเจ้าถุงมือสุดที่รักของแม่...รู้ไหมว่าตอนนี้น่ะแม่อยากได้ลูกมาช่วยที่สุดเลย...งืออออ ~~ ถุงมือลูกแม่ ~~”
ฉันเบะปากดวงตาเศร้าเหม่อลอยคิดไปถึงสิ่งที่มักจะช่วยไม่ให้ฉันไม่เจริญอาหาร
“เฮ้ออออ ~~ แล้ววันนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้างเนี่ยเรา แค่ไอ้ไส้กรอกคอกเทลเมื่อเช้ายังติดตาไม่หายเลยไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องพบเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ ๆ สงสัยวันนี้คงได้งดของกินไปหลายอย่างแน่เลยเรา...เฮ้อออออ ~~”
ไหล่ที่ห่อเหี่ยวลงฉับพลันหลังจากที่สายตามองไปยังบูธที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพร้อมกับลมหายใจที่ถูกถอดออกไปจนสุดปอดก่อนที่สองเท้าจะพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เป็นดังสถานที่ชี้ชะตาว่าวันนี้ตัวเองจะได้ตัดอาหารชนิดใดออกไปบ้าง...
กระทั่งเมื่อฉันเดินมาประจำจุดที่สตาฟในงานได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว หลังจากทักทายสตาฟทั้งหลายที่ต่างคุ้นหน้าค่าตากันดีเพราะไม่ใช่เพิ่งจะร่วมงานนี้กันเป็นงานแรก ฉันก็เริ่มจัดข้าวของเตรียมรอรับผู้คนที่จะเข้ามาเพื่อลงทะเบียนเข้างาน
และหลังจากที่ฉันจัดข้าวของเพิ่งจะเสร็จเบื้องบนเองก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันต้องรอนานก่อนจะจัดการส่งหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ฉันเห็นเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ บูธมาสักพักแล้วให้ตรงดิ่งมาด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าชนิดที่ว่าฟันสามสิบสองซี่ฉันเกือบจะเห็นมันครบทุกซี่...!!
“สวัสดีครับ...เอ่อ...คุณ...??”
“ต้องการลงทะเบียนเข้างานใช่ไหมคะ เชิญกรอกข้อมูลตรงนี้กับเซ็นชื่อตรงนี้แล้วหยิบของแจกพร้อมกับป้ายเข้าร่วมงานแล้วสามารถเดินเข้าไปรอที่ด้านในได้เลยนะคะ”
มือเรียวสวยชี้ไปยังตำแหน่งที่ต้องการให้ปากกาจรดบนกระดาษก่อนจะขยับแว่นที่ไม่ใช่แว่นสายตาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อตัดบททันที ก่อนที่ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดพนักงานออฟฟิศจะดูหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าตนเองจะถูกหญิงสาวตรงหน้าปฏิเสธกลาย ๆ แบบนี้
“เอ่อ...”
และในขณะที่เขาดูเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น ฉันที่ต้องการให้เขารีบไปจากตรงนี้เสียทีก็ได้หยิบปากกาแล้วเลื่อนไปยังตรงหน้าของเขา และในจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น...นิ้วของคนตรงหน้าก็สัมผัสเข้ากับปลายนิ้วของฉันอย่างพอดิบพอดี...
หมับ...
“…อ่ะ...!! โดนจนได้”
วูบ!!
(นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ย...)
ฉันตื่นตะลึงหลังจากที่หมอกจางหายไปแล้วภาพตรงหน้าปรากฏรูปร่างลักษณะของอะไรบางอย่างที่เป็นแท่งใหญ่ ๆ กำลังส่ายดุกดิกไปมา...
(ไอ้เพี้ยนนี่มันทำอะไรของมันฟระ...!!)
ฉันมองไปยังทีท่าของคนตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าเขาคนนี้กำลังสวมชุดคอสเพลย์เป็น ‘กล้วยหอมจอมแสบ’ การ์ตูนในวัยเยาว์พร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ด้านหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนเอกเขนกบนโซฟาโดยบนตัวเธอนั้นมีเพียงผ้าผืนบางปิดบังเรือนร่างที่กำลังเปลือยกายอยู่
“ชอบไหมจ๊ะยาหยี...นี่พี่อุตส่าห์สั่งทำเป็นพิเศษมาเลยนะเนี่ย กะว่าจะมาเพิ่มอรรถรสให้สังเวียนของเราเสียหน่อย”
เสียงของคนที่ไม่ต้องหันหน้ามาฉันก็รู้ดีว่าเป็นใครเอ่ยขึ้น จนฉันที่ได้ฟังยังอยากจะแค่นเสียวหัวเราะใส่
(เหอะ...จะเพิ่มอรรถรสหรือจะทำให้หมดอารมณ์กันแน่...ไอ้เพี้ยนเอ๊ย...!! ชุดคอสเพลย์มีตั้งเป็นร้อยเป็นพันแบบแต่เลือกเป็นกล้วยหอมจอมแสบเนี่ยนะ ผู้หญิงไม่วิ่งหนีก็บุญแล้ว) ฉันอดค่อนแคะไม่ได้
(แต่จะว่าไปก็ยังดีหน่อยนะที่ครั้งนี้ไม่ต้องมาเห็นภาพเปลือยกายเพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็น...)
และในขณะที่ฉันยังไม่ทันนึกครบจบประโยค...
ร่างกล้วยหอมจอมแสบที่หมุนหันหน้ามาทางด้านฉันพอดีก็เผยให้เห็นว่าชุดคอสเพลย์นี้มันไม่ใช่ชุดคอสเพลย์ธรรมดา แต่ทว่าตรงกลางชุดนั้นมันได้เจาะรูเอาไว้ให้อวัยวะที่มีลักษณะเป็นพวงสองกลมหนึ่งยาวโผล่พ้นออกมาจากชุดคอสเพลย์ในแบบที่โชว์หราคัดเบ้าเต็มเข้าสองตาฉันได้อย่างพอดิบพอดี แถมยังมาพร้อมกับกล่องข้อความบอกคุณสมบัติทั้งขนาดความยาวและเส้นรอบวง รวมถึงทั้งสี ทั้งกลิ่น ทั้งตำหนิอย่างละเอียดครบถ้วนอย่างกลับพวกนิยายที่ทะลุมิติไปมีของวิเศษเอาไว้ทำภารกิจเพื่อให้มีชีวิตรอดยังไงยังงั้น
เพียงแต่...สำหรับฉันข้อมูลเหล่านี้มันไม่สำคัญกับฉันเลยสักนิดถ้าฉันเป็นหมอระบบทางเดินปัสสาวะก็ว่าไปอย่าง...
(และนี่ก็โอ๊ยยยย...ยังจะอุตส่าห์ส่ายไปส่ายมาอีกนะไม่กลัวว่าไอ้พริกขี้หนูที่ติดเหมือนแปะอยู่ตรงลูกบอลสองลูกมันจะกระเด็นหลุดแล้วอันตรธานหายไปหรือไงคะคุณพี่...อยากจะบ้าตาย!!) ฉันอดบ่นด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่ได้
และในจังหวะที่ฉันอยากจะบ้าตายกับสิ่งที่เห็นในนิมิตอยู่นั้นในจังหวะเดียวกันชายหนุ่มในชุดคอสเพลย์กล้วยหอมจอมแสบที่กำลังย่างสามขุมเพื่อเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนรอท่าอยู่บนโซฟา ภาพที่ฉันรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็พลันหายวับไปพร้อมกับเสียงเรียกของคนที่เป็นเจ้าของชุดกล้วยหอมจอมแสบที่แทรกเข้ามาพอดี...
“คุณครับ...ได้ยินผมไหมครับ”
เสียงเรียกพร้อมกับมือที่โบกไปมาตรงหน้าของฉันทำฉันแทบอยากจะกราบขอบคุณเขาที่ทำให้ฉันไม่ต้องมาเห็นภาพอุบาทว์ในฉากถัดไป
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ...เอ...หรือว่าเราหน้าตาดีไปจนถึงกับอึ้งไปเลยนะ”
“ค่ะ...วะ...ว่าไงนะคะ เอ่อ...คิดว่าไม่น่าจะใช่นะคะ”
ฉันที่ได้สติมาทันพอได้ยินประโยคท้ายพอดีก็อดไม่ได้ที่จะสวนตอบกลับไป
“อะไรไม่ใช่หรอครับ...??”
คนตรงหน้าถามด้วยความสงสัยในคำพูดของฉันที่หลุดออกไป ก่อนที่ฉันจะทำได้แค่เพียงปฏิเสธเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด
“ไม่มีอะไรค่ะ ถ้าลงทะเบียนเสร็จแล้วเชิญเข้าไปรอด้านในได้เลยนะคะ”
ฉันกล่าวพร้อมผายมือ แต่ทว่า...คนตรงหน้ายังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างที่จะพูดกับฉัน
“เอ่อ...”
“มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนหรือเปล่าคะ”
ฉันถามออกไปตามมารยาท ก่อนที่ความต้องการที่แท้จริงตั้งแต่ต้นของคนตรงหน้าจะสื่อกลับมาให้ฉันได้รับรู้
“คือผมไม่ได้จะมาเข้าร่วมงานหรอกครับ ผมสนใจคุณไม่ทราบว่าเย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันได้ไหมครับ...??”
ชายหนุ่มพูดจบพร้อมกับยิ้มประหม่าแสดงท่าทางขวยเขิน เพียงแต่ว่าฉันคงไม่ออกเดตกับคุณกล้วยหอมจอมเพี้ยนนี่หรอก
“ต้องขอโทษด้วยนะคะเผอิญช่วงนี้ฉันไม่ว่างค่ะ พอดีตั้งใจว่าจะสวดมนต์ข้ามคืน...เพื่อแผ่เมตตาไปให้กับ ‘กล้วยหอม’ ที่กำลังหลงทางอยู่น่ะค่ะ”
ฉันยิ้มบาง ๆ ตอบเสียงเรียบพร้อมกับขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเขาด้วยสายตามีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่
ส่วนชายหนุ่มตรงหน้าที่พอได้ฟังคำปฏิเสธแสนประหลาดก็ได้คิ้วขมวดชนกันแล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างอีกครั้งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนที่ตัวเขาหมุนกายแล้วเดินจากไปด้วยสีหน้างุนงง...
จนกระทั่งกลิ่นอายความเร่าร้อนค่อย ๆ จางลงลมหายใจถี่ในตอนแรกก็ค่อย ๆ ปรับมาเป็นปกติอีกครั้งโดยที่อ้อมแขนของคนตัวโตนั้นยังคงโอบรัดร่างเล็กแน่นด้วยความหวงแหนอยู่ อีกทั้งเมื่อความต้องการที่ยังคุกรุ่นยังคงไม่จากหายเพราะไม่ว่าเขาจะตักตวงเอาจากเรือนร่างนุ่มนิ่มมากแค่ไหน แต่เขานั้นกลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าความปรารถนาของตัวที่มีต่อร่างนุ่มในอ้อมแขนมันจะลดน้อยลงเลยสักนิดเดียว...“ฟอด ~~ พี่รักหนอนนะครับ ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นานแต่พี่เชื่อว่าสายใยบางอย่างที่ทำให้เรามาเจอกันมันได้ผูกความสัมพันธ์ของเรามาก่อนหน้านี้แล้ว”เจ้าของวงแขนหอมฟอดมาที่ขมับก่อนจะพูดในสิ่งที่เขารู้สึก และฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน“จุ๊บ ~~ หนอนเองก็รักพี่ฮันนี่นะคะ และหนอนก็รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกว่าเราสองคนคงถูกใครบางคนหรืออะไรบางกำหนดให้เราต้องลงเอยกันแบบนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพียงแต่...เขาคงอยากพิสูจน์เลยทำให้เรามาเจอกันช้าไปนิด” ฉันบอกในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอด“แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ดีใจนะที่คู่ชีวิตของพี่เป็นหนอนนะ ฟอด ~~”“ค่ะ...หนอนเองก็ดีใจที่คู่ชีวิตของหนอนเป็นพี่เช่นกันค่ะ”“และถึงพี่ไม่สัญญาพี่ก็จะมีหนอนเป็
ชายหนุ่มที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกียจคร้านพลางเลื่อนมือลงมาโอบเอวกิ่วของร่างนุ่มนิ่มเพื่อกระชับให้แนบชิดลำตัว“อุ๊ย...ตกใจหมด ขอโทษนะคะหนอนทำให้พี่ฮันตื่นเลย” ฉันบอกออกไปทั้งที่มือยังประคองใบหน้าดุจลูกรักพระเจ้าอยู่“จะขอโทษทำไมครับ...พี่ดีใจนะที่ตื่นมาแล้วเห็นหน้าหนอนเลย จุ๊บ ~~” คนตัวโตพูดก่อนจะกดริมฝีปากมายังกลางหน้าผากของหญิงสาว“ปากหวานจังเลยนะคะ...แต่ว่าที่พี่ฮันนี่พูดมันหมายความว่ายังไงหรอคะ??” ฉันยิ้มให้กับสามีตัวเองแต่ไม่ลืมที่จะถามกลับไป ก่อนที่คำตอบของเขาจะทำให้ฉันต้องกลอกตามองบนใส่...“ก็ไม่มีความหมายอะไรพิเศษหรอกเพราะมันก็ตรงตัวอยู่แล้วที่ว่าพี่ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป แต่เป็นคนที่ถูกเลือกไว้ให้คู่กับหนอนแล้วยังไงล่ะครับ จุ๊บ ~~”“เฮ้ออออ ~~ เอาเรื่องจริงซิคะหนอนอยากรู้จริง ๆ นะคะ เอ๊ะ...หรือว่าพี่ฮันนี่เองก็เห็นเหมือนที่หนอนเห็นใช่ไหมคะ...??” ฉันพูดพร้อมกับมองคนตรงหน้าเพื่อจับพิรุธ“คิกคิก...หนอนรู้ไหมว่าเวลาที่เราทำหน้าแบบนี้พี่นี่...อยากนะ”ก่อนที่คนหื่นจะมองใบหน้าเนียนด้วยสายตากรุ้มกริ่มและยังคงเล่นลิ้นไม่หยุด จนฉันเริ่มทำหน้าบูดไม่พอใจถึงทำให้เขายอมพูดแต่โดยดี...“อ
“คุณฮันนี่...!!”“เรียกว่า...สามีซิครับ...ผมอยากให้คุณภรรยาเรียกผมว่า...สามี”เขาที่บอกความต้องการของตัวเองทันทีหลังจากได้ครอบครองหญิงสาวตรงหน้าทั้งโดยพฤตินัยและนิตินัยอย่างสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะประกาศให้คนภายนอกได้รู้ว่าเธอคนนี้มีเขาเป็นเจ้าของ“หนอนไม่เรียกหรอกค่ะ หนอนไม่มีสามีทะลึ่งและฉวยโอกาส”ฉันแสร้งกระเง้ากระงอดใส่เขา ก่อนที่เขาจะถึงกับหน้าสลดยู่ปากน้อยใจดูน่าเอ็นดู“แต่ผมไม่ได้ทะลึ่ง ไม่ได้ฉวยโอกาสกับใครที่ไหนสักหน่อย ผมทำกับคุณหนอนแค่คนเดียวนะ”เขาทำเสียงอ่อนเสียงอ้อนเหมือนเด็กทั้งที่เขาอายุมากกว่าฉันตั้งหลายปี และด้วยการแสดงออกของเขานี่ก็ทำฉันอดรู้สึกทั้งสงสารทั้งเอ็นดูไม่ได้...“อะๆๆ งั้นเรียกว่าพี่ดีไหมล่ะคะ พี่ฮันนี่ คิกคิก”ก่อนที่ฉันจะกระเซ้าเขากลับจนเรียกให้คนที่หน้าสลดเหมือนคนอกหักหันมายิ้มแก้มปริได้ทันที“โอเคครับ...พี่ชอบที่สุดเลยครับน้องหนอน ฟอด ~~”อาการดีใจที่แสดงออกมาอย่างกับพลิกฝ่ามือทำฉันถึงกับกลอกตามองบนให้กับการแสดงของเขาทันที“เรียกหนอนว่าหนอนก็พอค่ะ น้องหนอนมันฟังแล้วจักจี้หูยังไงไม่รู้” ฉันเอ่ยบอกคนตัวโตที่ยังทำสีหน้าดีใจ“ได้เลยครับ เอ...แต่ว่าพ
ความคิดเสียดายเกิดกับตัวเองเงียบ ๆ พร้อมกันที่สายตาได้มองทอดไป นั่นก็เพราะว่านับตั้งแต่ที่ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณสามีที่ยืนอยู่ด้านข้างของฉันแล้วเขาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับไปทำงานที่ห้องสมุดอีก อีกทั้งยังไม่ยอมให้ฉันห่างกายเขาแม้แต่วินาทีเดียวอีกด้วย และนั่นก็ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่เขาเข้าห้องผ่าตัดเพื่อรักษาคนไข้เพราะฉันก็ต้องไปนั่งอยู่ข้างในห้องด้วย แม้ว่าฉันจะไม่อยากเข้าไปแค่ไหนก็ตาม...“เฮ้ออออ...”ก่อนที่ฉันจะเผลอถอนหายใจออกมาจริง ยามที่คิดไปถึงช่วงเวลาที่ฉันต้องไปนั่งอยู่ในห้องผ่าตัดที่นอกจากเลือดจะทำให้ฉันเวียนหัวแล้วนั้นสิ่งที่สำคัญคือแผนกที่เขาทำมันทำให้ฉันต้องเห็น...สิ่งที่ไม่อยากเห็นอีก...“เหนื่อยหรอครับไปพักไหม จุ๊บ ~~”คนตัวโตที่พอได้ยินเสียงถอนหายใจของฉันก็ออกอาการตื่นตระหนกถามฉันด้วยความเป็นห่วงทันที“หนอนไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณฮันนี่ส่งรถไปรับป้าเนียนแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามย้ำหลังจากเห็นว่าผู้มีพระคุณที่สุดของฉันยังไม่มาเสียที“ผมส่งไปแล้วครับ เอ...หรือว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า”คนตัวโตทำสีหน้าครุ่นคิดและในจังหวะที่เขากำลังจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้องข้างกายมาถามคนที่ฉันชะเ
“ใช่จ้ะ...เป็นแม่เอง ^-^”คนพูดยิ้มก่อนที่คนฟังทั้งหมดที่อยู่ในห้องจะเบิกตากว้างถามด้วยความตกใจ“ยะ...ยังไงคะคุณแม่ คุณแม่รู้ได้ไงว่าต้องมาหาหนอน”“นั่นซิครับมัม...ฮันจำได้นะว่าฮันไม่เคยบอกมัมว่าฮันเจอคุณหนอนแล้ว”คนเป็นลูกชายที่ตกใจไม่แพ้กันเพราะเขานั้นไม่เคยบอกว่าเจอคนที่สามารถช่วยเขาได้แล้ว อีกทั้งยังตั้งใจเอาไว้ว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับเธอโดยเฉพาะเมื่อได้ข่าวจากฝั่งตระกูลของพ่อว่าเจอวิธีที่ล้างอาถรรพ์วิธีอื่นได้แล้ว“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงแต่วันนั้นแม่รับรู้ได้ยินเสียงความเจ็บปวดของฮันนี่เขา และภาพของหนูหนอนก็เข้ามาในนิมิตจากนั้นจิตที่เหมือนเชื่อมต่อกันติดก็ทำให้แม่ได้เข้าไปในความฝันของหนูหนอนแล้วได้บอกเล่าทุกอย่าง...เพราะอย่างงั้นมัมถึงให้แด๊ดเขารีบบอกให้ลูกกลับมาไงคะ...” คุณแม่คุณฮันนี่เล่าสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาคับขันก่อนที่ประโยคท้ายนั้นเธอจะหันไปพูดกับลูกชายของตัวเองจากนั้น...ดวงตาสั่นระริกที่มีน้ำใสเอ่อคลอที่ดวงตาสุกสกาวมองไปยังลูกชายที่รักแล้วพลางคิดไปว่าถ้าหากคนที่เป็นเหมือนยอดดวงใจดวงนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือแล้วต้องทรมานเจ็บปวดจนขาดใจตายเหมือนอย่างที่เธ
ความคิดมากมายที่พลันถาโถมเข้ามาพร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทำให้คนพูดที่ดูเหมือนจะเข้าใจในความรู้สึกของฉันดีก็ได้เอ่ยคำขอบคุณที่มาจากก้นบึ้งหัวใจออกมาอีกครั้ง"เพราะอย่างนั้นแม่ถึงรู้สึกขอบคุณหนูหนอนมากแม่ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่หนูเสียสละมากมายให้กับครอบครัวเราขนาดนี้"คนพูดพูดอย่างที่ตนเองรู้สึกอย่างสุดซึ้งเพราะการเสียสละของคนตรงหน้าในฐานะคนเป็นแม่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก และถ้ามองในฐานะของหญิงสาวการที่ต้องใช้เลือดบริสุทธิ์จากความบริสุทธิ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวของลูกผู้หญิงแล้วต้องตัดสินใจมอบให้กับผู้ชายที่รู้จักกันได้ไม่นาน อีกทั้งเพื่อช่วยเหลือเขาอย่างที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะโดนหักหลังหรือเป็นแค่กลลวงเพื่อหวังความบริสุทธิ์หนึ่งเดียวนี้ เธอที่ผ่านมาย่อมรู้ดีว่ามันคือการเสียสละที่ต้องใช้พลังใจและความเชื่อใจมากแค่ไหนถึงจะมอบสิ่งสำคัญสิ่งนี้ให้ผู้ชายคนหนึ่งได้"ไม่เป็นไรค่ะ หนอนเต็มใจ ^-^" ฉันระบายยิ้มจริงใจตอบ"ถึงอย่างนั้นแม่ก็อยากจะขอบคุณหนูหนอนจริง ๆ นะคะลูก"คุณแม่ของคุณฮันนี่พูดกำชับอีกครั้งพร้อมกับกระชับมือฉันแน่น ส่วนฉันที่พอได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือนิ่มคู







