หน้าหลัก / โรแมนติก / Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ / บทที่ 7 พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก

แชร์

บทที่ 7 พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก

last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-16 00:12:59

ซ่าาาา ~~

สองมือที่วักน้ำเข้าหน้าตัวเองแบบไม่กลัวว่าเครื่องสำอางที่ประทินบนใบหน้าบาง ๆ จะหลุดออกไป เพราะถ้ามันสามารถหลุดออกไปพร้อมกับภาพที่ยังคมชัดอยู่ในหัวได้ฉันเองก็ไม่นึกเสียดายเลยสักนิด

“เมื่อไหร่ไอ้พลังบ้า ๆ นี่มันจะหายไปสักทีนะ”

ดวงตากลมโตที่สั่นระริกยามมองภาพตัวเองที่สะท้อนจากกระจกบานใหญ่ฉายแววท้อใจอย่างไม่ปิดบัง

“หึ...นี่นะหรือ...นพนภา...ไม่ใช่ล่ะ..นี่นะหรือชมพูสิรินบรรณารักษ์สาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเจ้าระเบียบที่สุดในหอสมุดแห่งนี้ เฮ้อะไรจ๊ะ...อุตส่าห์รักษาภาพพจน์มาอย่างดีกลับมาสติแตกเอาวันนี้ได้ เฮ้ออออ ~~”

คำพูดตัดพ้อที่มีต่อตัวเองถูกส่งออกมาเบา ๆ ยามมองไปยังสภาพใบหน้าที่เปียกปอนเพียงเพราะต้องการจะชะล้างสลัดให้ภาพอุจาดหลุดออกไปจากสมอง

เพียงแต่...

สิ่งที่ฉันทำไปมันช่างน่าขันสิ้นดี...

ร่างบางเช็ดหน้าเช็ดตาแล้วพยายามเรียกสติให้กลับมาสุขุมดังเดิม ก่อนที่ตัวเองจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งแล้วเดินกลับมานั่งประจำตำแหน่งดั่งที่เคยนั่งอยู่ทุกวัน

แต่ทว่า...ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างที่พานพาให้ขนบนหัวลุกแปลก ๆ นั้นมันกลับทำให้หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรฉันนั้นถึงรู้สึกใจคอไม่ดีเลย

“จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกไหมเนี่ย ทำไมในใจมันถึงวูบโหวงแปลก ๆ แบบนี้นะ”

กำปั้นที่กดลงไปยังอกข้างซ้ายอย่างต้องการให้ความว้าวุ่นข้างในมันสงบลงในขณะที่สองขาก็กำลังก้าวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตน เพียงแต่ว่า...เมื่อคนเรามันถึงคราวพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกอะไรก็ฉุดไม่อยู่เลยจริง ๆ

“นี่ไงคะพี่เพ็ญ หนอนกลับมานู้นแล้วค่ะ”

เสียงของพี่วิมลเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นฉันโผล่พ้นประตูกระจกเข้ามา

“มีอะไรจะให้หนอนทำหรอค่ะพี่เพ็ญ”

ฉันเอ่ยทักตามวิสัยหลังได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่เพิ่งเอ่ยถึง

“อ่ะ...หนอนมาพอดีเลย ก็ไม่มีอะไรมากหรอกจ้ะพอดีทางมหาวิทยาลัย X เขาจัดบูธงานพบปะนักเขียนนักวิชาการที่กำลังจะออกหนังสือเล่มให้น่ะ เขาเลยขอแรงให้เราช่วยไปประจำจุดลงทะเบียนให้กับคนที่จะเข้าร่วมในงานครั้งนี้หน่อยนะจ๊ะ เอ...พี่ว่าพี่ไลน์บอกหนอนไปแล้วนี่จ้ะ”

พี่เพ็ญขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะมองลอดแว่นหนาเตอะมาที่ฉันอย่างคนจับผิด ส่วนฉันที่มั่นใจว่าไม่มีข้อความแบบนั้นส่งมาจากพี่เพ็ญเลยสักข้อความก็ได้รีบโต้แย้งกลับไป

“ไม่มีนะคะพี่เพ็ญ หนอนไม่เห็นข้อความแจ้งมาเลยนะคะ” ฉันย้ำถึงความจริงออกไป

“อ้าวงั้นเหรอจ๊ะ...สงสัยพี่คงลืมกดส่งน่ะ เอาเป็นว่าพี่แจ้งตรงนี้เลยแล้วกันเนอะ”

ยิ้มจอมปลอมที่ดูไม่แยแสต่อการกระทำผิดของตัวเองเลยสักนิดของพี่เพ็ญทำฉันที่หงุดหงิดกับภาพนิมิตที่เห็นก่อนหน้านี้ยิ่งทวีความขุ่นเคืองจนอดหลุดปากพูดคำพูดที่โดยปกติแล้วฉันมักจะไม่เคยตั้งคำถามเกี่ยวกับงานที่ได้รับมอบหมายเลยสักนิด

“แต่พี่เพ็ญค่ะทำไมหนอนต้องไปด้วยล่ะคะ มหาวิทยาลัยคนก็เยอะแยะนี่ค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความเกรี้ยวกราดเอาไว้

“ก็ต้องไปซิจ๊ะหนอน เมื่อกี้นี้เธอไม่ได้ยินหรอว่าพี่พูดว่ายังไง พี่บอกว่ามันเป็นงานนักเขียนที่นักวิชาการเขามาสัมมนากึ่งโปรโมตหนังสือที่เขาจะออกมาใหม่ และเราทำงานอะไรจ๊ะทำงานในห้องสมุดใช่ไหมล่ะ ในห้องสมุดก็ต้องมีหนังสือถูกต้องไหมล่ะจ้ะ แล้วถ้าห้องสมุดของเราได้มีหนังสือใหม่ ๆ เข้ามาประดับเพิ่มมากขึ้นก็จะดึงดูดผู้คนให้เข้ามามากขึ้น ห้องสมุดอยู่ได้เราก็อยู่ได้ถูกต้องไหมจ๊ะ...หนอนนนน...”

คำอธิบายยาวยืดถูกส่งมาตามสไตล์ของคนตรงหน้าจนฉันได้แต่กัดกรามฉีกยิ้มหวานส่งกลับไปทั้งที่กายละเอียดของฉันนี่พุ่งไปจะค่อยๆมหัวคนพูดแล้ว และนี่คงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ค่อยต่อปากต่อคำกับคนอย่างพี่เพ็ญเพราะรู้ดีว่าแทนที่ตัวเองจะได้รับฟังคำอธิบายที่สบายใจ สุดท้ายส่วนมากคำอธิบายที่ส่งมาจากคนตรงหน้าก็มักจะเป็นประโยคที่น่าหงุดหงิดใจแทน

(พี่เพ็ญนี่เป็นอะไรมากป่ะ...จะมีให้ได้เลยมั้งเรื่องเนี่ย...เพราะนิสัยยังงี้ไงคนถึงไม่อยากทำงานด้วย...ชิ...ยังไม่รู้ตัวอีก) ฉันสบถกับตัวเองในใจก่อนจะเก็บความไม่พอใจเอาไว้แล้วตอบคนตรงหน้ากลับไปอีกครั้ง

“ได้ค่ะ...พี่เพ็ญ แล้วนี่งานจะมีวันไหนคะหนอนจะได้เตรียมตัวถูก”

ฉันยิ้มหวานตาหยีถาม เพราะอย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่ใช่วันนี้...วันที่ฉันไม่มีถุงมือป้องกัน

เพียงแต่ในขณะที่ฉันกำลังรู้สึกสบายใจไปกับสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่นั้น คำตอบของคนออกคำสั่งก็ถูกส่งออกมาเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของฉันทันที

“...วันนี้แหละจ้ะ...”

“...ห๊ะ...!!”

“วันนี้ไงจ๊ะ เดี๋ยวหนอนพักกลางวันเสร็จก็เดินทางไปมหาวิทยาลัยได้เลย งานเริ่มบ่ายโมงน่าจะทันอยู่นะ”

รอยยิ้มที่ดูเสแสร้งที่สุดในยามนี้ถูกส่งมาให้เหมือนเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบังก่อนที่คนพูดนั้นจะเดินเข้าห้องที่ด้านหน้าติดป้ายว่าผู้จัดการห้องสมุดไปด้วยท่าทางที่มีความสุขเกินคนปกติทั่วไป

(กรี๊ดดดดด...อีพี่เพ็ญ อีแก่บ้าน้ำลาย!!)

ฉันถึงกับเหรอคะลั่นในใจพร้อมกับจ้องมองไปยังห้องที่รู้ดีว่าคนในนั้นนอกจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำแล้วก็คงจะกำลังเปิดซีรีส์ดู ก่อนจะค่อย ๆ โยนงานมาให้ลูกน้องทำเหมือนที่ทำกับฉันวันนี้...

“หนอนก็อย่าไปถือสาแกเลยนะ”

คำพูดจากพี่วิมลที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบและดูเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่เอ่ยปลอบพร้อมกับส่งมือมาลูบต้นแขนฉันเบา ๆ

“หนอนไม่เข้าใจเลยทำไมพี่เพ็ญแกจ้องเล่นงานหนอนนัก”

ฉันบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

“ก็หนอนน่ารักขนาดนี้ แถมหนอนไม่สังเกตหรอว่ามีคนมาใช้บริการห้องสมุดเราเยอะขึ้นด้วยนะโดยเฉพาะพวกผู้ชายน่ะ”

พี่วิมลกระซิบกระซาบพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นให้กับข้อมูลที่ตัวเองเฝ้าเก็บมาสักระยะใหญ่ ๆ แล้ว

“จริงหรอคะ หนอนไม่ทันได้สังเกตเลย ว่าแต่มันเกี่ยวอะไรกับหนอนล่ะคะ...??”

ฉันถามออกไปด้วยไม่เข้าใจว่าการที่คนมาใช้บริการเพิ่มมันเกี่ยวอะไรกับฉัน เพราะฉันก็ไม่ได้เป็นพรีเซนเตอร์ที่ติดหราหน้าห้องสมุดสักหน่อย

“ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ เกี่ยวมากเลยล่ะ”

“เกี่ยวยังไงหรอค่ะ...??” ฉันสงสัย

“อ้าวนี่หนอนไม่ได้เข้าไปดูเว็บไซต์ของห้องสมุดของเราบ้างเลยหรอ...??” พี่วิมลถามด้วยสีหน้าสงสัย

“ไม่นี่ค่ะ หนอนไม่ค่อยได้เข้าไปดูหรอกค่ะก็ห้องสมุดเราก็มีฝ่ายไอทีอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ...??”

“ก็ใช่แต่มันไม่เกี่ยวกับไอทีสักหน่อย...คืองี้...ในเว็บไซต์มันไปมีคนตั้งกระทู้แล้วในกระทู้นั้นน่ะมันดันมีรูปของหนอนตอนถอดแว่นอยู่ แล้วทีนี้คนก็แห่แหนกันเข้ามาคอมเมนต์เต็มไปหมดเลยล่ะ”

พี่วิมลเล่าต่อด้วยทั้งน้ำเสียงและหน้าตาที่ตื่นเต้น ช่างขัดกับฉันที่บัดนี้ได้แต่เบิกตากว้างหน้าตาเหลอหลาด้วยความตกใจในสิ่งที่ตนเองเพิ่งรับรู้

“จริงหรอค่ะ...นะ...หนอนไม่รู้เรื่องเลย”

ฉันถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อ มิน่าล่ะทำไมช่วงนี้ถึงมีคนเข้าหาแปลก ๆ

และในขณะที่ฉันกำลังนึกคิดไปถึงเหตุการณ์หลาย ๆ เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา พี่วิมลที่กลัวว่าฉันจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตนพูดก็รีบควักเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดเข้าไปยังเว็บไซต์ของห้องสมุดแล้วเปิดกระทู้ที่ว่าให้ฉันดูทันที

จากนั้น...

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 46 Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ(จบ)

    จนกระทั่งกลิ่นอายความเร่าร้อนค่อย ๆ จางลงลมหายใจถี่ในตอนแรกก็ค่อย ๆ ปรับมาเป็นปกติอีกครั้งโดยที่อ้อมแขนของคนตัวโตนั้นยังคงโอบรัดร่างเล็กแน่นด้วยความหวงแหนอยู่ อีกทั้งเมื่อความต้องการที่ยังคุกรุ่นยังคงไม่จากหายเพราะไม่ว่าเขาจะตักตวงเอาจากเรือนร่างนุ่มนิ่มมากแค่ไหน แต่เขานั้นกลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าความปรารถนาของตัวที่มีต่อร่างนุ่มในอ้อมแขนมันจะลดน้อยลงเลยสักนิดเดียว...“ฟอด ~~ พี่รักหนอนนะครับ ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นานแต่พี่เชื่อว่าสายใยบางอย่างที่ทำให้เรามาเจอกันมันได้ผูกความสัมพันธ์ของเรามาก่อนหน้านี้แล้ว”เจ้าของวงแขนหอมฟอดมาที่ขมับก่อนจะพูดในสิ่งที่เขารู้สึก และฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน“จุ๊บ ~~ หนอนเองก็รักพี่ฮันนี่นะคะ และหนอนก็รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกว่าเราสองคนคงถูกใครบางคนหรืออะไรบางกำหนดให้เราต้องลงเอยกันแบบนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว เพียงแต่...เขาคงอยากพิสูจน์เลยทำให้เรามาเจอกันช้าไปนิด” ฉันบอกในสิ่งที่ตัวเองคิดมาตลอด“แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ดีใจนะที่คู่ชีวิตของพี่เป็นหนอนนะ ฟอด ~~”“ค่ะ...หนอนเองก็ดีใจที่คู่ชีวิตของหนอนเป็นพี่เช่นกันค่ะ”“และถึงพี่ไม่สัญญาพี่ก็จะมีหนอนเป็

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 45 สัมผัสที่แตกต่าง

    ชายหนุ่มที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเกียจคร้านพลางเลื่อนมือลงมาโอบเอวกิ่วของร่างนุ่มนิ่มเพื่อกระชับให้แนบชิดลำตัว“อุ๊ย...ตกใจหมด ขอโทษนะคะหนอนทำให้พี่ฮันตื่นเลย” ฉันบอกออกไปทั้งที่มือยังประคองใบหน้าดุจลูกรักพระเจ้าอยู่“จะขอโทษทำไมครับ...พี่ดีใจนะที่ตื่นมาแล้วเห็นหน้าหนอนเลย จุ๊บ ~~” คนตัวโตพูดก่อนจะกดริมฝีปากมายังกลางหน้าผากของหญิงสาว“ปากหวานจังเลยนะคะ...แต่ว่าที่พี่ฮันนี่พูดมันหมายความว่ายังไงหรอคะ??” ฉันยิ้มให้กับสามีตัวเองแต่ไม่ลืมที่จะถามกลับไป ก่อนที่คำตอบของเขาจะทำให้ฉันต้องกลอกตามองบนใส่...“ก็ไม่มีความหมายอะไรพิเศษหรอกเพราะมันก็ตรงตัวอยู่แล้วที่ว่าพี่ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป แต่เป็นคนที่ถูกเลือกไว้ให้คู่กับหนอนแล้วยังไงล่ะครับ จุ๊บ ~~”“เฮ้ออออ ~~ เอาเรื่องจริงซิคะหนอนอยากรู้จริง ๆ นะคะ เอ๊ะ...หรือว่าพี่ฮันนี่เองก็เห็นเหมือนที่หนอนเห็นใช่ไหมคะ...??” ฉันพูดพร้อมกับมองคนตรงหน้าเพื่อจับพิรุธ“คิกคิก...หนอนรู้ไหมว่าเวลาที่เราทำหน้าแบบนี้พี่นี่...อยากนะ”ก่อนที่คนหื่นจะมองใบหน้าเนียนด้วยสายตากรุ้มกริ่มและยังคงเล่นลิ้นไม่หยุด จนฉันเริ่มทำหน้าบูดไม่พอใจถึงทำให้เขายอมพูดแต่โดยดี...“อ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 44 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป

    “คุณฮันนี่...!!”“เรียกว่า...สามีซิครับ...ผมอยากให้คุณภรรยาเรียกผมว่า...สามี”เขาที่บอกความต้องการของตัวเองทันทีหลังจากได้ครอบครองหญิงสาวตรงหน้าทั้งโดยพฤตินัยและนิตินัยอย่างสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะประกาศให้คนภายนอกได้รู้ว่าเธอคนนี้มีเขาเป็นเจ้าของ“หนอนไม่เรียกหรอกค่ะ หนอนไม่มีสามีทะลึ่งและฉวยโอกาส”ฉันแสร้งกระเง้ากระงอดใส่เขา ก่อนที่เขาจะถึงกับหน้าสลดยู่ปากน้อยใจดูน่าเอ็นดู“แต่ผมไม่ได้ทะลึ่ง ไม่ได้ฉวยโอกาสกับใครที่ไหนสักหน่อย ผมทำกับคุณหนอนแค่คนเดียวนะ”เขาทำเสียงอ่อนเสียงอ้อนเหมือนเด็กทั้งที่เขาอายุมากกว่าฉันตั้งหลายปี และด้วยการแสดงออกของเขานี่ก็ทำฉันอดรู้สึกทั้งสงสารทั้งเอ็นดูไม่ได้...“อะๆๆ งั้นเรียกว่าพี่ดีไหมล่ะคะ พี่ฮันนี่ คิกคิก”ก่อนที่ฉันจะกระเซ้าเขากลับจนเรียกให้คนที่หน้าสลดเหมือนคนอกหักหันมายิ้มแก้มปริได้ทันที“โอเคครับ...พี่ชอบที่สุดเลยครับน้องหนอน ฟอด ~~”อาการดีใจที่แสดงออกมาอย่างกับพลิกฝ่ามือทำฉันถึงกับกลอกตามองบนให้กับการแสดงของเขาทันที“เรียกหนอนว่าหนอนก็พอค่ะ น้องหนอนมันฟังแล้วจักจี้หูยังไงไม่รู้” ฉันเอ่ยบอกคนตัวโตที่ยังทำสีหน้าดีใจ“ได้เลยครับ เอ...แต่ว่าพ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 43 หมดหน้าที่แล้ว

    ความคิดเสียดายเกิดกับตัวเองเงียบ ๆ พร้อมกันที่สายตาได้มองทอดไป นั่นก็เพราะว่านับตั้งแต่ที่ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณสามีที่ยืนอยู่ด้านข้างของฉันแล้วเขาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับไปทำงานที่ห้องสมุดอีก อีกทั้งยังไม่ยอมให้ฉันห่างกายเขาแม้แต่วินาทีเดียวอีกด้วย และนั่นก็ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่เขาเข้าห้องผ่าตัดเพื่อรักษาคนไข้เพราะฉันก็ต้องไปนั่งอยู่ข้างในห้องด้วย แม้ว่าฉันจะไม่อยากเข้าไปแค่ไหนก็ตาม...“เฮ้ออออ...”ก่อนที่ฉันจะเผลอถอนหายใจออกมาจริง ยามที่คิดไปถึงช่วงเวลาที่ฉันต้องไปนั่งอยู่ในห้องผ่าตัดที่นอกจากเลือดจะทำให้ฉันเวียนหัวแล้วนั้นสิ่งที่สำคัญคือแผนกที่เขาทำมันทำให้ฉันต้องเห็น...สิ่งที่ไม่อยากเห็นอีก...“เหนื่อยหรอครับไปพักไหม จุ๊บ ~~”คนตัวโตที่พอได้ยินเสียงถอนหายใจของฉันก็ออกอาการตื่นตระหนกถามฉันด้วยความเป็นห่วงทันที“หนอนไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณฮันนี่ส่งรถไปรับป้าเนียนแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามย้ำหลังจากเห็นว่าผู้มีพระคุณที่สุดของฉันยังไม่มาเสียที“ผมส่งไปแล้วครับ เอ...หรือว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า”คนตัวโตทำสีหน้าครุ่นคิดและในจังหวะที่เขากำลังจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้องข้างกายมาถามคนที่ฉันชะเ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 42 แม่เอง...

    “ใช่จ้ะ...เป็นแม่เอง ^-^”คนพูดยิ้มก่อนที่คนฟังทั้งหมดที่อยู่ในห้องจะเบิกตากว้างถามด้วยความตกใจ“ยะ...ยังไงคะคุณแม่ คุณแม่รู้ได้ไงว่าต้องมาหาหนอน”“นั่นซิครับมัม...ฮันจำได้นะว่าฮันไม่เคยบอกมัมว่าฮันเจอคุณหนอนแล้ว”คนเป็นลูกชายที่ตกใจไม่แพ้กันเพราะเขานั้นไม่เคยบอกว่าเจอคนที่สามารถช่วยเขาได้แล้ว อีกทั้งยังตั้งใจเอาไว้ว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับเธอโดยเฉพาะเมื่อได้ข่าวจากฝั่งตระกูลของพ่อว่าเจอวิธีที่ล้างอาถรรพ์วิธีอื่นได้แล้ว“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้เพียงแต่วันนั้นแม่รับรู้ได้ยินเสียงความเจ็บปวดของฮันนี่เขา และภาพของหนูหนอนก็เข้ามาในนิมิตจากนั้นจิตที่เหมือนเชื่อมต่อกันติดก็ทำให้แม่ได้เข้าไปในความฝันของหนูหนอนแล้วได้บอกเล่าทุกอย่าง...เพราะอย่างงั้นมัมถึงให้แด๊ดเขารีบบอกให้ลูกกลับมาไงคะ...” คุณแม่คุณฮันนี่เล่าสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาคับขันก่อนที่ประโยคท้ายนั้นเธอจะหันไปพูดกับลูกชายของตัวเองจากนั้น...ดวงตาสั่นระริกที่มีน้ำใสเอ่อคลอที่ดวงตาสุกสกาวมองไปยังลูกชายที่รักแล้วพลางคิดไปว่าถ้าหากคนที่เป็นเหมือนยอดดวงใจดวงนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือแล้วต้องทรมานเจ็บปวดจนขาดใจตายเหมือนอย่างที่เธ

  • Don't touch me สัมผัสร้อนซ่อนราคะ   บทที่ 41 หญิงสาวผู้ถูกเลือก(2)

    ความคิดมากมายที่พลันถาโถมเข้ามาพร้อมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทำให้คนพูดที่ดูเหมือนจะเข้าใจในความรู้สึกของฉันดีก็ได้เอ่ยคำขอบคุณที่มาจากก้นบึ้งหัวใจออกมาอีกครั้ง"เพราะอย่างนั้นแม่ถึงรู้สึกขอบคุณหนูหนอนมากแม่ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่หนูเสียสละมากมายให้กับครอบครัวเราขนาดนี้"คนพูดพูดอย่างที่ตนเองรู้สึกอย่างสุดซึ้งเพราะการเสียสละของคนตรงหน้าในฐานะคนเป็นแม่มันเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก และถ้ามองในฐานะของหญิงสาวการที่ต้องใช้เลือดบริสุทธิ์จากความบริสุทธิ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวของลูกผู้หญิงแล้วต้องตัดสินใจมอบให้กับผู้ชายที่รู้จักกันได้ไม่นาน อีกทั้งเพื่อช่วยเหลือเขาอย่างที่ไม่รู้ว่าอนาคตจะโดนหักหลังหรือเป็นแค่กลลวงเพื่อหวังความบริสุทธิ์หนึ่งเดียวนี้ เธอที่ผ่านมาย่อมรู้ดีว่ามันคือการเสียสละที่ต้องใช้พลังใจและความเชื่อใจมากแค่ไหนถึงจะมอบสิ่งสำคัญสิ่งนี้ให้ผู้ชายคนหนึ่งได้"ไม่เป็นไรค่ะ หนอนเต็มใจ ^-^" ฉันระบายยิ้มจริงใจตอบ"ถึงอย่างนั้นแม่ก็อยากจะขอบคุณหนูหนอนจริง ๆ นะคะลูก"คุณแม่ของคุณฮันนี่พูดกำชับอีกครั้งพร้อมกับกระชับมือฉันแน่น ส่วนฉันที่พอได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือนิ่มคู

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status