LOGINKinabukasan, dalawang pulis ang dumiretso sa kwarto ni Destiny . Isa-isa nilang tinanong ang mga nangyari bago at pagkatapos ng pagdukot. Maingat namang sinagot ni Destiny ang bawat tanong, kahit ramdam pa rin niya ang sakit ng mga sugat sa katawan.Maya-maya, nagbago ang tono ng isa sa mga pulis.“May naiisip ka bang tao na posibleng may dahilan para gawin ito sa ’yo?”Isa lang ang pumasok sa isip niya.“Si Celeste.”Nang marinig ang pangalan ni Celeste, nagkatinginan ang dalawang pulis."Ano ang dahilan?" tanong ng isa.Bahagyang kumunot ang noo ni Destiny. “May hinala akong may relasyon siya sa asawa ko,” mahinahon niyang sagot. Maingat na isinulat ng pulis ang sinabi niya bago sila tumayo.
Dahan-dahang nagkamalay si Destiny nang may naamoy na matapang na disinfectant. Pagdilat niya, malabo at tila umiikot pa ang paligid bago unti-unting lumiwanag ang lahat.Aba, buhay pa pala ako?Napapikit siya nang mariin. Pakiramdam niya ay bugbog ang buong katawan niya. Matindi ang kirot ng ulo niya at halos isuka niya ang laman ng sikmura dahil sa tindi ng pagduwal."Nagising ka na?"Kumaway si Celine sa harap ng mukha niya. "Nakikilala mo ba ako? Malinaw na ba ang paningin mo? Sabi ng doktor, matindi ang tama mo sa ulo at nagkaroon ka ng concussion."Pero nang subukan niyang magsalita, paos na hangin lang ang lumabas sa kanyang lalamunan. Tumingin siya sa paligid.
Sa madilim na paligid, walang ibang narinig kundi ang malutong na mura, hilaw na sigaw ng pagmamakaawa, at ang walang patid na lagutok ng mga basag na buto mula sa suntok at sipa ni Rafael.Ilang minuto ang lumipas bago mabilis na nakarating si Celeste sa lugar.Ngunit pagdating niya, kapwa nakahandusay at wala nang malay ang dalawang lalaki sa lupa.Nakatayo pa rin si Rafael sa gitna ng madilim na kalsada. Punung-puno ng dugo ang kanyang mukha—hindi na malaman kung sa kanya ba iyon o sa mga lalaking binugbog niya.Napahawak si Celeste sa kanyang bibig sa matinding pagkabigla. Hindi niya kailanman naisip na makikita si Rafael sa ganoong kalagayan.Gusot-gusot na ang mamahalin nitong suit, puno ng ali
Agad siyang nagpanggap na kalmado at pilit na ngumiti. "Ano'ng sinasabi mo? Hindi ba't kamakailan lang, nag-like pa si Destiny ng post ng isa sa mga bashers ko sa ChikaNow? Paano naman siya mawawala?"Narinig iyon ng ina ni Celeste at mabilis na lumapit. Umupo ito sa tabi ng anak at walang pag-aalinlangang inagaw ang cellphone sa kamay nito.Bumaba at lumamig ang boses niya. "Rafael, alam kong nag-aalala ka, pero dalawang araw nang hindi lumalabas ng bahay si Celeste. Alam mo naman ang pinagdadaanan niya. Kung may nangyari nga kay Destiny, mas mabuting sa pulis ka humingi ng tulong."Pagkasabi niyon, agad niyang ibinaba ang telepono.Mahigpit na kumuyom ang kamao ni
Nang magkamalay si Destiny, unang sumalubong sa kanya ang matapang na amoy ng langis ng makina at kapal ng alikabok. Doon pa lang ay unti-unti nang bumalik sa alaala niya ang lahat ng nangyari.Nakatali ang makapal na tela sa kanyang mga mata, kaya wala siyang anumang makita.Sa loob ng sasakyan, naririnig niya ang marahan at seryosong pag-uusap ng dalawang lalaki.Tahimik siyang sumandal sa likurang upuan at dahan-dahang kinapa ang sariling bag. Wala na doon ang kanyang cellphone, pero laking pasalamat niya nang maramdaman ang bagong-bili niyang voice recorder na nakatago sa bulsa.Maingat niya itong kinuha at maayos na itinago sa loob ng bra sa ilalim ng kanyang damit—ang tanging lugar na siguradong hindi agad maiisipang kapkapan ng mga ito.
Samantala, naapektuhan ang presyo ng stock ng Buenavista Global Holdings matapos i-like ni Destiny ang isang post sa ChikaNow. Mabuti na lamang at mabilis na kumilos ang public relations team, kaya agad ding nakontrol ang sitwasyon.Pagkatapos ng trabaho, maagang umuwi si Rafael mula sa opisina noong araw na iyon.Mula pa kanina ay sumasakit na ang kanyang tiyan.Pero pagpasok pa lang niya sa Buenavista Mansion, madilim at napakatahimik ang buong bahay. Walang sumasalubong, walang buhay.Bigla niyang naalala ang apartment ni Destiny.Isang beses lang siyang nakapunta roon, pero sariwa pa rin sa alaala niya ang mainit na ilaw at komportableng pakiramdam ng lugar. Hindi man iyon kasinglaki o kasingmahal ng mansyon







