5. Bölüm

O, hatırladığımdan çok daha olgun ve güven verici bir haldeydi. Garvinler onu karşılamak için ayağa kalkıp büyük bir saygı gösterdiler.

Küçük yaşta ebeveynlerini kaybettikten sonra Terrence ve ablası Fiona Garvin'in birbirlerinden başka sığınacak kimseleri yoktu. Onları himayesine alan kişi ise Bradley'in büyükannesiydi.

Büyüdüklerinde Fiona, Bradley'in babası Chad Garvin'le evlendi; Terrence ise kariyer yapmak için yurtdışına gitti.

Garvin ailesi yıllar içinde servetinin büyük bir kısmını kaybetmişti. İşlerini sürdürüp hâlâ para kazanabilmeleri Terrence'in sayesindeydi.

Bradley'in annesi Fiona'nın vefatından bu yana Garvinler, Terrence'in kendilerinden uzaklaşmasını istemedikleri için ona boyun eğip duruyorlardı. Servetlerinin kaynağı olan bu adamı herhangi bir şekilde gücendirmekten korkuyorlardı.

Herkes Terrence'e gülümseyerek bakıyordu.

Ancak onun yüzü buz gibiydi. Sadece benim olduğum tarafa baktığında dudakları hafifçe kıvrılıp yumuşak bir gülümseme oluştu.

Yanımdaki boş koltuğa ilerledi ve Bradley'e sorgulayıcı bir bakışla tepeden baktı.

Sanki az önce yaramazlık yapmış bir çocuk gibi hissettim. Ne diyeceğimi bilemeden kekeledim, kendimi nasıl açıklayacağımı düşünmeye çalıştım. Ama Bradley benden önce davranıp ayağa kalktı ve bir bahaneyle masadan ayrıldı.

Terrence anında boş koltuğa oturdu. "Bu akşam aile yemeğimiz. Herkes rahatına baksın ve yemeğine odaklansın."

Tabağıma yemek koydu, hatta benim için karides bile soymaya başladı.

Hafifçe ona doğru yaklaşıp kulağına fısıldadım: "Oraya kendisi oturdu. Ben..."

Terrence soyduğu karidesi tabağıma bırakıp gülümsedi. "Biliyorum. Önce bir yemek yiyelim."

Sadece birkaç dakika içinde tabağımda küçük bir yemek tepesi oluşmuştu.

Karidesler soyulmuş, balığın kılçıkları temizlenmişti. Terrence hatta tabaklardaki taze soğanları bile benim için ayıklıyordu.

Bütün yemekler damak zevkime hitap ediyordu. Yemek boyunca sevmediğim tek bir şey bile yoktu. Bu, yeniden doğduğumdan beri yediğim en keyifli yemekti.

Terrence'in gözleri parladı; bir peçete alıp ağzımı sildi. "Acele etme, sindire sindire ye."

Tam son lokmamı yutmuş, ağzımı bir şey söylemek için açmıştım ki biri yemek odasının kapısını açtı.

Bir saniye sonra Jenna'nın cıvıl cıvıl sesi duyuldu.

"Herkese iyi akşamlar."

Garvinler sesin geldiği yöne döndü. Kapıdakini gördüklerinde yüz ifadeleri anında karardı.

Chad çatalını masaya sertçe vurup homurdandı: "Gayrimeşru bir velet nasıl olur da..."

Cümlesini tamamlamadı. Yine de gözlerindeki küçümseme neredeyse hiç gizlenmemişti.

Jenna'nın annesi, babamla evlenmeden önce onun metresiymiş. Benim öz annem değildi. Egekent'in önde gelen ailelerine göre Jenna, diğer gayrimeşru çocuklardan farksızdı. Bu tür davetlere katılmasına asla izin verilmemeliydi.

Ancak babam Jenna'ya benden daha çok düşkündü. Jenna, Sanderson ailesinin ikinci kızı olarak o gıpta edilen statüyle bu tür büyük organizasyonlara katılma iznini işte bu sayede alıyordu.

Oysa Bradley, ailesinin bu tepkilerini hiç fark etmemiş gibi davrandı. Kendi yanındaki sandalyeyi çekip Jenna'ya yer gösterdi.

Chad sitemkâr bir tavırla çıkıştı: "Bradley Garvin, kafayı mı yedin sen? Bir yabancıyı bizim aile yemeğimize nasıl getirirsin?"

Jenna azarlanınca irkilip büzüldü. Bradley'in eline sımsıkı sarılırken gözleri kızarmıştı.

Bradley sevgilisinin önünde küçük düşmek istemiyordu. Çenesini dikleştirip karşılık verdi: "Jenna, Julia'nın kız kardeşi. Bu da onu benim baldızım yapıyor. O nasıl aile olmuyor?"

Ardından, onların lehine bir şeyler söylerim umuduyla bana döndü. Ama Terrence'in ağzımı peçeteyle sildiğine tanık olmaktan kendini alamadı.

Bradley'in yüzü anında karardı. Yine de buna dair tek kelime etmeye cesaret edemedi. Bunun yerine bana öfkeyle bakışlar fırlattı.

Terrence hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi gülümsemeye devam etti; karides soymayı ve tabağıma yemek koymayı sürdürdü.

Bradley adeta öfkeden kuduruyordu. Sandalyesini çekip otururken büyük bir gürültü kopardı. Bu, bana öfkeli olduğunu gösteren bir işaretti.

Ancak ona bir bakış atma zahmetine bile girmedim. Onu tamamen görmezden geldim.

Tam o sırada masada bıraktığım telefon titremeye başladı. Ekranı açtım; mesaj atan Bradley'di.

'Bunu bilerek mi yapıyorsun? Ne halt yaparsan yap ama neden Terrence Dayı'yı da işin içine sokuyorsun? Kafayı mı yedin sen? Hangimizin senin nişanlın olduğunu sakın unutayım deme! Hemen kendine gel!'