FAZER LOGINฉันอุตส่าห์ทำแนบเนียนลืมเรื่องของตอบแทนที่พี่มังกรได้รับจากครอบครัวแลกกับการหมั้นไปแล้วเชียว ก็สองเท่าที่ว่ามันตั้งสิบล้านบาท ยังหาเงินได้ไม่ถึงเท่านั้นก็เลยทำเบลอๆ ไป ก็ไม่ได้คาดคิดว่าสถานที่ที่เขาพามาจะเป็น MMD โชว์รูมสาขาสองที่กำลังดำเนินการก่อสร้างส่วนที่เหลือต่อจากเดิม"พอเห็นว่าวีดีด้วยหน่อย ก็ได้มันคืนเลยเหรอคะ เล่นละครตบตาพ่อแม่อยู่หรือเปล่า"อดคิดไม่ได้ว่าที่พี่มังกรมาเวิ่นเว้อรักฉันเพราะสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าเขาพาดแขนบนบ่า ตวัดรั้งตัวฉันให้เข้าไปแนบชิดด้วยการโอบรอบคอ "พ่อแม่พี่บอกว่ามอบเป็นของขวัญให้พี่กับวี ไม่ใช่ให้พี่ครอบครองคนเดียว""แล้วพี่เดย์ล่ะคะ""ไอ้เดย์เอาหุ้นแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือพี่ยกให้วี""แหม! จับเสื้อมือเปล่าเลยนะ"พี่มังกรหัวเราะ เงินทุนทั้งหมดเป็นของเจ้าสัวชัยชาญ แต่พี่มังกรกลับได้เงินจากพี่เดย์ ส่วนฉันก็ยิ่งกว่าจับเสือมือเปล่าเพราะได้มังกรมาตัวเบ้อเริ้ม ทั้งยังได้ทรัพย์สินที่มันควรจะเป็นของเขามาครอบครองด้วยทำธุระที่นี่อีกสักพักใหญ่ ฉันกับพี่มังกรก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเข้าคอนโดมิเนียม ไม่ได้ถกเถียงกันว่าจะไปนอนที่คอนโดมิเนียมของใครเพราะฉันบอกความป
เจ็ดโมงเช้าฉันมายืนก้มๆ เงยๆ อยู่ในห้องครัว ของสดมากมายวางเกลื่อนกระจัดกระจายจากการรื้อค้นของในตู้เย็นสวบ! แต่จู่ๆ ก็มีคนมาป่วนสวมกอดจากด้านหลังลมหายใจหอบถี่แปลกๆ ของพี่มังกรทำฉันฉงนเอียงหัวมอง"ตกใจหมด คิดว่าหนีพี่ไปอีกแล้ว"ถึงว่า.. อ้อมกอดกับท่าทางดูตื่นตระหนก ฉันหันมาลอบยิ้มกับผักตรงหน้า เมื่อคืนหลังจากจัดการฉันเสร็จก็นอนกอดอยู่แบบนั้นไม่ยอมปล่อย ฉันสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ภายใต้อ้อมกอดนั้น สงสัยฉันจะสยบมังกรได้แล้วจริงๆ"อยากกินสุกี้โรล ทำให้กินหน่อย""ก็ไปซื้อกินเอาสิคะ""อย่ามานักเลง"เขางับหูฉัน แกมขู่ด้วยการปาดเลียเบาๆ หวังให้ฉันดิ้น เผอิญฉันอดทนเก่ง อดทนอยู่ อดทนไปก่อน"พี่นั่นแหละ อย่ามานักเลงออกคำสั่ง""เปลี่ยนแล้ว ไม่ใช่นักเลงแต่เป็นนักรัก"เอาล่ะ! มั่นใจได้แล้วนะว่าวีนัสคนนี้สยบมังกรร้ายได้แล้วอย่างแน่นอนฉันใช้ข้อศอกกระทุ้งหน้าท้องหนัดแน่นเบาๆ ส่งสัญญาณให้เขาปล่อย พี่มังกรยอมปล่อย ก่อนผละออกไม่วายหอมแก้มฉันอีกหนเรียกรอยยิ้มให้เมื่อยปากอย่างที่เคยบอกว่าฉันรักคนง่าย พอถูกง้องอนมากๆ หน่อยก็ใจอ่อนง่ายเหมือนกัน หลังจากนอนคิดมาทั้งคืน ก็ได้ข้อสรุปว่าฉันจ
@มหาวิทยาลัย ชั้นปีที่ 4"ไม่เจอแค่เดือนกว่าๆ เกิดอะไรขึ้นยะ"ยัยกิ๊ฟวางมือถือลงบนโต๊ะกินข้าว หลังจากที่มีคนโทรมาทางแชทเฟซบุ๊คถามหาฉัน จะเป็นใครได้อีก คนที่ฉันบล็อคทุกช่องทางการติดต่อไง"ฉันถอนหมั้น""แต่นิ้วแกยังมีแหวนนะ ตอแหลเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่"ฉันยู่จมูกใส่กิ๊ฟ ก่อนมองแหวนที่นิ้วนาง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ยอมถอด อาจเพราะบริบทแตกต่างจากตอนแรกล่ะมั้ง ก็ครั้งนี้พี่มังกรไม่ได้ขอฉันหมั้น เขาขอฉันแต่งงานนี้"แล้วนี่ยังไง ไม่ให้เขาติดต่อได้เหรอถึงได้โทรมาหาฉัน""บล็อค""เพราะ?""หมั่นไส้ ทำฉันฉาวไปหมด""เขาก็หึงนั่นแหละ เป็นฉันหน่อยนะ ถ้ามีคนมาหึงแบบนี้ ฉันลอยติดหลังคาโรงอาหารแล้วเนี่ย รู้สึกดีจะตาย"มันก็รู้สึกดี แต่ฉันโกรธที่เขาวู่วามจนฉันเดือดร้อน ชื่อเสียมีมากพอๆ กับชื่อเสียง จะมีใครอยากมาจ้างงานฉันอีกล่ะ"ฉันไปส่งไหมหรือจะอยู่แรดที่นี่ก่อน""จะไปแรดที่ตลาดนัดกลางคืน อ่อ ผัวแกบอกว่าจะเข้าไปสักสามทุ่มนะ ให้ลงมาหาด้วย"ชิ! ถ้าลงมาหาก็กลัวน่ะสิตั้งแต่วันที่กลับมาจากทะเล ฉันยอมเจอะเจอพี่มังกรแค่ที่หน้าคอนโดมิเนียมเท่านั้น ทุกวันเขาจะถืออาหารกับน้ำปั่นมาให้ ไม่เกินสิบนาทีฉันก็ขึ้
เราสองคนนอนทับกันอยู่แบบนี้เนิ่นนาน ฉันหลับตา ปิดปากเงียบ ไม่อยากพูด ไม่อยากมองหน้าเขา พี่มังกรเองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน จะมีก็แต่เสียงถอนหายใจของพี่วินซ์ดังขึ้นอยู่หลายครั้งกระทั่งรถจอดสนิท ใบหูของฉันได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังแว่วจากด้านนอก ฉันดีดดิ้นให้เขาปล่อย หลุดจากการเกาะกุมได้ก็ลุกขึ้นนั่งมองนอกกระจก"ทะเล! พาวีมาทะเลทำไมคะ"ฉันส่งคำถามให้พี่มังกร แต่ใครจะตอบก็ตอบมาเถอะ ทว่าก็ไร้ซึ่งคำตอบ พี่วินซ์ลงจากรถ พี่มังกรนั่งตีหน้าเศร้ามาถึงตอนนี้ ฉันไม่เข้าใจว่าจะมารั้งฉันทำไม ก็ในเมื่อพูดมาตั้งแต่แรกว่าสักวันหนึ่งเราอาจจะแยกทางกัน ฉันอุตส่าห์ให้มันจบลงโดยเร็ว คืนชีวิตโสดให้เขาโดยไวแล้วแท้ๆในเมื่อความเงียบมันน่าอึดอัด ฉันเลยลงจากรถบ้าง ถอดรองเท้าผ้าใบทิ้งเอาไว้แล้วดินดุ่มๆ ไปเตะทรายระบายอารมณ์ ดีนะที่ชุดเข้าฉากล่าสุดเป็นชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ถึงได้ทำอะไรคล่องตัว"คุยกับมันหน่อยสิครับ หลายวันมานี่มันเครียดมากนะ"พี่วินซ์ยืนห่างออกไปไม่กี่เมตรเอ่ยขึ้น"เครียดเรื่องอะไรคะ อดสร้างโชว์รูมสาขาสองเหรอ วีมีเงินค่ะ กำลังรวบรวมคืนเขาให้""ไม่ใช่ พี่พูดเดี๋ยวจะหาว่าเข้าข้างมันอีก แต่
คำพูดยุยงของคุณแม่ทำให้ฉันจำใจขึ้นมานั่งบนรถของพี่มังกร ให้เขาพาไปเอารถที่คอนโดมิเนียม ตลอดทางฉันหันหน้ามองกระจก ทำเหมือนว่าเขาเป็นเพียงโชเฟอร์รถแท็กซี่คนหนึ่งที่กำลังไปส่งฉันยังจุดหมายปลายทางทว่ามือที่วางอยู่ตรงหน้าขามีมือของเขาสอดเข้ามาประสานนิ้วจับแน่น ฉันกระตุกมือหนี ถลึงตาดุเขา"ปล่อยค่ะ""ไม่ปล่อย"พี่มังกรตอบหน้าตาย แถมยังลดความเร็วของรถลงด้วย"ทำไมถึงคิดว่าเราเข้ากันไม่ได้ล่ะ""ก็เห็นๆ อยู่นี่คะ วียอมรับความจริง เป็นฝ่ายปล่อยมือให้ด้วยค่ะ สมใจอยากพี่แล้วล่ะ""อยากเรื่องอะไร""เรื่องยัยเปรี้ยวมั้ง"เฟี้ยว! พวงมาลัยรถหักกะทันหันเข้าจอดข้างทาง ฉันสลัดมือเขาทิ้งจับเข็มขัดนิรภัยแน่นด้วยความตกใจ ทว่าก็ต้องตกใจกว่าเดิมเพราะพี่มังกรรั้งแก้มฉันด้วยสองมือให้หันหน้าไปหา"มันไม่มีอะไร""ไม่จำเป็นต้องมาบอก..""จำเป็น! ถ้าพี่ไม่แคร์เธอจะไม่มาอยู่ตรงนี้หรอกนะวีนัส"แคร์เหรอ ตลกจัง ฉันจับมือของเขาออกจากแก้ม หันหน้าหนีซ่อนน้ำตา นี่ฉันปล่อยให้เขามีอิทธิพลต่อชีวิตขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ"พี่ขอโทษที่ไม่ยอมเอาตัวเองออกห่างผู้หญิงคนอื่น พี่ผิดพี่ยอมรับ แต่เชื่อพี่เถอะว่ามันไม่มีอะไร พี่ไม่เคยมีใครอื่
[มังกร Part]ในหูของผมได้ยินเพียงเสียงวิ้งค์อื้ออึงหลังจากที่วีนัสวิ่งออกไป เคลื่อนสายตามองไปยังแหวนหมั้นอย่างใจหาย เธอถอนหมั้นผมมันง่ายๆ ทั้งที่เอ่ยปากบอกว่ารักผม..ปึกๆๆ ความรู้สึกเจ็บจุกเสียดหน้าอกแล่นพล่านทำให้ทนไม่ไหว ผมหันไปชกกระจกรถเพื่อไล่ความรู้สึกที่มันทำให้ผมทรมานฉับพลันไม่สนใจเลยว่ากระจกหรือมือที่จะแตกยับ"พอ!" ไอ้วินซ์กับไอ้เก้ามาดึงรั้งแขนผมคนละข้าง แต่ตอนนี้อะไรมาฉุดก็ไม่อยู่ผมหันเหเปลี่ยนทิศทางเดินกลับเข้าไปด้านในผับ แต่เพื่อนแม่งก็รั้งเอาไว้อีกหน"มึงจะไปไหน""ไปจัดการยัยนั่น""เขาเป็นผู้หญิง" ไอ้เก้าเตือนสติ ผมเลยมองไปที่ไอ้วินซ์"ถ้างั้นมึงก็ไปจัดการ""เออ! เดี๋ยวกูจัดการให้ กูรับหยุดเองเพื่อน" ไอ้วินซ์ยกสองมือขยี้หัว ผมเลยช่วยมันขยี้อีกแรงจนพวกเรากลับมายืนข้างตัวรถอีกครั้ง"ก็ถ้ามึงไม่เรียกมา..""อย่าเอาแต่โทษผู้หญิง มึงเองก็นั่งนิ่งเป็นหุ่น ไม่เอาเคสไอ้เดย์เป็นตัวอย่างวะหรือมึงลืมว่ามันดิ้นพล่านแค่ไหนที่เมียงอน"ไม่ลืม! ไอ้เดย์มันดิ้นพล่าน แต่ผมดันพลาดพลาดตั้งแต่ลืมบอกวีนัสแล้วว่าจะมาดื่มกับเพื่อนสักสองชั่วโมงแล้วจะกลับไม่ใช่นี่หว่า! พลาดตั้งแต่ไม่พาเธอไปงานแต่







