KABANATA 3

Kinabukasan.

Nagising si Luna ayon sa kanyang body clock. Pagbukas niya ng kurtina, nakita niya ang makulimlim at malamig na kalangitan.

Hindi niya maalalang nabanggit sa weather forecast kung may parating na bagyo. Hanggang sa nagsimula na ang mabigat na pag-ulan.

Kahit sa likod ng salamin ng bintana, ramdam ni Luna ang lamig. Kaya naman nagpalit siya ng knitted skirt at habang naghihilamos, narinig niya ang malakas na tunog ng pagdi-dribble ng bola sa pasilyo.

Napakalakas niyon na para bang under renovation ang bahay at may kino-construct na kwarto.

“Manang Celia, ano’ng nangyayari…”

Kaswal na tinali ni Luna ang kanyang mahabang buhok at binuksan ang pinto. Hindi pa siya natatapos magsalita ngunit natigilan siya.

Palaging malinis at maayos ang bahay nilang mag-asawa.

Pero ngayon, gulo-gulo na.

Ang unan na dapat ay nasa sofa sa unang palapag ay nasa pintuan na ng kwarto niya, may mga mantsa na hindi alam kung saan galing.

Basag ang isang vase na gumulong sa sahig…

At ang milyon-milyong halaga ng painting sa pasilyo ay wasak din.

Sa madaling sabi, kahindik-hindik!

Halos magmakaawa si Manang Celia habang hinahabol ang batang si Dustin, “Hijo, ’wag mong laruin ’yan, paborito ni Ma’am Luna ang tea set na ’yan…”

*CLACK*

Bago pa man matapos magsalita si Manang Celia, nabasag na na ang tea set na iyon.

Nilabas ni Dustin ang dila na parang isang siga, at nang-aasar na nagsalita. “Nyenyenye, I want to play, e! Sabi ni Uncle, ito na ang house ko mula ngayon. Isa ka lang maid, kaya ‘di mo dapat ako inuutusan!”

Pagkasabi niyon, napatingin si Dustin kay Luna na nakatitig sa kanya nang malamig. Napasimangot siya sa inis!

Ang salbaheng babaeng ito!

Dahil sa Tita Luna niya, binangungot siya kagabi. Hinabol daw siya ni Santa Claus at ng mga halimaw! Kailan kaya palalayasin ng Uncle Ralph niya ang babaeng ‘to?!

Sabi ng Mommy niya, kapag daw nawala ang Tita Luna niya, magiging kanila na ang Uncle Ralph niya!

“Fine. Maglaro ka lang,” kalmadong saad ni Luna sa bata.

“R-Really?” Hindi makapaniwalang saad ni Dustin.

Ang dami na niyang sinira, pero hindi man lang nagalit ang salbaheng babaeng ito?

Nakatayo lamang si Luna sa may hagdanan, sumulyap kay Aubrey na nasa ibaba na kunwari’y walang nakikita, at ngumiti. “Oo. Pero bawal mong galawin ang ink painting sa sala. Paborito ko iyon.”

Hindi sigurado si Luna kung si Aubrey ang nag-udyok sa bata o likas talagang salbahe ang anak nito.

Pero hindi na mahalaga pa iyon.

Kung tutuusin, hindi rin naman siya mabait na tao.

Tinuruan siya na kapag binully siya, dapat gumanti siya nang sampu o sandaang beses.

Napairap si Dustin. “Oh!”

At sana mabilis na tumakbo palayo ang pilyong bata.

Napailing si Manang Celia, halos walang magawa. “Ma’am naman, masyado ninyong kinukunsinti ang batang iyon…”

“Ayos lang, Manang,” sagot ni Luna. “Hayaan mo siya. Siya lang ang apo ng mga Camero. Basta masaya siya sa ginagawa niya, iyon ang pinakamahalaga.”

“Isa pa, inaalagaan naman siya ni Ate Aubrey. Respetuhin natin ang paraan ng pagpapalaki niya sa bata. Kung may mangyari man kay Dustin habang nandito sila, hindi natin makakayanan ang consequences.”

“Sige po…” Napilitan si Manang Celia. “Napakabait mo talaga, Ma’am. Kaya naman lahat na lang ay gustong apihin ka.”

Ngumiti lang si Luna at hindi na sinagot pa iyon.

“Mayroon ba tayong extra na gift box sa bahay?”

“Anong klase?”

“Basta kahit ano, iyong kasya ang A4 na papel.”

“Nasa storage room,” mabilis na sagot ni Manang Celia. “Kukunin ko na agad para sa iyo.”

Nang makuha ang kahon, nagkulong muli si Luna sa kuwarto.

Inilagay niya sa loob ng kahon ang pirmadong annulment papers at maingat na tinalian ng ribbon na para bang isa iyong regalo.

Maya-maya pa, isang malakas na kalabog ang narinig niya mula sa ibaba.

Nagkunwari siyang walang narinig, hinigpitan ang ribbon at tumango nang konti, nasisiyahan sa ginagawa.

Napakaganda.

Magaling, Luna…

Hanggang sa ilang saglit pa ay may kumatok sa pinto. Nagmamadali siyang tinawag ni Manang Celia.

“Ma’am, bumaba po kayo! Sinira ng salbaheng bata ang huling painting!”

Mabilis na napatayo si Luna, nanlilisik ang mga mata sa narinig.

“Ano’ng ibig mong sabihin? Yung nasa sala ba na painting?”

“Oho…” Tumango si Manang Celia.

Agad na binaybay ni Luna ang hagdan patungong sala, at sa pagmamadali, natisod ang paa niya.

Nang makita siya ni Dustin, nagtaas ng noo ang bata at mayabang na nagsalita, “Nyenyenye, what can you do to me?”

Binalingan ng tingin ni Luna si Manang Celia. “Tumawag ka na ba sa lumang mansyon?”

“Hindi pa po.”

“Tawagan mo na sila.”

Nang marinig iyon, agad na sumugod si Dustin sa kanya.

“’Wag mo kong isumbong! Salbaheng babae! Huwag mo kong saktan!”

Ni hindi nakailag si Luna, hindi rin inasahan ang lakas ng bata. Natulak siya nito dahilan para bumagsak siya sa sahig at mapangiwi sa sakit ng kanyang bewang.

“Luna! Are you okay?”

Agad siyang nilapitan ni Aubrey para alalayan siya, kunwari’y nagrereklamo. “Naku, pagpasensyahan mo na ‘yang si Dustin. Nasanay na kasi na kapag naglalaro, hindi niya alam ang limitasyon. Pero bata pa lang naman siya kaya huwag ka sanang magalit.”

“…”

Hawak ang bewang, tumingin si Luna sa ink painting na may malaking butas, at mapait na napangiti.

“So, sinasabi mo bang pinapayagan mo ang anak mo na manira ng gamit ng ibang tao?”

Nagulat si Aubrey at naglikot ang mga mata. “S-Sandali lang naman akong nalingat ng tingin, Luna. Kailangan mo pa ba akong sisihin nang ganyan?”

“Talaga bang nalingat ka lang ng tingin?” Umiling si Luna at nilibot ng tingin ang magulong bahay. “Ngayong umaga lang, Ate Aubrey, ganyan na karami ang sinira ng anak mo. Matanong nga kita. Talaga bang binabantayan mo ang anak mo?”

“Luna!” Wala namang ibang tao sa paligid, kaya hindi na nagpanggap pa si Aubrey. “Talaga bang kailangan mo pang maging mababaw? Gusto mo pa talagang eskandaluhin ang lumang mansyon? Dahil lang sa isang nasirang painting? Sa tingin mo ba may gagawing aksyon si Lola dahil lang sa painting mo—”

“Para sa pagkakaalam mo. Hindi iyon basta painting lang, Ate. Iyon ang huling obra ni Lolo bago siya pumanaw,” malamig na sagot ni Luna.

At eksaktong pumasok ang isang itim na kotse sa bakuran ng bahay nila.

Mabilis na dumating ang mga tao mula sa lumang mansyon.