LOGINStay tuned for more updates. 🌻
Kabanata 18Vanessa's POVMas lalong lumaki ang pagngiti ni Leona. Kitang-kita ko ang saya sa mukha niya. Ito na siguro ang gusto niyang mangyari mula pa noong magkita kami sa banyo noong auction. Gusto niya akong mapahiya. Gusto niyang ipakita na kahit anong gawin ko, hindi ako belong sa mundo nila. Gusto niyang patunayan na kahit anong mamahaling damit ang isuot ko, kahit anong alahas ang ibitin ko sa katawan ko, kahit anong apelyido ang dala-dala ko, hindi pa rin ako magiging katulad nila. At sa tingin niya, ngayon na ang pagkakataon niya para gawin iyon sa harap ng mga sales lady na handa namang makisali sa pangmamaliit sa akin.Pero hindi niya alam na hindi na ako 'yung dating Vanessa.“I have money,” sabi ko sa kanila. Hindi ko na kinausap ang sales lady na nagsabi ng ukay-ukay. Diretso ang tingin ko kay Leona. Gusto kong makita niya na hindi ako natatakot sa kanya. Gusto kong makita niya na kahit anong sabihin niya, hindi na ako natatakot.Tiningnan nila ako ng maigi. 'Yung isa
Kabanata 17Vanessa's POV Nang binaba niya ang tawag, nakita niya akong nakatitig sa kanya. Bigla siyang kumalma. ‘Yung tipong parang nag-flip lang ng switch. Nawala ang inis sa mukha niya. Pinalitan iyon ng kalmado na pamilyar na sa akin.Binalingan niya ng tingin ang mga alahas na binili niya para sa akin na nakatambak sa mesa.“Matulog ka ng maaga,” sabi niya. Hinubad na ang suit niya at naglakad patungo sa banyo. “May pupuntahan tayo bukas.”Hindi na ako nagtanong kung saan. Sanay na ako na sinasabihan lang kung saan kami pupunta, kung anong oras, kung ano ang susuotin. Hindi naman sa nagrereklamo ako. Mas gusto ko na iyon kaysa mag-isip pa. Mas gusto ko na siya ang nagdedesisyon para sa akin kaysa ako ang magdesisyon at magkamali.Nang pumasok siya sa banyo, tumingin ulit ako sa cellphone ko. Nakatitig ako sa pangalan ni Tita Maria sa call log. Isang tawag lang. Isang tawag na nagpapaalala sa akin kung saan ako nanggaling. Kung anong klase ang pamilyang iniwan ko. At kung bakit
Kabanata 16Vanessa's POVPag-uwi namin galing sa auction, hindi ako makatulog agad. Nakahiga ako sa kama habang nakatingin sa kisame, pero ang nasa isip ko ay ang mga nangyari kaninang gabi. Ang mga mukha nina Gerald at Leona nang sunod-sunod na binili ni Sebastian ang mga bagay na nagustuhan ko. Ang galit sa mga mata ni Gerald. Ang inggit sa mukha ni Leona. Ang pakiramdam na sa unang pagkakataon, hindi ako ang talo.Bumangon ako at tiningnan ang mga nakalagay sa mesa sa gilid ng kwarto. Doon ko pinatong ang mga nabili ni Sebastian sa auction para sa akin. Isang bracelet na may batong dark blue, isang maliit na painting na hindi ko pa alam kung saan isasabit, at isang vintage watch na hindi ko naman alam kung isusuot ko ba talaga. Hindi ko alam kung saan ilalagay ang mga ito. Hindi ako sanay na may mga bagay na ganito kamahal. Hindi ako sanay na may nagbibigay sa akin nang hindi humihingi ng kapalit.Masaya ako sa naging reaksiyon ni Gerald kanina. Iyon naman ang gusto ko, na makita
Kabanata 15 Vanessa's POV “Ikaw ang dating sekretarya ni Gerald, ‘di ba?” tanong ni Leona. Hindi niya ako binati. Hindi niya ako kinausap nang maayos. Diretso agad sa tanong na alam kong gusto niyang itanong mula pa kanina. Mabilis akong tumango. “Yes, Leona. Bakit?” Naglagay ako ng foundation sa mukha, parang walang nangyayari. Hindi ko siya tinitigan sa salamin. Hindi ko siya hinarap. Gusto kong ipakita sa kaniya na hindi ako natatakot sa kaniya, pero hindi ko rin kailangang patunayan ang anuman. “May relasyon ba kayo ng fiancé ko noon?” tanong niya, at ang boses niya ay matigas. “At paano mo naging asawa ang isang Sebastian Montefalco?” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Hindi ‘yung tingin na sinusukat kung maganda ba ako o hindi. ‘Yung tingin na hinuhusgahan ako. ‘Yung tingin na para bang sinasabi niyang hindi ako karapat-dapat sa kinaroroonan ko. “Isa ka lang namang sekretarya,” dagdag niya, at ang tono ng boses niya ay puno ng pangmamaliit. Ngumisi ako. Sa totoo la
Kabanata 14 Vanessa's POV Para akong nasa langit sa sobrang saya nang sunod-sunod na binili ni Sebastian ang lahat ng nagugustuhan ko sa auction. Hindi ko alam kung seryoso ba siya o ano, pero kada may item na mapatingin ako nang matagal, tataasan lang niya ang paddle niya at ibibida iyon. Hindi man lang siya nagdadalawang-isip. Hindi man lang niya tinitingnan kung magkano ang starting bid o kung worth it ba ang presyo. ‘Yung isang bracelet na nagustuhan ko dahil sa kulay—binili niya. ‘Yung isang painting na na-curious lang ako dahil ang ganda ng pagkakagawa—binili rin niya. Pati ‘yung isang vintage watch na hindi ko naman sasabihing gusto ko, napansin niyang matagal kong tiningnan, ayun binili rin. Sa totoo lang, hindi ako sanay sa ganito. Noong nasa Watson Holdings pa ako, ang tanging natatanggap ko lang mula kay Gerald ay ang sweldo kong halos hindi nga sapat para sa gamot ni Lola, at ang mga salitang binibitawan niya tuwing gusto niya akong paikutin. Hindi niya ako binilhan kah
Kabanata 13 Vanessa's POV Habang naglalakad kami papasok sa venue, hindi ko maiwasang mapansin ang mga taong nakatingin sa amin. Ang iba ay pamilyar na sa mukha ni Sebastian kaya agad silang yumuyuko o tumatango bilang paggalang. Ang iba naman ay nakatingin sa akin, sinusukat kung sino ako at kung bakit ako ang kasama ng bagong CEO. Inayos ko ang postura ko. Itinaas ko ang baba ko. At hinayaang gabayan ako ni Sebastian sa gitna ng karamihan. Nang makarating kami sa aming designated table, inilawan kami ng isang staff papunta sa upuan. Bago pa man kami makaupo, may ilang taong lumapit na agad para makipagkamay kay Sebastian. Mga negosyante, mga pulitiko, mga kilalang personalidad sa industriya. At sa lahat ng iyon, hawak pa rin niya ang kamay ko. Hindi niya ako binitawan kahit isang beses. “Ah, Mr. Montefalco!” sabi ng isang matandang lalaking lumapit sa amin. Nakasuot ng beige suit at may dalang tungkod. “I heard you've taken over the company. How's your father?” “He's doing wel







